Έτσι τουλάχιστον πιστεύει το περιοδικό The Economist στη μόνιμη στήλη του Schumpeter.
Μια χαρακτηριστική παράγραφος γράφει:
Two right-wing think-tanks, the American Enterprise Institute (AEI) and the Goldwater Institute, have both produced damning reports about America’s university system. Two left-wing academics, Andrew Hacker and Claudia Dreifus, have published an even more damning book: “Higher Education? How Colleges are Wasting Our Money and Failing Our Kids and What We Can Do About It”. And US News & World Report, a centrist magazine, says in its annual survey of American colleges that: “If colleges were businesses, they would be ripe for hostile takeovers, complete with serious cost-cutting and painful reorganisations.”
Διαβάστε φυσικά και τα σχόλια εκεί.
Θα μου επιτρέψετε να βγω λίγο εκτός θεματολογίας ιστολογίου αλλά «τα πήρα» με το ακόλουθο άρθρο:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/news/columns_3Kath/edition?fdate%3D31/08/2010
Δεν ξέρω ποιο είναι το υπόβαθρο του κ. Πιτσιλίδη αλλά το άρθρο αυτό είναι κατάπτυστο (όπως επισήμαναν και 2-3 φίλοι στο facebook). Ενισχύει την εντύπωση στον απλό κόσμο ότι η αντικαπνιστική εκστρατεία λέει ψέμματα και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο τα περιγράφουν οι ιθύνοντες. Χειρότερη υπηρεσία δεν μπορεί να προσφέρει κάποιος αυτή τη στιγμή.
Ποιά είναι τα δεδομένα:
* Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει πάνω από 60 καρκινογόνες ουσίες
* Η πιθανότητα καρκίνου του πνεύμονα για έναν μη-καπνιστή είναι 1.3-1.4%
* Η πιθανότητα καρκίνου του πνεύμονα για έναν καπνιστή είναι 17.2% για άνδρες και 11.6% για τις γυναίκες (κυμαίνεται φυσικά ανάλογα με το πόσο καπνίζει κανείς)
* Στον ανεπτυγμένο κόσμο, γύρω στο 90% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα οφείλεται στο τσιγάρο
* Οι παθητικοί καπνιστές και αυτοί βλάπτονται από τον καπνό των διπλανών τους. Όχι φυσικά στον ίδιο βαθμό, αλλά βλάπτονται.
Αυτά δεν είναι απλώς νούμερα. Είναι η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Και αυτό είναι κάτι που πολλοί από μας έχουμε βιώσει ή θα βιώσουμε αργά ή γρήγορα όταν δούμε κάποιον δικό μας να αρρωσταίνει.
Εδώ και μερικά χρόνια το κάπνισμα έχει απαγορευτεί σε όλα τα εστιατόρια και μπαρ της Νέας Υόρκης. Ναι, υπάρχουν κάποιες ακρότητες, όταν π.χ. δεν αφήνουν να καπνίσεις στα εξωτερικά τραπεζάκια. Αλλά γενικά, ήταν ένα ορθό μέτρο. Ελπίζω να εφαρμοστεί επιτέλους και στην Ελλάδα. Θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής (και το προσδόκιμο ζωής) όλων μας.
Στη Μακεδονία της Θεσσαλονίκης διαβάζω τα εξής:
Μια πρωτότυπη όσο και χιουμοριστική έκθεση, η οποία λειτουργεί προφανώς ως παράδειγμα προς αποφυγή για τους φοιτητές, φιλοξενεί αυτή την περίοδο το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια συλλογή από… σκονάκια, στα οποία κατέφυγαν φοιτητές της σχολής στην προσπάθειά τους να επιτύχουν στις εξετάσεις των εξαμήνων τους. Read more…
Από εδώ. Ολόκληρο το κείμενο είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά εγώ θα απομονώσω το πιο «πρακτικό» κομμάτι, αυτό που αφορά το σύστημα διοίκησης (που για μένα είναι καίριο γιατί, αν πετύχει, θα ανοίξει το δρόμο για την καθιέρωση παιδαγωγικής φυσιογνωμίας, καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα και τα άλλα που αναφέρει το κείμενο):
Ένα σύστημα που θα πληρούσε τις παραπάνω προδιαγραφές, θα μπορούσε να είναι το εξής σε γενικές γραμμές:
(α) Ανώτατο όργανο στρατηγικής και ελέγχου είναι το Διοικητικό Συμβούλιο του Πρότυπου Πανεπιστημίου. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι ενδεκαμελές και διορίζεται από τον Υπουργό Παιδείας, ύστερα από εισήγηση του Προέδρου του. Ο Πρόεδρος διορίζεται με πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, με πενταετή θητεία, ύστερα από εισήγηση του Υπουργού Παιδείας και σύμφωνη γνώμη της Επιτροπής Στελεχών ΔΕΚΟ της Βουλής. Η θέση του Προέδρου προκηρύσσεται με ανοιχτή διαδικασία, και με σαφή περιγραφή της αποστολής της, καθώς και των ουσιαστικών και τυπικών προσόντων που πρέπει να έχουν κατ’ ελάχιστο οι υποψήφιοι. Η αιτιολογική έκθεση επιλογής του Προέδρου δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως μαζί με την απόφαση διορισμού του. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι Έλληνες πολίτες, ή ευρωπαίοι πολίτες ή ομογενείς. Η θητεία του Δ.Σ. είναι πενταετής. Το Δ.Σ. απαρτίζεται από εξέχοντα μέλη της κοινωνίας, των γραμμάτων και τεχνών ή της πολιτικής ζωής και της ομογένειας. Στο Δ.Σ. μετέχουν αυτοδικαίως ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου, ο Πρόεδρος του προσαρτημένου ΤΕΙ και ο Γενικός Διευθυντής του προσαρτημένου Ι.Ε.Κ οι οποίου συμπεριλαμβάνονται στην ενδεκαμελή σύνθεσή του. Έχει την ευθύνη για τη χάραξη της στρατηγικής του ιδρύματος, τον ανώτατο έλεγχο της λειτουργίας του, εγκρίνει τους ετήσιους, μεσο- και μακρο- πρόθεσμους προϋπολογισμούς του και συντάσσει την ετήσια Έκθεση Επιδόσεων του Πανεπιστημίου, την οποία υποβάλλει δια του Υπουργού Παιδείας στη Βουλή των Ελλήνων. Ο Πρόεδρος είναι ο πρώτος στην τάξη πρωτοκόλλου του ιδρύματος.[1]
Εκτελεστικό όργανο διαχείρισης είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος. Αυτός προΐσταται των διοικητικών υπηρεσιών του ιδρύματος, είναι υπόλογος διαχειριστής του προϋπολογισμού του, και εισηγείται στο Δ.Σ. τους προϋπολογισμούς.
Ανώτατο όργανο ακαδημαϊκής αυτοδιοίκησης είναι η Σύγκλητος η οποία έχει την αποκλειστική ευθύνη για τους τομείς που αφορούν στο διδακτικό έργο και την επιστημονική έρευνα. Της Συγκλήτου προεδρεύει ο Πρύτανης, που εκλέγεται από σώμα εκλεκτόρων, στο οποίο μετέχουν το σύνολο του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού, ανεξάρτητα βαθμού και σχέσης εργασίας, αιρετοί εκπρόσωποι των προπτυχιακών φοιτητών σε αναλογία 10% του συνόλου των εκλεκτόρων της πρώτης ομάδας, εκπρόσωποι των μεταπτυχιακών φοιτητών σε ποσοστό 5% και του διοικητικού προσωπικού πάσης φύσεως σε ποσοστό επίσης 5%. Η Σύγκλητος απαρτίζεται από τους Κοσμήτορες, μετέχουν δε σε αυτή με δικαίωμα λόγου, αλλά όχι ψήφου, δύο εκπρόσωποι του ανώτατου σωματειακού οργάνου των φοιτητών και του αντίστοιχου οργάνου του μη ακαδημαϊκού προσωπικού. Η Σύγκλητος έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα για την κατάρτιση, εφαρμογή, αναθεωρήσεις και έλεγχο της εκτέλεσης των προγραμμάτων σπουδών και έρευνας. Έχει επίσης την αρμοδιότητα διορισμού των εκλεκτορικών σωμάτων για την επιλογή και εξέλιξη του ακαδημαϊκού και ερευνητικού προσωπικού. Τα εκλεκτορικά σώματα απαρτίζονται απαραιτήτως κατά το 1/3 τους τουλάχιστο από εκλέκτορες εκτός ιδρύματος, μεταξύ των οποίων το 1/3 είναι ομογενείς μόνιμοι καθηγητές ή αναπληρωτές καθηγητές (associate) σε διεθνώς αναγνωρισμένα για την ποιότητά τους πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Εκτελεστικά όργανα ακαδημαϊκής διοίκησης είναι οι Κοσμήτορες, οι Πρόεδροι Τμημάτων και οι Διευθυντές Τομέων. Αυτοί αποτελούν τα εκτελεστικά, μονοπρόσωπα όργανα που ασκούν την διοίκηση των ακαδημαϊκών πραγμάτων του ιδρύματος σύμφωνα με τις αποφάσεις και του κανονισμούς που εκδίδει η Σύγκλητος και τις εξειδικευμένες αποφάσεις των συλλογικών οργάνων των οποίων προεδρεύουν.
Εν όψει του επερχόμενου διαλόγου για το διοικητικό μοντέλο των ελληνικών πανεπιστημίων, ενδιαφέρον παρουσιάζει μια πρόσφατη έκθεση του European University Association:
University Autonomy in Europe
Παρατηρήσεις απο ένα γρήγορο ξεφύλλισμα: η Ελλάδα είναι μία από μόλις 5 χώρες με “Unitary governance structures without external stakeholders” (σελ. 13). Η Ελλάδα είναι μία από μόλις 6 χώρες στις οποίες ο μισθός των πανεπιστημιακών καθορίζεται από το κράτος (σελ. 31). Όταν βρω χρόνο θα την διαβάσω προσεκτικά και θα επανέλθω.
Από την Η Αυγή online [avgi.gr]. Σκεφτείτε το και σε σχέση με το θέμα επαναπατρισμού που έθιξε ο Θέμης.
Ένας από του λόγους στους οποίους οφείλεται η μείωση των Ελλήνων που σπουδάζουν σε ΑΕΙ του εξωτερικού είναι και η μεγάλη αύξηση του αριθμού των εισακτέων σε ελληνικά ΑΕΙ… η αύξηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί στο μισό το ποσοστό που οι Έλληνες φοιτητές του εξωτερικού αντιπροσωπεύουν στο σύνολο των φοιτητών στα ελληνικά ΑΕΙ. Η οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει από το 2008 δεν αποκλείεται να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη μείωση του αριθμού των Ελλήνων που σπουδάζουν σε ΑΕΙ του εξωτερικού.
Διαβάστε και ένα παλιότερο (2006) άρθρο για τα μεταπτυχιακά εδώ [studysmart.gr]. Είναι να αναρωτιέσαι. Αν οι περισσότεροι καλοί φοιτητές φεύγουν στα μεταπτυχιακά τους έξω, ποιοί μένουν για να επανδρώσουν τα ημεδαπά προγράμματα;
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=25202949
«Θέλω να πω στον κ. Παπανδρέου ότι αν είχαμε μυαλό εδώ και 30 χρόνια, δεν θα διώχναμε στο εξωτερικό το πολύ πλούσιο δυναμικό των Ελλήνων επιστημόνων και δεν θα τους στέλναμε στο εξωτερικό», είπε χαρακτηριστικά ο κ.Σαμαράς. Απέδωσε την κύρια ευθύνη γι’ αυτό στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και υπογράμμισε ότι στόχευση του προγράμματος της ΝΔ είναι ο επαναπατρισμός των Ελλήνων επιστημόνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό.
Talk is cheap. Τα ίδια έλεγε ο Καραμανλής και πολλοί άλλοι. Για να επαναπατριστεί ένας επιστήμονας της διασποράς θα πρέπει:
α) να το θέλει ο ίδιος
β) να εκλεγεί στην κατάλληλη θέση
Το (α) θα υπήρχε σε σημαντικό βαθμό αν οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα ήταν τουλάχιστον ανεκτές σε σχέση με αυτές του εξωτερικού. Για μένα το μισθολογικό είναι δευτερεύον (για άλλους μπορεί να είναι βασικό). Με προβληματίζουν περισσότερο: η έλλειψη χρηματοδότησης της έρευνας, η δυνατότητα να προσελκύσω καλούς μεταπτυχιακούς και μεταδιδακτορικούς, το ευρύτερο διανοητικό κλίμα (σεμινάρια, δυνατότητες συνεργασίας, καλές διαπροσωπικές σχέσεις, γραφειοκρατικό overhead, κτλ), και οι κάθε είδους διαταραχές της ομαλής λειτουργίας του ιδρύματος (καταλήψεις, απώλεια πρόσβασης σε περιοδικά, κτλ). Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις εδώ. Χρειάζεται συνολική αναβάθμιση.
Το (β) είναι και αυτό προβληματικό. Υπάρχουν καλοί επιστήμονες από το εξωτερικό που θέλουν να επιστρέψουν (περισσότερο για προσωπικούς λόγους) αλλά βρίσκουν τις πόρτες κλειστές. Στα πανεπιστήμια υπάρχει μια γενικευμένη απροθυμία για στρατολόγηση φτασμένων επιστημόνων, κυρίως λόγω ιδιοτέλειας (απώλεια εξουσίας). Προκηρύξεις γίνονται συνήθως σε χαμηλές βαθμίδες και προτιμούνται οι εσωτερικοί υποψήφιοι. Εδώ υπάρχουν λύσεις σε διάφορα επίπεδα. Στο πιο βασικό επίπεδο θα ήταν μια συνολική θεσμική μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια που θα οδηγούσε σε ανακατανομή εξουσίας (αλλαγή τρόπου προκήρυξης και στελέχωσης θέσεων ΔΕΠ). Ως λιγότερο δραστικές λύσεις θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί κίνητρα υπέρ της πρόσληψης επιστημόνων από το εξωτερικό. Π.χ. ειδικές χορηγείες (όπως προβλεπόταν στο άρθρο 30 του νόμου 3653), έγκριση ενός αριθμού θέσεων από το ΥΠΕΠΘ αποκλειστικά για επιστήμονες εξωτερικού, κτλ. Επίσης μέτρα κατά της ενδογαμίας θα βοηθούσαν πάρα πολύ (π.χ. απαγόρευση πρόσληψης τμήμα απόκτησης του διδακτορικού αν δεν μεσολαβήσουν κάποια χρόνια). Το βασικό που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση.
Αν οι Έλληνες πολιτικοί δεν έχουν συγκεκριμένο σχέδιο για να αντιμετωπίσουν τα παραπάνω προβλήματα, ας σταματήσουν να μιλάνε για τους επιστήμονες του εξωτερικού. Φτάνει πια η κοροϊδία.
Φαίνεται πως άρχισαν τα όργανα… σύμφωνα με άρθρο στην Μακεδονία της Θεσσαλονίκης:
Τέσσερα εκπαιδευτήρια που παραβιάζουν την κείμενη νομοθεσία σχετικά με τη λειτουργία των κέντρων μεταλυκειακής εκπαίδευσης και, χωρίς να είναι, αυτοχαρακτηρίζονται “πανεπιστήμια” εντόπισε ο Συνήγορος του Καταναλωτή.
Όχι και το καλύτερο σημάδι μετά την αλλαγή της νομοθεσίας… πρέπει το ΥΠΕΠΘ να είναι αυστηρό με τα κολέγια που ξεγελούν τον κόσμο.
Από άρθρο της Καθημερινής…
Κόλαφος για τα ελληνικά πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ είναι η έκθεση αξιολόγησής τους από την Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ). Η Ελλάδα έχει υπερβολικά μεγάλο αριθμό ΑΕΙ με πολλούς φοιτητές. Τα ιδρύματα πάσχουν από έλλειψη οργάνωσης, οι πανεπιστημιακοί οφείλουν να βελτιώσουν τον τρόπο διδασκαλίας τους και να δώσουν έμφαση στην έρευνα. Οι φοιτητές είναι χαμηλού επιπέδου, δεν παρακολουθούν τα μαθήματά τους, καθυστερούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Αυτές είναι ορισμένες από τις παρατηρήσεις που περιέχει η έκθεση της ΑΔΙΠ για τα ελληνικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ (τα οποία είναι τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα – ΑΕΙ), η οποία τονίζει ότι τα προβλήματα των ΑΕΙ δημιουργήθηκαν λόγω της έλλειψης στρατηγικής -«προεκλήθησαν από αβασάνιστες αποφάσεις των τελευταίων 30 χρόνων»- και ζητεί από το υπ. Παιδείας και τα ΑΕΙ να προχωρήσουν σε δραστικές παρεμβάσεις.
Ειδικότερες διαπιστώσεις στο άρθρο. Η έκθεση της ΑΔΙΠ εδώ.
Πρόσφατα Σχόλια