Home > Uncategorized > Διδάγματα και προτάσεις

Διδάγματα και προτάσεις

Αξίζει να αναρωτηθούμε ποιό είναι το «δίδαγμα» από τα δύο προηγούμενα άρθρα. Πιθανότατα δεν υπάρχει τίποτε παράνομο στις παραπάνω εκλογές, και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Το νομικό και θεσμικό πλαίσιο δεν διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον και επιτρέπει την εκ των έσω «ιδιωτικοποίηση» του δημόσιου πανεπιστημίου, την χρήση του δηλαδή για ιδιοτελείς σκοπούς από ανθρώπους που ώφειλαν να το υπηρετούν.

Για μένα τα δύο περιστατικά καταδεικνύουν ακόμα μια φορά την αποτυχία της ελληνικού τύπου αυτοδιοίκησης. Το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο δίνει αυτοδιοίκηση όχι μόνο στο πανεπιστήμιο αλλά και σε κάθε τμήμα χωριστά. Εδώ και 30 χρόνια τα τμήματα έχουν το ελεύθερο να εκλέγουν όποιον θέλουν και με όποια κριτήρια θέλουν. Καλά τμήματα κάνουν πιο αξιοκρατικές επιλογές, αλλά σε κάποια τμήματα έχει επέλθει πλήρης κατάρρευση. Αν σε ένα τμήμα, για τον ένα ή τον άλλον λόγο, δημιουργηθεί μια πλειοψηφία ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται π.χ. για την ακαδημαϊκή δεοντολογία ή είναι χαμηλής επιστημονικής ποιότητας, το τμήμα αυτό δεν έχει καμιά ελπίδα να ανακάμψει με το υπάρχον καθεστώς. Κανείς δεν μπορεί να αναιρέσει μια εκλογή, εκτός κι αν υπήρξε κάποια παρατυπία.

Τι προοπτικές προσφέρει ο νόμος 4009 για την αποτροπή τέτοιων φαινομένων; Λίγες, κατά τη γνώμη μου.
Ανάμεσα στους υποψηφίους για τα Συμβούλια βρίσκουμε ανθρώπους αξιόλογους αλλά βρίσκουμε και ανθρώπους που κατ’ επανάληψη έχουν δείξει, για παράδειγμα, την αδιαφορία τους για τις αρχές της ακαδημαϊκής δεοντολογίας ή της χρηστής διαχείρισης. Τα εξωτερικά μέλη είναι μια καινοτομία που μπορεί να επιδράσει θετικά. Αλλά χρειάζονται περαιτέρω παρεμβάσεις, για παράδειγμα, ένας δευτεροβάθμιος φορέας ελέγχου της ουσίας μιας εκλογής και όχι μόνο της νομιμότητας, ένας φορέας με δικαίωμα βέτο.

Τι πρέπει επομένως να γίνει;

Το ζήτημα της λογοκλοπής είναι ευκολότερο. Πρώτα από όλα, θα έπρεπε να υπάρχει μια εθνική πολιτική έτσι ώστε να μη μπορεί ο καθένας να ισχυρίζεται ό,τι του κατέβει. Θα μπορούσε το Υπουργείο να αναθέσει σε μια ομάδα σεβαστών πανεπιστημιακών να συντάξουν ένα λεπτομερές κείμενο που να εξηγεί τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται. Ανάλογα κείμενα υπάρχουν πολλά στο εξωτερικό. Δεύτερον, ή ίδια επιτροπή θα μπορούσε να παίξει ένα διαιτητικό ρόλο, να γνωμοδοτεί δηλαδή για τέτοια ζητήματα και η γνωμοδότησή της να έχει θεσμικό βάρος, δηλαδή να είναι υποχρεωτικά σεβαστή από όλα τα τμήματα. Γενικότερα, πρέπει να επανεξεταστεί το πειθαρχικό δίκαιο των πανεπιστημιακών. Δεν μπορεί αυτό να διέπεται ακόμα από διατάξεις του 1932. Ο νόμος 4009 και ο προηγούμενος νόμος Γιαννάκου αφήνουν αυτά τα ζητήματα στον εσωτερικό κανονισμό των ιδρυμάτων. Προσωπικά θεωρώ απίθανο να αντιμετωπιστούν πειθαρχικά ζητήματα στους εσωτερικούς κανονισμούς, ούτε με το υπάρχον σύστημα διοίκησης ούτε με αυτό που προβλέπει ο νόμος 4009. Επομένως χρειάζεται να θεσμοθετηθεί σε επίπεδο νόμου πλαισίου.

H αναξιοκρατία στις εκλογές είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα. Για τον νεποτισμό όμως είναι πιο απλό να βρεθούν λύσεις. Δεν αρκεί φυσικά να αποκλείεις τον γονέα από τις διαδικασίες εκλογής του γόνου, διότι οι συναλλαγές μεταξύ μελών ΔΕΠ του ίδιου τμήματος είναι πολύ εύκολες. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο νεποτισμός οικοδομείται σε διάφορα στάδια. Αν υποθέσουμε ότι η εισαγωγή στις προπτυχιακές σπουδές είναι αδιάβλητη (που και αυτό μερικές παραβιάζεται, βλέπε σκάνδαλο μεταγραφών στο ΑΠΘ τη δεκαετία του 90), το πρώτο στάδιο είναι η επιλογή για διδακτορικό, που είναι εν πολλοίς στην διακριτική ευχέρεια των τμημάτων. Το δεύτερο στάδιο είναι το χτίσιμο του βιογραφικού του υποψηφίου που πολλές φορές γίνεται με χαριστική συμπερίληψη σε δημοσιεύσεις άλλων. Το τρίτο στάδιο είναι η προκήρυξη στο γνωστικό αντικείμενο του υποψηφίου, ενίοτε φωτογραφική. Και το τελευταίο στάδιο είναι η εκλογή. Η προσοχή όλων είναι στραμένη σε αυτό το τελευταίο στάδιο. Όταν όμως φτάσει κανείς στο τελευταίο στάδιο πολλές φορές το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Ο νέος νόμος κάνει ένα δειλό βήμα, αποκλείοντας τους αποφοίτους ενός τμήματος από την κατάληψη θέσης μέλους ΔΕΠ στο ίδιο τμήμα πριν την πάροδο τριών ετών. Μέσω του χτυπήματος στην ενδογαμία χτυπιέται και ο νεποτισμός, διότι οι γόνοι τις περισσότερες φορές αποφοιτούν από το ίδιο τμήμα. Όμως το μέτρο είναι πολύ ήπιο. Δεν είναι καθόλου δύσκολο για έναν γόνο να κάνει ένα τρίχρονο μεταδιδακτορικό σε άλλο πανεπιστήμιο, ή να κάνει στρατό, αγροτικό, κτλ και να γυρίσει σε θέση που να τον περιμένει. Την κα Μάνθου για παράδειγμα δεν την αποκλείει η διάταξη αυτή (διδακτορικό 2006).

Τι πρέπει να γίνει; Οι λύσεις εξαρτώνται από το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο. Αν ήταν π.χ. να καταργηθεί το «αυτοδιοίκητο» και να εγκαθιδρυθεί ένα ιεραρχικό σύστημα διοίκησης σαν το αμερικανικό (Συμβούλιο με πλειοψηφία εξωτερικών μελών επιλέγει πρύτανη, ο πρύτανης επιλέγει αντιπρυτάνεις και κοσμήτορες κτλ), τα πράγματα αλλάζουν. Αυτό όμως είδαμε πόσο δύσκολο είναι, ή θεωρείται ότι είναι, με το υπάρχον Σύνταγμα. Ας ψάξουμε επομένως λύσεις μέσα στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ή αυτό που προβλέπει ο νόμος 4009. Θα μπορούσαν να υπάρχουν ad hoc κανονισμοί. Μια ακραία λύση θα ήταν να αποκλειστούν παιδιά πανεπιστημιακών από το τμήμα όπου εργάζεται ένας γονέας τους. Προσωπικά, θα προτιμούσα κάτι ηπιότερο, π.χ., το εκλεκτορικό σώμα να αποτελείται υποχρεωτικά κατά πλειοψηφία από εξωτερικούς εκλέκτορες. Μια άλλη λύση, γενικότερης εφαρμογής, είναι η ίδρυση ενός δευτεροβάθμιου οργάνου εθνικής εμβέλειας που θα ελέγχει το αξιοκρατικό κάθε εκλογής. Θα έχει δηλαδή τη δυνατότητα να μπαίνει στην ουσία μιας εκλογής και να έχει έλεγχο όχι μόνο νομιμότητας αλλά και αξιοκρατικότητας. Πρέπει να βρεθούν βέβαια μηχανισμοί που να περιορίζουν τη δύναμη ενός τέτοιου οργάνου. Όλα γίνονται, αν υπάρχει βούληση.

Επίσης, χρειάζεται να χαλαρώσει με κάποιον τρόπο η ανάγκη αυστηρής προσαρμογής στο «γνωστικό αντικείμενο» γιατί χρησιμοποιείται κατά κόρον για την απόρριψη ικανών υποψηφίων. Στις περισσότερες εκλογές υπάρχουν πολύ λίγοι υποψήφιοι (στις ΗΠΑ λαμβάνουμε δεκάδες αιτήσεις για κάθε θέση, στην Ελλάδα σπάνια είναι πάνω από 3-5). Απαιτείται ένας πιο ουσιαστικός έλεγχος για την έγκριση μιας προκήρυξης από το Υπουργείο, ή καλύτερα από επιτροπές πανεπιστημιακών που θα ορίζει το Υπουργείο, π.χ. ένα αναβαθμισμένο ΕΣΥΠ. Πρώτα από όλα, τα γνωστικά αντικείμενα-σιδηρόδρομος πρέπει να απορρίπτονται ασυζητητί. Αλλά ακόμα παραπέρα, θα μπορούσε κάθε προκήρυξη να περιλαμβάνει 2-3 γνωστικά αντικείμενα, όχι μόνο ένα.

Η ηγεσία του Υπουργείου που θα προκύψει από τις εκλογές οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες, πέρα από την αυτονόητη εφαρμογή του νόμου 4009.

Categories: Uncategorized Tags:
  1. πόρκα μιζέρια
    April 22nd, 2012 at 11:22 | #1

    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=453846

    Γνωρίζει κανείς τι είναι το Vroniplag που αναφέρεται στο προηγούμενο άρθρο;

  2. xmachina
    April 22nd, 2012 at 17:14 | #2

    @πόρκα μιζέρια
    Το vroniplag είναι ένα wiki που ξεκίνησε το 2011 με στόχο να εξετάσει και να τεκμηριώσει το μέγεθος λογοκλοπής σε γερμανικά διδακτορικά (ιστότοπος: http://en.wikipedia.org/wiki/VroniPlag_Wiki) .
    Η δράση του vroniplag οδήγησε στην αφαίρεση του διδακτορικού τίτλου από τον Karl-Theodor zu Guttenberg (γερμανό υπουργό) και άλλον επιφανών ανδρών/γυναικών (μεταξύ αυτών Koch Mehrin, Chatzimarkaki, και πρόσφατα της Μαργαρίτας Μαθιοπούλου).

  3. xmachina
    April 22nd, 2012 at 17:17 | #3

    sorry, διόρθωση στο προηγούμενο: το site του vroniplag είναι http://de.vroniplag.wikia.com/wiki/Home (αλλά είναι στα γερμανικά).

  4. poeta
    April 22nd, 2012 at 19:08 | #4

    Θέμη, χρόνια πολλά. Χαιρετίζω το άνοιγμα της ιστοσελίδας, και εσένα προσωπικά. Η ανάλυσή σου και οι προτάσεις σου με βρίσκουν γενικά σύμφωνο. Πράγματι, ένα τμήμα χαμηλής επιστημονικής ποιότητας (που στην Ελλάδα σε σημαντικό βαθμό συμβαδίζει και με υψηλή διαφθορά), θα αναπαραγάγει τον εαυτό του, και εδώ απαιτούνται νομικά και εξω-πανεπιστημιακά εργαλεία ελέγχου και προαγωγής της αξιοκρατίας. Η τριετία είναι δυστυχώς μη επαρκής. Ο νέος νόμος είναι ημίμετρο σε αυτόν τον τομέα. Υπερθεματίζω εκ νέου την εκλογή από εξωτερικούς εκλέκτορες, και τη δημιουργία του δευτεροβάθμιου οργάνου που προτείνεις.

    Για το γούστο της υπόθεσης να αναφέρω ότι σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης προκηρύχθηκε πρόσφατα θέση που καταχωρήθηκε στην ιστοσελίδα της σχολής επί πέντε -ολόκληρες- εργάσιμες μέρες. Συμβαίνουν και εν Εσπερία.

  5. Θέμης Λαζαρίδης
    April 22nd, 2012 at 19:23 | #5

    Εδώ οφείλουμε να κάνουμε κριτική και στον κ. Πανάρετο. Αν και ανέδειξε το πρόβλημα του νεποτισμού και το πολέμησε με τον δικό του ad hoc τρόπο στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ, απέτυχε να εισάγει θεσμούς που να το αποτρέπουν. Ο νόμος 4009 ήταν μια χαμένη ευκαιρία. Αν βέβαια υπάρχει θέληση εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου, μια απλή τροπολογία όπως αυτή που προτείνω θα μπορούσε και να περάσει εύκολα και να κάνει μεγάλη διαφορά.

  6. poeta
    April 22nd, 2012 at 19:42 | #6

    Φυσικά και πρέπει να κάνουμε κριτική στον κ. Πανάρετο. Πρόσφατα του ανέφερα ένα ειδικό θέμα, και μου αποκρίθηκε “δυστυχώς είναι ένας από τους τομείς που απέτυχα”. Ειλικρινές μεν, ανεπαρκές δε. Μου θυμίζει το “δεν αποτελεί προτεραιότητα” που ακούω εδώ και δύο χρόνια στο υπουργείο. Από την άλλη, έχω δει μέσα στο υπουργείο εργαζόμενο να επιχαίρει για την απομάκρυνσή του κ. Πανάρετου, και να του αποδίδει μη δημοκρατικές πρακτικές. Αναφερόταν σε περίπτωση αναγνώρισης 40 πτυχίων από γενική συνέλευση πανεπιστημίου, το οποίο αρνείται εδώ και χρόνια να δώσει τα πρακτικά στο υπουργείο ως οφείλει. Επιλήφθηκε ο κ. Πανάρετος, και… ως εκεί. Το πανεπιστήμιο και πάλι αρνήθηκε, και το θέμα μπήκε στο ράφι λες και ο κ. Πανάρετος δεν είχε εξουσία. Όταν έχεις εξουσία την ασκείς.
    Θέμη, για να ψηφισθεί η απλή τροπολογία θέλει τώρα πια (μετά τις εκλογές) πιο πολλά κότσια.

  7. lolita
    April 22nd, 2012 at 19:52 | #7

    Λαζαρίδης: “H αναξιοκρατία στις εκλογές είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα”

    Ας καθιερωθεί μυστική ψηφοφορία των εκλεκτόρων και θα δείτε άμεση βελτίωση.

    (Αν και όλα αυτά είναι θεωρητικά αφού πλέον εκλογές θα γίνουν τρέχα γύρευε πότε, και με τους νέους μισθούς είναι απίθανο να υποβάλλει έστω και ΕΝΑΣ στοιχειωδώς σοβαρός συνάδελφος)

  8. lolita
    April 22nd, 2012 at 19:56 | #8

    poeta :Θέμη, χρόνια πολλά. Χαιρετίζω το άνοιγμα της ιστοσελίδας, και εσένα προσωπικά. Η ανάλυσή σου και οι προτάσεις σου με βρίσκουν γενικά σύμφωνο. Πράγματι, ένα τμήμα χαμηλής επιστημονικής ποιότητας (που στην Ελλάδα σε σημαντικό βαθμό συμβαδίζει και με υψηλή διαφθορά), θα αναπαραγάγει τον εαυτό του, και εδώ απαιτούνται νομικά και εξω-πανεπιστημιακά εργαλεία ελέγχου και προαγωγής της αξιοκρατίας. Η τριετία είναι δυστυχώς μη επαρκής. Ο νέος νόμος είναι ημίμετρο σε αυτόν τον τομέα. Υπερθεματίζω εκ νέου την εκλογή από εξωτερικούς εκλέκτορες, και τη δημιουργία του δευτεροβάθμιου οργάνου που προτείνεις.
    Για το γούστο της υπόθεσης να αναφέρω ότι σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης προκηρύχθηκε πρόσφατα θέση που καταχωρήθηκε στην ιστοσελίδα της σχολής επί πέντε -ολόκληρες- εργάσιμες μέρες. Συμβαίνουν και εν Εσπερία.

    Φίλτατοι,

    Μάλλον δεν έχετε καταλάβει ΤΙΠΟΤΑ από το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.
    Η ΤΡΟΙΚΑ μιλάει για 3 πανεπιστήμια άντε 4 το πολύ.
    Για τις περισσότερες επιστήμες θα υπάρχει μία Σχολή και τέλος.
    Πως θα εφαρμοστουν αυτά που λέτε για τριετίες κ.λ.π.

    Η πραγματικότητα κατέστησε τον νόμο Διαμαντοπούλου ακόμα πιο ανεφάρμοστο από ότι ήτανε

  9. Basil
    April 22nd, 2012 at 20:06 | #9

    Ναι περιμέναμε την τρόϊκα να πει πράγματα που τα λέμε οι περισότεροι εδώ και χρόνια. Λίγα και καλά πανεπιστήμια και σχολές (συμπτύξεις, καταργήσεις κλπ. σε όλο τον κόσμο γίνονται αυτά εδω και χρόνια, μόνο στην Ελλάδα ξεπηδάνε πανεπιστήμια και τμήματα χωρίς άλλα να κλείνουν). Έτσι θα διατηρηθούν και οι μισθοί σε ικανοποιητικό επίπεδο. Προφανώς δεν είναι εύκολη διαδικασία και χρειάζεται προσοχή πως θα γίνει. Αλλά αν δεν το κάνουμε με ένα πρόγραμμα και με αξιοκρατία θα το επιβάλουν οι περιστάσεις και η ουσιαστική πτώχευση και θα γίνει με πολλές αδικίες. Όσο το δυνατόν γρηγορότερα πρέπει να οργανωθεί.

  10. lolita
    April 22nd, 2012 at 20:21 | #10

    @Basil

    Άλλο πράγμα από τα 24 ΑΕΙ να πας στα 20, άλλο στα 16, άλλο στα 12 και άλλο στα 4!!!
    Εγώ δεν είδα στο UK από τα 60 πανεπιστήμια να μένουν 10.

  11. Basil
    April 22nd, 2012 at 20:35 | #11

    Εξαρτάται. Στη Δανία κάνανε δραστική μείωση. Δεν υποστηρίζω ούτε 4 ούτε 14. Χρειάζεται μελέτη, πρόγραμμα και όραμα. Χρειάζεται να σκεφτείς τι θέλεις να πετύχεις και πόσα λεφτά έχεις. Χρειάζεται να αλλάξει και το σύνταγμα σύντομα, να μπορεί να δράσει και η ιδιωτική πρωτοβουλία. Χρειάζονται πολλά, εμείς διαλέξαμε να μην κάνουμε τίποτα και απλά να διαμαρτυρόμαστε…

  12. poeta
    April 22nd, 2012 at 21:05 | #12

    Ναι, να αλλάξει το σύνταγμα γρήγορα. Δηλαδή στην επόμενη βουλευτική περίοδο. Το άρθρο 16 έχει ήδη προταθεί και εγκριθεί από την απερχόμενη Βουλή για συζήτηση και πιθανή αναθεώρηση. Αν αναθεωρηθεί, τότε οι αλλαγές θα ισχύσουν μέσα στην μεθεπόμενη βουλευτική περίοδο. Μιλάμε για το 2017.

  13. xmachina
    April 22nd, 2012 at 21:21 | #13

    Basil :
    Χρειάζεται να αλλάξει και το σύνταγμα σύντομα, να μπορεί να δράσει και η ιδιωτική πρωτοβουλία. Χρειάζονται πολλά, εμείς διαλέξαμε να μην κάνουμε τίποτα και απλά να διαμαρτυρόμαστε…

    Σχετικά με την αλλαγή του συντάγματος (άρθρο 16): ναι, ίσως πρέπει να αλλάξει. Όμως δεν ξέρω αν θα ήταν συνετό να γίνει υπο τις παρούσες συνθήκες. Και τούτο γιατί, πρωτίστως πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία και αυτό να δειχθεί αυτό με πράξεις. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία, τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα. Και επιπλέον, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε μια τέτοια αλλαγή, αν είναι να γίνει και να εφαρμοστεί από πολιτικούς όπως τους έχουμε σήμερα. Θεωρώ οτι το πρόβλημα της χώρας είναι πρωτίστως πολιτικό. Και αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης.

  14. Basil
    April 22nd, 2012 at 21:30 | #14

    Ναι εντάξει. Δεν ήταν δυνατό τρόσα χρόνια, δεν είναι συνετό τώρα. Να περιμένουμε να αλλάξει νοοτροπία οι Έλληνες και να ξεπηδήσουν και καλύτεροι πολιτικοί. Και μέχρι τότε να μην κάνουμε πράγματα που τα κάνουν όλες οι χώρες. ΟΚ, κατάλαβα. Απορώ γιατί ασχολείται ο κόσμος με αυτή τη χώρα. Αφού δε θέλει.

  15. xmachina
    April 22nd, 2012 at 21:45 | #15

    @Basil
    Θέτω έναν προβληματισμό για το αν θα ήταν συνετό τώρα. Δεν παίρνω θέση, απλά προσπαθώ να σκεφτώ τις επιπτώσεις με το τρέχον πολιτικό σκηνικό. Εδω αυτοί οι 300 δεν μπορούν να εφαρμόσουν ορθά τον 4009, νομίζεις οτι θα το κάνουν με την αλλαγή του συντάγματος; Η νοοτροπία αλλάζει με αρχές και όργανα. Αυτά λείπουν και εύκολα μπορούν να γίνουν. Επιπλέον, η λύση στο πρόβλημα είναι απλή και γρήγορη: ο λαός επιλέγει τους πολιτικούς και οι εκλέκτορες τα ΔΕΠ. Αυτά να λειτουργήσουν σωστά, έχεις την αλλαγή που ζητάμε.

  16. April 23rd, 2012 at 00:41 | #16

    @xmachina
    2 στους 7 έχουν ελληνικά ονόματα … διαβολική σύμπτωση !

  17. xmachina
    April 23rd, 2012 at 09:48 | #17

    @Δημ.Κρεμ.
    Στο σύνολο, υπάρχουν και άλλα ελληνικά ονόματα (π.χ. ένας Loukas A. Mistelis). Απο την άλλη, οι Χατζημαρκάκης και Μαθιοπούλου πήγαν σε γερμανικό σχολείο (μέχρι το Abitur). Εκτός αν υπονοείς οτι τέτοιες πρακτικές ειναι θέμα DNA 😉

  18. physicist
    April 23rd, 2012 at 10:21 | #18

    Δημ.Κρεμ. :
    @xmachina
    2 στους 7 έχουν ελληνικά ονόματα … διαβολική σύμπτωση !

    Υπάρχουν πάμπολλα γερμανικά ονόματα και, όπως είπε ορθότατα ο xmachina, ο Χ. και η Μ. πρέπει να θεωρούνται από άποψη εκπαίδευσης επίσης Γερμανοί.

    Το πρόβλημα είναι πολιτιστικό και έχει να κάνει με γερμανικές αγκυλώσεις. Σ’ αυτή τη χώρα το Dr. είναι υποκατάστατο τίτλου ευγενείας και αποτελεί μέρος του ονόματος: πολλοί αλλάζουν αστυνομική ταυτότητα και λέγονται επισήμως ξερωγώ Dr. Erika Mustermann. Ο τίτλος ανοίγει πόρτες, και στην καθημερινότητα και σε πιο επίσημες συναλλαγές. Ορισμένοι τενεκέδες πολιτικοί (περιέργως, όλοι από τους κύκλους των Συντηρητικών και των ντεμέκ Φιλελεύθερων) κάνουν κουρελοδιδακτορικά για να ανέβουν στην κοινωνική και την πολιτική σκάλα. Ήδη οι Πράσινοι έχουν καταθέσει πρόταση στο Bundestag να καταργηθεί ο Νόμος που κάνει το τίτλο Dr. επίσημα μέρος του ονόματος.

    Όμως το πραγματικό σκάνδαλο δεν βρίσκεται στη ματαιοδοξία και στην απατεωνιά κάποιων οππορτουνιστών: βρίσκεται στη συνέργεια ορισμένων Πανεπιστημιακών Σχολών, συνήθως Τμημάτων Πολιτικής Επιστήμης (στην περίπτωση του γελοίου βαρόνου από τη Βαυαρία ήταν Τμήμα Νομικής). Τα πυρά επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά το θεσμικό ζήτημα παραμένει ανέγγιχτο. Ποιοί και γιατί κάνουν αυτά τα δωράκια σε ανάξιους; Ποιές διασυνδέσεις υπάρχουν ανάμεσα στα Τμήματα ή στους επιβλέποντες, στους ψευτοδόκτορες και στα πολιτικά κόμματα; Αυτά είναι που έχουν το ζουμί αλλά … σιωπή των αμνών.

  19. Andy
    April 27th, 2012 at 11:24 | #19

    Δε συμφωνώ με τη σύγκριση του αριθμού υποψηφίων σε θέσεις των ΗΠΑ και της Ελλάδας. Ακόμα κι αν αγνοήσουμε τις άλλες διαφορές, μία θέση στην Ελλάδα απευθύνεται μόνο σε όσους μιλάνε ελληνικά, ενώ στις ΗΠΑ σε όσους μιλάνε αγγλικά. Σε κάθε περίπτωση, ο 3549/2007 “λύνει” το πρόβλημα των “φωτογραφικών” γνωστικών αντικειμένων:

    “Στην προκήρυξη θέσεων μελών Δ.Ε.Π. αναφέρεται η βαθμίδα, ο τομέας, το γνωστικό αντικείμενο και η συνοπτική περιγραφή του επιστημονικού πεδίου της υπό πλήρωση θέσης, το οποίο πρέπει να καλύπτει είτε το ενιαίο γνωστικό αντικείμενο ενός τομέα είτε, αν αυτό δεν είναι ενιαίο, ένα τουλάχιστον από τα αυτοτελή γνωστικά αντικείμενα που εντάσσονται σε κάθε τομέα, ή εάν δεν υπάρχουν τομείς, σε κάθε Τμήμα. Το ενιαίο γνωστικό αντικείμενο και τα αυτοτελή γνωστικά αντικείμενα του κάθε τομέα ή του κάθε Τμήματος καθορίζονται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης ειδικής σύνθεσης του οικείου Τμήματος και μπορούν να τροποποιούνται με τον ίδιο τρόπο ανά τριετία.”

    Απλά τα παραπάνω δεν έχω ακούσει να έχουν εφαρμοστεί σε κάποιο Τμήμα.

Comments are closed.