Greek University Reform Forum

28/6/10, Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσ/κης

Συμμετέχοντες: Δημοσιογράφος Πλιάκας (;), Ευ. Βενιζέλος, Άννα Διαμαντοπούλου, Άννα Παναγιωταρέα, Αν. Μάνθος, Ι. Μυλόπουλος

Πρώτη παρατήρηση: το επίπεδο ασφάλειας στην αίθουσα ήταν απαράδεκτο, ιδίως όταν παρίσταντο δυο εν ενεργεία υπουργοί! Δεν μιλάω για την αφόρητη ζέστη, αυτό ήταν το λιγότερο, αλλά για τον υπέρμετρο συνωστισμό και την έλλειψη μέτρων προστασίας (κανένας έλεγχος κατά την είσοδο). Αν κάποιος είχε περάσει μια κροτίδα και την εκπυρσοκροτούσε, τι θα γινόταν σε εκείνη την αίθουσα όπου υπήρχε μόνο μία έξοδος που ήταν μπλοκαρισμένη από κόσμο; Απίστευτη προχειρότητα και ανευθυνότητα, λίγες μόνο μέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση κατά του κ. Χρυσοχοΐδη. Σε εκδηλώσεις όπου αναμένεται πολύ κοινό θα πρέπει να υπάρχει μια διαδικασία RSVP όπου οι ενδιαφερόμενοι επικοινωνούν εκ των προτέρων με τους οργανωτές και μπαίνουν σε λίστα. Και πρέπει να υπάρχουν κάποιοι υπεύθυνοι για την διατήρηση των οδών διαφυγής ανοικτών.

Επί της ουσίας τώρα. Η όλη εκδήλωση κινήθηκε στο χώρο του «πολιτικού φαίνεσθαι». Ηταν βασικά ένα κοσμικό γεγονός, μια πολιτική φιέστα. Οι τοποθετήσεις ήταν γεμάτες κοινότοπες γενικότητες. Δεν υπήρξε καμιά συζήτηση, ούτε καν μνεία των προβλημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων και πώς αυτά θα μπορούσαν να επιλυθούν. Ερώτηση κρίσεως: όταν ένας συγγραφέας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του δύο εν ενεργεία υπουργούς που φεύγουν αφού εκφωνήσουν τον λόγο τους τι από τα δύο ισχύει: επιζητεί τον διάλογο πάνω στις απόψεις του ή τα φώτα της δημοσιότητας; Υποψιάζομαι το δεύτερο. Τον ίδιο μάλλον σκοπό είχαν και οι πρόσφατες ανακοινώσεις του περί «οικολογικού πανεπιστημίου».

Πιο λεπτομερώς:

Ευ. Βενιζέλος: δεν είπε τίποτα ουσιαστικό. Π.χ. τι νόημα έχει στην χρεοκοπημένη μας χώρα η ρήση «το συγκριτικό πλεονέκτημα της Θεσσαλονίκης είναι το Αριστοτέλειο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας»; Συγκριτικά με τι, με το Παρίσι, τα Τίρανα, τη Δράμα, ή το Λάγος; Είναι πλεονέκτημα για την Θεσ/κη η Ιατρική του ΑΠΘ με τον εκτεταμένο νεποτισμό και την ετεροαπασχόληση; Είναι πλεονέκτημα το ΠΑ.ΜΑΚ. όταν ο πρύτανης εκεί αρνείται να εφαρμόσει δικαστικές αποφάσεις; Δεν μπορεί να μην γνωρίζει τίποτα από αυτά ο κ. Βενιζέλος. Γιατί δεν λέει κάτι, δεν θέλει να γίνει δυσάρεστος; Στο τέλος της ομιλίας του μας ενημερώνει ότι πρέπει να αποχωρήσει γιατί πρέπει να παραστεί στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για το Βατοπέδι (σημείωση: η ώρα είναι 7.30 μμ).

Άννα Διαμαντοπούλου: σύντομη παρουσίαση. Αναφέρθηκε λίγο στο βιβλίο και μετά στις πρόσφατες προτάσεις του ΥΠΕΠΘ χωρίς να προσθέσει τίποτα καινούριο. Μόνο ίσως κάποιες λεπτομέρειες στο χρονοδιάγραμμα. Είπε ότι μες στο καλοκαίρι θα δεχτούν προτάσεις (αλήθεια, πού θα τις καταθέσουν, ταχυδρομικά στην υπουργό, στο opengov, πού;), τέλη Αυγούστου θα γίνουν αυτά τα workshops, το Σεπτέμβριο θα διαμορφωθεί ένα κείμενο διαβούλευσης, και τον Οκτώβριο θα ετοιμαστεί ένα προσχέδιο νόμου. Και αυτή αποχώρησε λίγο μετά. Εδώ που τα λέμε, δεν έχασε και τίποτα.

Αν. Μάνθος: Πρώτα είπε καλά λόγια για το βιβλίο που εμένα μου φάνηκαν κοινότοπα και επουσιώδη (π.χ «διαφορά μεταξύ παιδείας και εκπαίδευσης», «κριτική διεισδυτικότητα», διάκριση «ευκταίου και εφικτού», «δασκαλικό και όχι δασκαλίστικο» κτλ). Στο τέλος υπερηφανεύθηκε για την πολιτική του «ανοιχτού πανεπιστημίου» που ακολούθησε την 17/11/2006 και την οποία στήριξε τότε ο κ. Μυλόπουλος ως πρόεδρος της ΕΣΔΕΠ. Δεν αναφέρθηκε φυσικά στις καταστροφές και τα έκτροπα που έγιναν στο ΑΠΘ σε άλλες χρονικές στιγμές (λεηλασία Νομικής, ξυλοδαρμός φυλάκων, την κατάληψη του κτιρίου διοίκησης, το αυγό στην ανοιχτή σύγκλητο, κτλ). «Πολύτιμο αγαθό το άσυλο», είπε. Παρεμπιπτόντως, πολλοί επαίνεσαν την «πολιτισμένη» διαδοχή στην πρυτανική αρχή. Μα, αλίμονο. Πρώτον, η προηγούμενη πρυτανική αρχή δεν ήταν υποψήφια στην τελευταία εκλογή και δεύτερον η νέα πρυτανική αρχή δεν υπήρξε καθόλου επικριτική στην προηγούμενη. Γιατί να μην είναι «πολιτισμένη» η διαδοχή δηλαδή; Είναι αυτό μεγάλο επίτευγμα που αξίζει να τονισθεί;

Άννα Παναγιωταρέα: διάβασε ένα κείμενο γεμάτο κοινοτοπίες (υποψιάζομαι ότι μπορεί και να μην το έγραψε η ίδια). Παρατήρησα μια τάση υιοθέτησης αριστερόστροφης γλώσσας και αποστασιοποίησης από την προηγούμενη κυβέρνηση (αλλού φυσάει ο άνεμος τώρα). Π.χ. άσκησε κριτική σε «οικονομίστικες» αντιλήψεις που εκφράζονται από την φράση «πίθος των Δαναΐδων, μίλησε για «εμπορευματοποίηση» της Παιδείας, για «υποχρηματοδότηση», για «επιβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας των κομμάτων που εναλάσσονται στην εξουσία», για την «καχυποψία» της Πολιτείας προς τους πανεπιστημιακούς, για τον διδακτικό ρόλο της τηλεόρασης και των άλλων ΜΜΕ, κτλ.

Ο κ. Μυλόπουλος βασικά έκανε φιλοφρονήσεις στους συμμετέχοντες. Ο κ. Βενιζέλος έχει «πλούσιο κυβερνητικό έργο» (υποθέτω ότι συμπεριλαμβάνεται εδώ ο δικής του εμπνεύσεως νόμος περί ευθύνης υπουργών του 2001) και έχει προσφέρει πολλά στη Θεσ/κη. Με την κ. Διαμαντοπούλου ήταν παιδικοί φίλοι και συμφοιτητές. Ο κ. Μάνθος «άλλαξε το ΑΠΘ» και «άνοιξε το δρόμο» για τη δική του πρυτανεία και φεύγει «με το κεφάλι ψηλά». Η κα Παναγιωταρέα είναι μια «πρόσφατη φίλη» που συμβολίζει «ανθρώπους της πράξης», ανθρώπους «όχι από την αγορά, αλλά από την κοινωνία» και τι κρίμα που το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει περισσότερους τέτοιους όπως τα ξένα πανεπιστήμια (ναι, έχουν τέτοιους ανθρώπους τα ξένα πανεπιστήμια αλλά, από όσο ξέρω, σε adjunct ή visiting θέσεις, όχι σε μόνιμες). Είναι μερικής απασχόλησης και παίρνει ελάχιστα χρήματα αλλά το κάνει διότι θέλει να «μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις της» στη νέα γενιά. Ο κ. Μυλόπουλος κατάφερε να φιλοφρονήσει ακόμα και τα παιδιά που ήταν έξω από το κτίριο που διαδήλωναν κατά του ΔΝΤ και είχαν προσπαθήσει να μας εμποδίσουν να μπούμε (είμαστε μαζί τους, είπε, αλλά δεν το καταλαβαίνουν λόγω έλλειψης Παιδείας). Πέρα από τις φιλοφρονήσεις, διατύπωσε την ιδέα ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια ακόμα μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων, αλλά «έναν νέο διαφωτισμό». Τι εννοεί με αυτό φαίνεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «… που θα αναστρέψει τον αγοραίο και υλιστικό προσανατολισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, με σκοπό την επαναφορά του στην κατεύθυνση της καλλιέργειας του νου και της ψυχής…». Θα το συζητήσω όταν διαβάσω το βιβλίο.

Καθώς ξεκίνησε ο κόσμος να φεύγει κι εγώ να το παίρνω απόφαση ότι δεν θα υπάρξει συζήτηση, επενέβη μια κυρία μέλος ΔΕΠ (ονόματι Ρία) και ρώτησε αν μπορεί να κάνει μια παρατήρηση. Παραπονέθηκε για τους πολιτικούς που αποχώρησαν, εξέφρασε την ανησυχία της για τα σχέδια της κυβέρνησης, και την αντίθεσή της στην άποψη του κ. Μυλόπουλου για την κα Παναγιωταρέα (είπε ότι όλοι πρέπει να είναι αποκλειστικής απασχόλησης). Ο δεύτερος παρεμβαίνων (Άρης Μέτζος;) είπε, ας βρούμε πρώτα τους «πλήρους απασχόλησης» που δεν κάνουν τη δουλειά τους και μετά ας ασχοληθούμε με τους μερικής απασχόλησης. Σωστό και αυτό.

Δεν ξέρω, εμένα εκδηλώσεις με ακατάσχετες φιλοφρονήσεις και ψεύτικα χαμόγελα με απωθούν. Μπορείς να είσαι ευγενικός χωρίς να είσαι γλειώδης. Καμία πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει όταν η πανεπιστημιακή κοινότητα αλληλοεπαινείται αποσιωπώντας τα προβλήματα.

Το βιβλίο κοστίζει 10 Ε και εκδίδεται από τα Ελληνικά Γράμματα (του Δημ. Οργ. Λαμπράκη). Θα επανέλθω όταν το διαβάσω.