Home > Uncategorized > C- Universities?

C- Universities?

(Corrupted Universities)*

* Διεφθαρμένα Πανεπιστήμια

Του Γιάννη Πανούση

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Σύγχρονη Εκπαίδευση, τεύχος 153, 2008, με πολλές παραπομπές που δεν υπάρχουν εδώ)

Αφού είσαι κουφός στη λογική,
μήπως είσαι αργυρώνητος; είπε ο Μερσιέ.
Σιωπή.
Λαδώνεσαι; είπε ο Μερσιέ.
Βεβαίως, είπε ο φύλακας.

Σάμουελ Μπέκετ, Μερσιέ και Καμιέ

Πρόλογος

Στο κείμενο αυτό δεν θ’ ασχοληθούμε με την ποινική, εγκληματολογική, οικονομική ή κοινωνική πλευρά της διαφθοράς αλλά θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε και να ανα-λύσουμε την ακαδημαϊκή διαπλοκο-διαφθορά. Διαπλοκή πανεπιστημιακών βαθμίδων, αξιωματούχων, παρατάξεων, κομμάτων με εργολάβους, κατασκευαστές, προμηθευτές, εταιρείες. Διαπλοκή Καθηγητών με τοπικές κοινωνίες, ΜΜΕ, Πρεσβείες και διάφορες άλλες εξουσίες.
Τόσο η Σύγχρονη Εκπαίδευση όσο και ο υπογράφων έχουν πολλές φορές καυτηριάσει τις εσωτερικές άνομες λειτουργίες των Πανεπιστημίων (ιδίως σε διαδικασίες εκλογών μελών ΔΕΠ ή Πρυτάνεων, Προέδρων κ.ά.). Το «σύστημα» όμως εξακολουθεί καλά να κρατεί (με την σιωπηρή υποστήριξη κομμάτων και πολιτείας). Ίσως με το σημερινό άρθρο ευαισθητοποιηθούν όλοι αυτοί που μελετάνε «μακροσκοπικά» το Πανεπιστήμιο αλλά αρνούνται να δουν τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους.

Γενικά περί διαφθοράς
Δεν γνωρίζω αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ότι η χώρα μας χαρακτηρίζεται «διαφθορείο» από τους ίδιους τους πολίτες της (κατά 70%).
Βέβαια ο τζίρος στην (παρα)οικονομία της διαφθοράς (φακελλάκια, γρηγορόσημο κ.λπ.) έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, αλλά δεν νομίζω ότι είναι η οικονομική ή παρα-οικονομική πτυχή της διαφθοράς που μπορεί να δικαιολογεί αυτή τη διεύρυνση της λαϊκής βιομηχανίας της μίζας.
Κράτος – Κοινωνία – Οικονομία μοιάζει να έχουν τελικά ευθυγραμμιστεί στην υιοθέτηση του φαινομένου και η διαφθορά από οικονομικό φαινόμενο έχει μετεξελιχθεί σε πολιτισμικό και κοινωνικό και συνοδεύεται από την «κουλτούρα της διαφθοράς».
Η διαφθορά έχει γίνει ανεκτή ή και αποδεκτή στην ελληνική κοινωνία «ως λευκό έγκλημα» που δεν επισύρει έντονες κοινωνικές αντιδράσεις. Τάχουμε βρει με τη διαφθορά και με τη συνείδησή μας. Έχουμε πάθει ανοσία ή πάσχουμε από μιθριδατισμό.
Όταν συζητάμε για τη διαφθορά πάντοτε αναφερόμαστε στην «διαφθορά των άλλων». Γι’ αυτό και όλοι οι ανήθικοι θέλουν οι συναλλασσόμενοι μαζί τους να είναι ηθικοί. Και οι πολιτικάντηδες ή οι σκληροπυρηνικοί θεωρούν ότι ο «δικός τους εξ ορισμού και εκ της θέσεως είναι πάντοτε αθώος» αφού η οποιαδήποτε παρανομία τους συγ-καλύπτεται από «συμπαθητική και αποκρυπτική αλληλεγγύη».
Η συχνή χρήση ή και υπαινικτική καταγγελία της διαφθοράς δεν μας καθιστά αδιάφθορους. Χρειάζεται δράση ουσίας και σε βάθος (χρόνου και αποστήματος).

Τι συμβαίνει λοιπόν με τη διαφθορά, ως φαινόμενο;
Πρόκειται για «κακή υγεία της (μετα)δημοκρατίας», για ζήτημα παιδείας και πολιτισμού, για (μαύρο) πολιτικό χρήμα, για νομοθετική/ δικαστική συμπαιγνία, για μιντιακή κατασκευή, για κατάσταση εμπεριέχουσα αξία/ αξίες, για σκιά πάνω στη δημόσια ζωή.
Αν η διαφθορά (και η διαπλοκή) συνιστούν συμφυή γνωρίσματα του πολιτικού μας συστήματος ή χαρακτηριστικό μιας ιδιότυπης μετα-δημοκρατίας, που αδιαφορεί για τη δημοκρατική νομιμοποίηση και το δημόσιο συμφέρον, αν η διαφθορά στη Δικαιοσύνη, στην Αστυνομία, στην Ιδιωτικό τομέα (στο «Κεφάλαιο») είναι παράγωγα του κομματισμού, του πελατειακού κράτους, της διαπλοκής, αν σκεφτόμαστε και πιστεύουμε διαφορετικά πράγματα όταν στην Ελλάδα αναφερόμαστε στη διαφθορά, όλα αυτά σημαίνουν ότι οι Έλληνες δεν βρίσκουν λόγο ν’ αντιμετωπίσουν τη διαφθορά ως «κοινό κακό» (αφού άλλοτε κερδίζουν κι άλλοτε χάνουν), μέσα σ’ ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Πιστεύουν ότι η μηδενική ανοχή στις μικρές παρανομίες δεν θα αποτρέψει τις μεγάλες. Καθώς όλοι οι Έλληνες δεν προβάλλουν κοινό ηθικό κώδικα η προσχηματική, ηθικολογική, ανορθολογική, κατασκευασμένη, ασαφής «κοινή περί δικαίου συνείδηση» συχνά εκφυλίζεται σε κοινή συνενοχή (ανθρώπων, θεσμών, πολιτικών, κομμάτων, κ.λπ.). Η ανοικτή κοινωνία αντί να ρίξει το βάρος της στον έλεγχο των θεσμών διαμόρφωσε τα δικά της κυκλώματα.

3. Είναι βέβαιο ότι ο κομματισμός παίζει κρίσιμο ρόλο στην διαμόρφωση των ευνοϊκών προϋποθέσεων και την εγκατάσταση των δικτύων νεποτισμού, αναξιοκρατίας, ευνοιοκρατίας, άνισης/ διακριτικής μεταχείρισης αλλά ουδείς πιέζει τον πολίτη να παίζει αυτό το παιχνίδι. Άλλωστε δεν το παίζουν όλοι. Γιατί αν έχουμε πανδημικό φαινόμενο τότε δεν πρόκειται για παρανομία, αφού όλοι συμφωνούν για τη μετάθεση των ορίων νομιμότητας.
Είναι εξίσου βέβαιο ότι ο ελληνικός «εκσυγχρονισμός» άφησε ανοικτές τις πόρτες (ίσως και να δημιούργησε και νέα ανοίγματα) για τη διαφθορά όμως ουδείς πίεσε τους δημοσίους θεσμούς και τους κοινωνικούς φορείς να εμπλακούν/ διαπλακούν. Αν όλοι έχουμε –ρητά ή σιωπηρά– αποφασίσει να βυθιστεί σύσσωμο το σύστημα στη διαφθορά τότε γιατί διαμαρτυρόμαστε (αριστερά – δεξιά); Δεν είναι δυνατό το 70% του λαού να θεωρεί τα κόμματα διεφθαρμένα και κατά 80% να ψηφίζει τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας που φέρουν την κύρια ευθύνη για την κατάσταση αυτή.
Αν οι «μυστικές συναλλαγές» (κάτω από το τραπέζι) με το Κράτος ή τους ιδιώτες μας δίνουν την αίσθηση του “win/win” τότε ορθά αυτοί δημιουργούν τα δίκτυα και εξίσου ορθά εμείς τους συγ-καλύπτουμε.
Μήπως τελικά η φύση του Κράτους συμπίπτει πλέον με τη φύση του Έλληνα (όπως κι αν αυτή διαμορφώθηκε); Ακόμα κι όταν ορισμένες έρευνες (π.χ. για τη διαφθορά στα Ζωνιανά) δείχνουν ότι το 75% των ερωτηθέντων θεωρούν πιθανή την ανάμειξη πολιτικών, δικαστών και αστυνομικών οι πολίτες κρύβουν επιμελώς τις δικές τους συμμετοχές/ συνενοχές (κομματικού, ωφελιμιστικού ή ανθρωπολογικού χαρακτήρα).
Βρισκόμαστε συνεπώς μπροστά σ’ ένα φαινόμενο–Ιανός ή σ’ ένα δικέφαλο τέρας.

Γενικά περί του νέου ρόλου του Πανεπιστημίου
1. Το Πανεπιστήμιο ήταν πάντοτε θεσμός κριτικής της εξουσίας αλλά σήμερα κινδυνεύει να γίνει ή συμπαραγωγός εξουσίας ή παραγωγός καταναλωτικών αγαθών μιας χρήσης ή ερευνητικό ίδρυμα στην υπηρεσία του Μεγάλου Αδελφού ή Παν/μιο-Καζίνο.
Τι συνέβη και πρέπει ν’ αλλάξει (και όχι οιονεί-δουλικά να «προσαρμοστεί») η Ανώτατη Εκπαίδευση;
Ιδού τα νέα δεδομένα:
1) Παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, τεχνολογίας και επικοινωνίας με ταυτόγχρονη διεθνοποίηση αγορών
2) Επιστημονική/ τεχνολογική έκρηξη – Κοινωνία πληροφορίας –Θεοποίηση managers κοινής κουλτούρας
3) Κοινωνικό αίτημα για πολιτική/ δημοκρατική συμμετοχή και όχι διαχωρισμό/ αποκλεισμό (έχοντες –μη έχοντες)
4) Δομική/ τοπική/ τεχνολογική ανεργία και νέες μορφές εργασίας
5) Αύξηση προσδοκιών/ ζήτησης και κατεπέκτασιν εισαγομένων (mass university).
Η τεχνο–επιστήμη ανατρέπει τις σχέσεις επιστήμης, τεχνολογίας και περιβάλλοντος, κοινωνικού ελέγχου και ομογενοποίησης πολιτισμικών προτύπων.
Τα ερωτήματα «ποιος γνωρίζει, ποιος ελέγχει, ποιος ωφελείται, για ποια/ές κοινωνία/ες» τίθενται εκ νέου στην επικαιρότητα.

2. Η πανεπιστημιακή λειτουργία αποτελεί ως γνωστό μέρος των κοινωνικών – δεσποζουσών – σχέσεων εξουσίας. Δεν ανήκει δηλαδή στον ανεξάρτητο τρίτο τομέα που ζει και αναπτύσσεται έξω από την κυριαρχία της αγοράς και του Κράτους. Οι ακαδημαϊκές δραστηριότητες δεν διατέμνουν την κοινωνία ούτε καλύπτουν το φάσμα των διαμεσολαβήσεων. Τα Πανεπιστήμια βρίσκονται εδώ και πολύ καιρό σε μετέωρο βηματισμό. Δεν είναι ούτε «κοινωνικές επιχειρήσεις» ούτε «αδελφότητες», αφού το προνομιακό status quo, η πολιτισμική αξία και το κοινωνικό γόητρό τους έχουν εκχωρηθεί σε μονοπωλιακά συμφέροντα.
Ποιος σήμερα πιστεύει ότι η εκπαίδευση θ’ αναγεννήσει την κοινωνία ή θα καταπολεμήσει τη διαφθορά όταν τα ίδια τα ΑΕΙ παράγουν αντιλήψεις και καλλιεργούν πρακτικές «νυχτοφύλακα» του κυρίαρχου (παγκοσμιοποιημένου) συστήματος;
Το ενιαίο ή διαφοροποιημένο μοντέλο, το κάθετο ή παράλληλο, το ελιτίστικο ή λαϊκό, όλα τα μοντέλα της ανώτατης παιδείας δεν συμβιβάζονται ιδεολογικά με την απομαζικοποίηση της εργασίας (συνέπεια της ηλεκτρονικής εποχής) ούτε με το πέρασμα από το welfare στο workfare (που συμπαρασύρει και την καθολικότητα υπέρ της επιλεκτικότητας).
Τα Πανεπιστήμια του απόλυτου καπιταλισμού, στα οποία η κριτική σκέψη και η αμφισβήτηση δεν θάχουν θέση, μιας και θάχουν αντικατασταθεί από ιδιωτικοποιημένες εργαλειακές αντιλήψεις για τη γνώση, δεν συνιστούν ακαδημαϊκό εφιάλτη. Είναι ήδη intra muros.
Η σαφής διάκριση μεταξύ Πανεπιστημίων και εμπορικών οργανισμών έχει παρέλθει. Τα προϊόντα της οικονομίας της γνώσης συνιστούν τον κοινό παρονομαστή. Η μεταφύτευση των οργανωτικών δομών των επιχειρήσεων στη λειτουργία των εκπαιδευτικών θεσμών προχωράει. Το κράτος – επόπτης αντί για χορηγός αυτοπροσδιορίζεται ως προνομιακός αγοραστής των πανεπιστημιακών υπηρεσιών, συμβάλλοντας στην «εν κρυπτώ ιδιωτικοποίηση της επιχειρησιακής λογικής». Από την ακαδημαϊκή κοινότητα έχουμε περάσει στους πελάτες και χρήστες ενός «αγοραία προσφερόμενου προϊόντος» κι από την αυτονομία διολισθήσαμε στη λογική της παραγωγικότητας και της οργανωτικής σύνδεσης ΑΕΙ – επιχειρήσεων.
Η γνώση μεταδίδεται «κατά παραγγελίαν», μεταφράζεται σε κωδικοποιημένες μορφές και ο δάσκαλος αντικαθίσταται από μηχανές. Το χρήσιμο εμπόρευμα κατισχύει της διερεύνησης του αληθινού (δια της κριτικής σκέψης). Το επάγγελμα τίθεται über alles και δια των πελατειακώς νεο-ανωτατοποιηθέντων Ιδρυμάτων αυξάνονται οι «χρήστες».
Το global University δεν μπόρεσε ν’ αποφύγει τη μέγγενη της globalization, δηλ. την υπαγωγή του στην κερδοφορία του κεφαλαίου.
Αν «οι άνθρωποι είναι ό,τι (μπορούν να) αγοράζουν» τότε και τα Πανεπιστήμια είναι ό,τι (μπορούν να) πωλούν.
Η υπαλληλία των Πανεπιστημιακών σπουδών στις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου (relevance to the market) πλήττει τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της Εκπαίδευσης και των ΑΕΙ.
Η κοινότητα διδασκόντων και διδασκομένων (universitas) μπορεί άλλοτε να ήταν απομονωμένη σε κάποια επαρχιακή πόλη ή σε μια αχανή μεγαλούπολη, ή ακόμα και να θύμιζε διαστημική πλατφόρμα σ’ ένα campus «εκτός τειχών», αλλά δεν έπαυε να προσκαλεί σε μια κοινή προσπάθεια, σε μια σύγκλιση επί των αρχών, σ’ ένα αμοιβαίο κι αυτονόητο αίσθημα χρέους και αφοσίωσης.
Η αφιλοκέρδεια της επιστημονικής αμφισβήτησης και η ανιδιοτέλεια της κοινωνικής ανησυχίας εξύψωνε όλη την κοινότητα αλλά ιδιαίτερα τους καθηγητές, οι οποίοι είχαν ταχθεί στην υπηρεσία του Δικαίου και του Αληθούς.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Η «ηθική» του επαγγελματικού (!) κέρδους και η «λογική» της απουσίας (!) έχουν μεταβάλει τα ζωογόνα προαύλια του Πανεπιστημίου σε χώρους parking των αυτοκινήτων ή των αποσκευών των (μικρομεσαίων μέχρις εμφανίσεως κοινοτικών προγραμμάτων) Καθηγητών – Επιχειρηματιών (του τύπου Profs – Valises, Profs – TGV, Turbos – Profs).
Τα Πανεπιστήμια δεν είναι εύκολο πλέον να παραμείνουν φορείς κοινωνικών αξιών και να προετοιμάζουν τους νέους για υπεύθυνους κοινωνικούς ρόλους, διότι ούτε αυτά θέτουν τέτοιους στόχους ούτε οι απόφοιτοι αποκτούν ρόλους αντίστοιχους (αμφισβήτηση, ανατροπή).
Αν «μεταφέρουμε» το παράδειγμα, δηλ. αν θέλουμε να κατανοήσουμε το Πανεπιστημιακό γίγνεσθαι με βάση στοιχεία/ αναλογίες μιας άλλης οργάνωσης, τότε ίσως διαπιστώσουμε ότι ούτε η ανοικτότητα, ούτε ο δυναμισμός, ούτε η διατήρηση της ταυτότητας και των αξιών, ούτε τέλος η επικοινωνιακή λειτουργία είναι τόσο διαφοροποιημένα στοιχεία. Η αρνητική εντροπία και η ομοιοστασία βρίσκονται σε μια λεπτή μηδενική ισορροπία, ενώ οι προσδοκίες/ εκπομπές/ αποδοχές ρόλων έχουν αλλοιωθεί σημαντικά.

Η «μηχανή»
1. Μέρος του «κατεστημένου» (establishment) οι καθηγητές Πανεπιστημίου αναπαράγουν το status quo.
Δημόσια θέση, δημόσιο συμφέρον, δημόσιες επιλογές αλλά και αγοραίες συναλλαγές, κακοδιοίκηση και κακοδιαχείριση, ανταγωνισμός και ιεραρχίες, σφετερισμός θέσης, εκμετάλλευση, μεροληψία, ευνοιοκρατία, νεποτισμός, πελατειακότητα, ιδιοκτησιακή λογική, χαρακτηρίζουν το Πανεπιστήμιο της συνενοχής.
Πως π.χ. να τιμωρήσει ένας καθηγητής έναν άλλο καθηγητή, αφού η όλη υπόθεση εκλαμβάνεται ως οικογενειακή; Γιατί να μιλήσει ένας λέκτορας θυσιάζοντας την καριέρα του;
Μόνο σε περίπτωση κρίσεων θυσιάζεται κάποιος ώστε να μειωθούν οι επιπτώσεις και να μη διευρυνθούν οι φήμες.
Η σκοπιμότητα υπερβαίνει τη νομιμότητα, το «παρεϊκό» συμφέρον υπερβαίνει το δημόσιο, οι «συνωμοσίες» κατισχύουν των διαφανών διαδικασιών.
Η ιεραρχία και η εσωτερική δομή της κλίκας, του κυκλώματος, η άνευ όρων προσχώρηση των νεότερων μελών, ο φόβος και ο συμβιβασμός, οι πιστοί «βαρώνοι» και οι έμπιστοι συνεργαζόμενοι συγκροτούν το ενδοπανεπιστημιακό φαινόμενο της διαπλοκο-διαφθοράς.
Όλα δε αυτά ασκούνται εκτός συνταγματικής και δημοκρατικής νομιμότητας (αυτοδιοίκησης άρθρου 16Σ) κατά σφετερισμό της πανεπιστημιακής εξουσίας που αίρει την οποιαδήποτε «νομιμοποίηση».
Η πανεπιστημιακή – πολιτική μηχανή στοχεύει στην επιρροή, επι-κυριαρχία μιας ομάδας επί των υπολοίπων. Ενώ η σύλληψη του δημόσιου αξιώματος ως ιδιωτικής περιουσίας δεν είναι συμβατή με τη δημοκρατία και τη νεωτερικότητα και ενώ η «εξ-αγορά» της θέσης (π.χ. Πρύτανη) και η άσκηση καθηκόντων ως εντολοδόχου ομάδων πίεσης συνιστούν ακαδημαϊκή εκτροπή η θεσμική παρα-(δια)-φθορά (institutional decay) δεν φαίνεται να ενοχλεί όσο θάπρεπε. Γιατί άραγε;
Πρόκειται για ζήτημα νομικό ή ακαδημαϊκής ηθικής (τάξης), για ζήτημα άσκησης εξουσίας ή τακτική επιβίωσης, για ζήτημα παρέκκλισης ή συναλλαγών/δοσοληψίας (transaction), για ζήτημα οριοθέτησης αρμοδιοτήτων Πανεπιστημίου και Κράτους;

2. Η συντεχνιακή διακυβέρνηση (corporate governance) είναι αποτέλεσμα και αιτία της διαφθοράς. Το «Πανεπιστήμιο μέσα στο Πανεπιστήμιο» (University within the University), ως υποσύστημα εξουσίας και ελέγχου, ως διαμεσολάβηση και κατάχρηση θέσης παρασιτεί στις αίθουσες και στα προαύλια «ενδυόμενο» την τήβενο της αυτονομίας.
Η «πώληση» υψηλών ακαδημαϊκών θέσεων και αξιωμάτων συνδέεται με το πανεπιστημιακό status των μεγάλων αλλά και με τις κοινωνικές ανταλλαγές (γραφεία, γνωμοδοτήσεις, προβολή) των μικρομέγαλων.
Ο σιωπηλός καταναγκασμός με προσδοκώμενο όφελος την επαγγελματική ασφάλεια και το κοινωνικό κύρος επιτρέπει στους ισχυρούς να απλώνουν το δίκτυό τους εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες του Δημοσίου και να δημιουργούν διαρκείς θύλακες ιδιοτέλειας. Οι πανεπιστημιακοί διαμεσολαβητές ιδιοποιούνται μέρος (ή και το σύνολο) του δημοσίου αγαθού της παιδείας, το οποίο τόσο «φωναχτά» (κάνουν ότι) υπερασπίζονται.
Έτσι εκτός από την κομματοκρατία αποκτήσαμε και Πανεπιστημιοκρατία, με τα ίδια χαρακτηριστικά.

Μπορεί η συγκάλυψη και η αποκάλυψη συμπτωμάτων να έχουν επιλεκτικό χαρακτήρα όμως η νομιμοποίηση των εσωτερικών λειτουργιών τυγχάνει γενικής σχεδόν αποδοχής.
Ίσως γι’ αυτό δεν υπάρχει «ρεύμα ομοφωνίας» κατά της πανεπιστημιακής διαφθοράς. Ίσως γιατί διευρύνθηκε πολύ η γκρίζα ζώνη.
Η πίεση π.χ. των Πανεπιστημίων και Πανεπιστημιακών να θέτουν οι ίδιοι τους κανόνες λειτουργίας των ιδρυμάτων συχνά δεν συνδέεται με την αυτοδιοίκηση αλλά με την κατοχύρωση της «θεσμοποιημένης διαφθοράς».

4. Είναι τελικά κοινωνικά αποδεκτή ή όχι η Πανεπιστημιακή διαπλοκο-διαφθορά; Μήπως τελικά «το Πανεπιστήμιο» συγκροτείται από συγκρουόμενα ενδο-εξω-συμφέροντα και δεν συνιστά welfare θεσμό; Μήπως η νοοτροπία της κοινωνίας εισχωρεί/ εισπηδεί και μολύνει και το ακαδημαϊκό σώμα; Υπάρχουν κοινωνικές αξίες ανώτερες ή κατώτερες των ακαδημαϊκών και η διαπλοκή τους παράγει αυτά τα φαινόμενα;
Ποιος πανεπιστημιακός αξιωματούχος πιστεύει στα εύθυνα, δηλ. τις διαδικασίες πολλαπλών ελέγχων, δέχεται τις γραφές (δώρων και κλοπών) και απογραφές (πόθεν έσχες) χωρίς να θέσει ευθέως ή πλαγίως (αλλά σίγουρα υποκριτικά) ζήτημα αυτοδιοίκησης ή πολιτικής δίωξης;
Ποιος είναι ο εντολέας και ποιος ο εντολοδόχος στην πανεπιστημιακή συναλλαγή; Ποιος σχεδιάζει και ποιος εκτελεί; Μήπως υπάρχει και δεύτερος εντολέας (π.χ. κόμμα) ή πελάτης; Μήπως τα δίκτυα διαφθοράς είναι περισσότερο εκτεταμένα απόσο πιστεύουμε; Πάτρωνες, φίλοι, οικογένειες (σύζυγοι-τέκνα), τοπικισμοί, «μεσάζοντες», συστήματα πληροφοριών (inside informations) και διευκολύνσεων, διασυνδέσεις με το «δεκτικό» τμήμα του ιδιωτικού τομέα περικυκλώνουν όχι μόνον τα ιδρύματα αλλά και τους φοιτητές (συλλόγους, παρατάξεις, φοιτητοπατέρες).
Οι νέοι «μολύνονται» (αν δεν επηρεάζονται) από αυτή την ατμόσφαιρα (αντίληψη + πρακτική). Οι φοιτητές δυστυχώς διδάσκονται στους δια-δρόμους (και) την κουλτούρα της διαφθοράς από τους ίδιους τους Καθηγητές τους.

5. Χρειάζεται ένας συνταγματικός πατριωτισμός που δεν σχετίζεται τόσο με την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Σ. (αν και δεν θάβλαπτε να σφίξουν «ορισμένα λουριά») όσο (και) με ένα νέο ακαδημαϊκό συμβόλαιο ευθύνης και διαφάνειας που θα προσωπογράφουν όλοι οι συμμετέχοντες και που θα πείθει την κοινωνία ότι το Πανεπιστήμιο αξίζει να λειτουργεί σε καθεστώς αυτοδιοίκησης.
Καλά τα περί παγκοσμιοποίησης αλλά καιρός είναι να δούμε καθαρά τις δικές μας ευθύνες.
Κι αρχίζουμε από τα κρίσιμα ερωτήματα «προς ημάς»:
Είναι το Πανεπιστήμιο «πυλώνας ακεραιότητας» (pillar of integrity) της Πολιτείας ή της κοινωνίας ως παράδειγμα χρηστής/ καλής διοίκησης σε κράτους δικαίου;
Είναι δυνατή η academia-politics as fairness (ακαδημαϊκό συμβόλαιο τιμής); Αν ναι, τότε πρέπει ν’ αποδεχτούμε όλοι ότι πέραν της αρχής της νομιμότητας και πέραν των ακραίων ορίων της διακριτικής ευχέρειας υπάρχει η ανομία και η παρανομία. Η «αποτελεσματικότητα» και η πίεση από τα πάνω ή τα κάτω δεν μπορούν να δικαιολογούν αποκλίσεις αδιαφανείς και ιδιοτελείς. Κάθε ευχέρεια είναι «νομικά δεσμευμένη» και ο έλεγχος (προληπτικός, δημοσιονομικός, πειθαρχικός, ποινικός) δεν επαφίεται στην καλή ή κακή διάθεση/ σχέση του Πρύτανη ή του Προέδρου με τον ελεγχόμενο ή στις «παράπλευρες απώλειες» αλλά επιβάλλεται στις περιπτώσεις που ο νόμος και η ακαδημαϊκή δεοντολογία ορίζουν.
Το δημόσιο καλό και η δημόσια εμπιστοσύνη συνιστούν εσωτερικές αξίες του πανεπιστημιακού χώρου ή έχουν αναχθεί «σε δημόσιο εχθρό»; Ο καθηγητής Πανεπιστημίου αυτο-αναγορεύεται σε εντολοδόχο μιας εικαζόμενης και κατασκευασμένης από τον ίδιο εντολής να φυλάττει Θερμοπύλες ως προς το Κράτος αλλά ν’ αφήνει διάπλατα ανοικτή την Κερκόπορτα ως προς το Κέρδος. Ποιος τελικά είναι ο εντολέας του καθηγητή Πανεπιστημίου; Που πρέπει να λογοδοτεί; Στον εαυτό του και την παρέα του;
Αν το τρίπτυχο «Προγραμματισμός – Απολογισμός – Αξιολόγηση» μειώνει τους κινδύνους τότε κρίνονται αναγκαίοι η λογοδοσία, ο περιορισμός της διακριτικής ευχέρειας, ο διαρκής έλεγχος των υπερβάσεων και των καταχρήσεων, η διαφάνεια, η υιοθέτηση ποιοτικών κριτηρίων, η καθιέρωση κωδίκων Δεοντολογίας.
Για την κατάσταση είναι υπεύθυνες οι δεκάδες εύστοχες ή λιγότερο εύστοχες ειδικές προτάσεις διαχείρισης (αξιοκρατία, διαφάνεια, έλεγχος, εποπτεία κ.ο.κ.), τα διάφορα αναχώματα (Δικαιοσύνη, Επιτροπές, Ανεξάρτητες Αρχές κ.λπ.) που γρήγορα μετατρέπονται κι αυτά σε «καλούς αγωγούς», οι εξωτερικοί (Ε.Ε.), εσωτερικοί (όργανα), εσωτερικευμένοι (συμμόρφωση σε κανόνες) έλεγχοι;
Αν φταίει το θεσμικό πλαίσιο να το αλλάξουμε.
Επειδή όμως η διεφθαρμένη πολιτεία ψηφίζει συνεχώς νόμους για να κρύψει το πρόσωπό της πιστεύω ότι δεν είναι η νομοθεσία που θ’ αλλάξει τα πράγματα αλλά η συνειδητοποίηση όλων των «παικτών» ότι η διαφθορά έχει μεγάλο ρίσκο και μικρή απόδοση. Κρίσιμο ρόλο βέβαια σ’ αυτό το εγχείρημα είναι η ύπαρξη ενός «υγιούς πολιτικοκοινωνικού περιβάλλοντος».
Το ψυχολογικό ισοζύγιο «ιδιωτικά οφέλη – δημόσια αποδοκιμασία» πρέπει να γύρει υπέρ της νομιμότητας.
Πρέπει ν’ αναδείξουμε την πολιτική βάση του πανεπιστημιακού consensus για διαφθορά, ν’ ακυρώσουμε την κοινωνική της ανταποδοτικότητα (π.χ. διδακτορικά σε γόνους κ.λπ.) και να δώσουμε στην ακαδημαϊκή ελευθερία το πραγματικό της νόημα.
Το κύρος και το γόητρο του ΑΕΙ, της Σχολής ή του ερευνητικού Ινστιτούτου δεν πρέπει να συνδέεται με πράξεις lobbying ή προσβάσεις σε αδιαφανή κέντρα.
Σε κάθε περίπτωση επειδή δεν είναι εφικτός ο αυτοπεριορισμός της εξουσίας ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η διαφθορά κι επειδή οι ανεξάρτητοι αντισταθμιστικοί και ελεγκτικοί θεσμοί ακόμα κι αν αντέξουν τις πιέσεις από τα πάνω (κυβέρνηση, ελίτ) αρνούνται να διαχειριστούν με διαφάνεια τις πιέσεις από τα κάτω («λαϊκά αιτήματα» φοιτητών και παρατάξεων) πρέπει να γίνουν τομές σε όλα τα επίπεδα.
Παρασιτικός πλούτος (σε βάρος της δημόσιας περιουσίας), αφανής χρηματοδότηση κομμάτων και παραγόντων, νομοθετική τακτοποίηση κάθε εκτροπής, κατάχρηση εξουσίας και άσκηση σκιώδους πολιτικής, συνωμοσία και μυστικότητα στη λήψη αποφάσεων, δεν «σπάνε» με διατάξεις νόμου.
Η διαφθορά (υπο)στηρίζεται από δίκτυο αλληλεξαρτήσεων και αλληλοεξυπηρετήσεων, το οποίο μέχρι σήμερα διασπάται μόνον όταν η άνιση «κατανομή» των καρπών προκαλεί εσωτερικούς τριγμούς και δημοσιοποίηση.
Αυτή η «ειδική κοινωνική σχέση» που διαμορφώνεται στη βάση του win-win αποκτά με την πάροδο του χρόνου χαρακτηριστικά κουλτούρας, αναπόσπαστο μέρος της σταθερότητας του συστήματος.
Εκεί πρέπει να γίνει η μεγάλη ανατροπή.
Η διαπλοκο-διαφθορά είναι έγκλημα ή ήθος;
Κατ’ αρχήν η διαφθορά δεν είναι μόνον η δωροδοκία ή η διαπλοκή δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας. Η διαφθορά αποηθικοποιεί την κοινωνία, συμβάλει στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο νόμο, αποδομεί δημόσιους θεσμούς, δημιουργεί νέες ανισότητες, υποβαθμίζει την παιδεία.
Πρόκειται για αντι-αξιακό σύστημα πελατειασμού. Γι’ αυτό παρά την παρασιτική και εγκληματική λειτουργία της διαφθοράς, παρά την προσβολή του Κράτους Δικαίου, της έννομης τάξης, της κοινωνικής ισότητας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η διαφθορά δεν αντιμετωπίζεται με νέους ποινικούς νόμους και αυστηρότερες ποινές. Τα εργαλεία καταστολής χωρίς πολιτικές δράσης (οικονομικές, κοινωνικές κ.λπ.) ανακυκλώνουν το φαινόμενο.
Το ατιμώρητο αποθρασύνει τους δράστες αλλά δεν πρόκειται για απουσία ευσυνειδησίας ή έλλειμμα «ηθικής». Πρόκειται για συστηματική κερδοφόρα επιχείρηση με ταυτόγχρονη αύξηση της (κατάχρησης) ισχύος.
Η διαφθορά ως ήθος και όχι ως έγκλημα, η διαφθορά ως παράτυπη αλλά όχι παράνομη ιδιοτέλεια μάλλον συσκοτίζουν το φαινόμενο και κρύβουν μια σκοτεινή πλευρά (black side) ενός άτυπου πανεπιστημιακο-πολιτικού συστήματος (shadow academia -politics) με οριζόντιες και κάθετες δομές πελατειασμού και επιρροής.
Παθολογία του συστήματος κι όχι ατομικές συμπεριφορές συνιστούν οι έντιμες συναλλακτικές ενδο –ή– εξωπανεπιστημιακές συμφωνίες κυρίως ή κυριών. Στη σύνθεση εμφανούς/ αφανούς ακαδημαϊκής ισχύος με τις αόρατες δομές βρίσκεται η καρδιά του προβλήματος κι όχι μόνο στην προσωπική ηθική του καθενός.
Η «αρχή των πολλών ματιών», δηλαδή πολλαπλών ελέγχων ή η αρχή της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς δεν σχετίζονται με την ηθική (της) διακυβέρνησης ούτε με το ενάρετον των προσώπων.
Δεοντολογία, Λογοδοσία και έλεγχο χρειαζόμαστε και όχι ιεραποστόλους ή άγιους.
Θεσμοί – ΜΜΕ – δίκτυα διαφθοράς έχουν διαπλακεί κι έχουν θυσιάσει τη διαφάνεια, τον έλεγχο και την καλή διακυβέρνηση.
Οι εικόνες για τη δημόσια ηθική προκαλούν οφθαλμαπάτες και φαντασιώσεις ότι τα πάντα βγαίνουν στο φως ενώ στην πραγματικότητα συρρικνώνουν το φαινόμενο σε ατομική εκτροπή.
Αυτό το αόρατο και άρρωστο πλέγμα ακαδημαϊκής διαφθοράς, με συνένοχη όλη σχεδόν την κοινωνία και σίγουρα τα διάφορα μορφώματα της «κοινωνίας των πολιτών-ΜΗΚΥΟ» δεν εκφεύγει βέβαια και της ποινικής αξιολόγησης. Ακόμα κι αν πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν πρόκειται για white collar crime (έγκλημα του λευκού κολλάρου ή των χαρτογιακάδων) αλλά για μια «διάσπαρτη, διακομματική, οριζόντια, εγκάρσια και βαθιά δημοκρατική» λειτουργία, νομίζω ότι η εξουσία, η διαφθορά και η ανομία δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια νέα κατηγορία εγκλημάτων (συγγενών με τα white collar crimes), τα οποία θα χαρακτήριζα «αυτοδιοικούμενο σύστημα αμοιβαίων εξυπηρετήσεων».
Πέρα από την παράβαση καθήκοντος, την απιστία κ.λπ. φαίνεται να διαμορφώνεται ένα ιδιώνυμο αδίκημα πανεπιστημιακής διαπλοκο-διαφθοράς.
Επιμύθιο
1. Δεν φταίνε οι χαμηλοί μισθοί, οι νομικοί μηχανισμοί, η ηθική των μελών, η γραφειοκρατία για όσα συμβαίνουν μέσα στα ΑΕΙ.
Συνοψίζουμε:
Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν δυνάμεις αδράνειας, βολέματος, συμψηφισμού παρ-ανομιών μέσα στα πανεπιστήμια, ότι υπάρχουν στρώματα εξουσίας με νοσηρές λειτουργίες και εκμαυλιστικές διαδικασίες μέσα στα πανεπιστημιακά όργανα διοίκησης.
Το Πανεπιστήμιο καλείται να (δια)χειριστεί κοινωνικές ανισότητες, αναπαραστάσεις, διαψεύσεις και αγωνίες και το πράττει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: την επιτρεπτικότητα και την ανομία.
Ο «πανεπιστημιακός νόμος» (δηλαδή οι εσωτερικές συμφωνίες και ισορροπίες) κατισχύουν οποιουδήποτε νόμου του Κράτους. Στην καλύτερη περίπτωση βαίνουν παράλληλα˙ στη χειρότερη ακούς Πρυτάνεις να δηλώνουν (προκειμένου να γίνουν αρεστοί) «ότι δεν εφαρμόζουν τους νόμους του Υπουργείου Παιδείας». Ποιον νόμο δηλαδή εφαρμόζουν; Τον δικό τους;
Πολλοί έχουν –εκ του πονηρού;– εκλάβει την πανεπιστημιακή αυτοδιοίκηση ως Κράτος εν Κράτει, χώρο μη-ελέγχου και τους εαυτούς τους ως καλυπτόμενους από μια ιδιότυπη ασυλία (για ό,τι κάνουν αλλά και για ό,τι δεν κάνουν).
Επικρατεί ένας δίκοπος φόβος: ούτε τα πράγματα ν’ αλλάξουν ούτε να μείνουν τα ίδια. Φόβος μπροστά στην ελευθερία σε Ιδρύματα που –υποτίθεται ότι– καλλιεργούν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.
Έχει γενικευτεί μια κρίση νομιμοποίησης και εμπιστοσύνης όλων προς όλους. Θεσμοί, διαδικασίες, κόμματα, φορείς, όλοι καθίστανται «ύποπτοι». Κανείς δεν εκφράζει το καινούργιο και άπαντες αρνούνται να τοποθετηθούν με σαφήνεια για το ποιο είναι το νέο πανεπιστήμιο.
Στο όνομα της Δημοκρατίας καταλύονται όλες οι δημοκρατικές διαδικασίες μέσα στα ΑΕΙ από αυτούς που έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τους αριθμούς κατά βούληση και να αυτο-αναγορεύονται σε αποκλειστικούς υπερασπιστές του δημόσιου πανεπιστημίου.
Οι διαπλοκές αυτές, που διαφέρουν από τις επίσημες (και διαφανείς) πολιτικές συμφωνίες, άρχισαν να εμφανίζονται με το Ν. 2083/92 (νόμος Σουφλιά), δηλαδή με την εισροή χρημάτων από τα ευρωπαϊκά προγράμματα στα ΑΕΙ. Τότε άρχισε από τους Καθηγητές, Προέδρους, Πρυτάνεις, η επιχείρηση – εκμαυλισμός των φοιτητών και «συναλλαγής» με τις φοιτητικές παρατάξεις. Έτσι φοιτητές εμφανίζονταν (και αμείβονταν) ως ερευνητές, μεταπτυχιακοί φοιτητές εγγράφονταν χωρίς έλεγχο γνώσεων, υποψήφιοι διδάκτορες ορίζονταν με κριτήρια εξω-ακαδημαϊκά κ.λπ.
Θέλω πάντως να υπογραμμίσω ότι το φαινόμενο αυτό ήταν λίγο-πολύ γνωστό στα Κόμματα και στους εκάστοτε Υπουργούς Παιδείας και γι’ αυτό είναι υποκριτές όσοι δηλώνουν σήμερα ότι «πέφτουν από τα σύννεφα». Αν δεν το καλλιέργησαν σίγουρα ανέχτηκαν και κέρδισαν από το κύκλωμα.
Η διαφθορολογία, ως ηθική πρόταξη των φαινομένων της διαφθοράς στον πολιτικό αγώνα και η διαφθορά ως σύμπτωμα της αναξιοκρατίας βρίσκονται στον αντίποδα της διαχείρισης της διαφθοράς ως δομικό στοιχείο του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Η πολιτική διάσταση συχνά προέχει της θεσμικής με συνέπεια ν’ αναφερόμαστε σ’ αόριστες παθολογίες του συστήματος και σε παραπομπή της λύσης στο «σοσιαλιστικό» μέλλον, ξεχνώντας τη διαφθορά που παρήγαγε ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Δεν πρέπει όμως να μετακινούμε τις ευθύνες των σχέσεων και λειτουργιών σε μακροεπίπεδα πολιτικών ανατροπών ή διεθνών συγκυριών διότι έτσι δεν λύνουμε κανέναν πρόβλημα («απαλλάσσοντας» της ευθύνης όλους τους σημερινούς καταχραστές εξουσίας).
Η έμμεση νομιμοποίηση της διαφθοράς (μέσω χορηγιών) αλλά και η «κανονικοποίησή» της (μέσω δημοσιοποίησης και διεύρυνσης της βάσης της), ο αμοραλισμός της εύκολης αρπαχτής (μιμούμενοι το έτσι κι αλλιώς αρπακτικό κράτος), με άλλα λόγια η πατερναλιστική δημοκρατία, εξωθεί θεσμούς και πολίτες στη διαφθορά σε βαθμό που οι αξιωματούχοι να μην ενοχλούνται να στιγματίζονται από τη διαφθορά.
Η κακοδιοίκηση ως στοιχείο αναπαραγωγής πολιτικής παθογένειας υπονομεύει και την ασφάλεια δικαίου αφού μπορεί να οδηγήσει σε μη-προβλέψιμα αποτελέσματα. Αυτή η διαπίστωση δεν αναχαιτίζει όμως τους «δρώντες» καθώς έχουν πεισθεί ότι ενεργούν με βάση θεμιτή «συνείδηση προσωπικού δικαίου» κι έχουν αντιληφθεί ότι τα «εγκλήματα υψηλού καπέλου» (ανθρώπων με κύρος και ισχύ) σπανίως ανακαλύπτονται και σπανιότερα τιμωρούνται. Έτσι ουδετεροποιούν ηθικά τις πράξεις τους (όλοι το κάνουν, ωφελήθηκε το εργαστήριο κ.λπ.). Αυτό το νέο «ακαδημαϊκό ήθος» (λειτουργικής και δυσλειτουργικής διαπλοκοδιαφθοράς) έχει ριζώσει στις πρακτικές των πανεπιστημιακών κι έχει αποκτήσει ισχύ κουλτούρας.
2. Τα ιδιώνυμα (ειδικά αδικήματα) κατά της διαφθοράς, οι διαχειριστικές αρχές κατά της διαφθοράς, οι ακέραιοι αδιάφθοροι και οι επιχειρήσεις-αρετής, το πόθεν έσχεν των αξιωματούχων του δημοσίου δεν αποδίδουν σπουδαία πράγματα. Αρχή της όποιας στρατηγικής διαχείρισης πρέπει νάναι η λογοδοσία.
Μόνον αυτή θα σπάσει την «ανάρμοστη σχέση Πανεπιστημιακών-αγοράς» και θα δυσχεράνει την πολιτικοοικονομική ανοχή στο να λειτουργεί ως πλυντήριο συνειδήσεων και τις «ενδιάμεσες ομάδες» ως προκάλυψη.
Η διαφθορά της εγγύτητας που δυναμώνει το status της παρέας και μορφοποιείται σε μυστικές μορφές κοινωνικών ανταλλαγών και συμπαιγνίας, σε διακίνηση επιρροής (traffic d’ influence) και σε πληρωμένες διευκολύνσεις (paiement de facilitations) δεν πρέπει να είναι ανεκτή μέσα στο ακαδημαϊκό άσυλο (το οποίο ως γνωστόν δεν προσφέρει ex officio ασυλία στους παραβάτες).
Ηθικό δίδαγμα
1. Στο χώρο της Παιδείας εξετάσθηκαν πειθαρχικά από το 2001 μέχρι το 2005 φάκελλοι που αντιπροσωπεύουν το 15% της συνολικής διαφθοράς. Υψηλά ποσοστά κατεγράφησαν και στα Ερευνητικά Κέντρα ενώ η Διεθνής Διαφάνεια ορίζει το Δείκτη Διαφθοράς για την Εκπαίδευση το 2007 σε 3,9% (το υψηλότερο ποσοστό μαζί με Ρωσία και Τουρκία). Είχε δηλαδή αύξηση 1,1% αφού το 2006 ανερχόταν σε 2,8%.
Μολονότι σύμφωνα με την Έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης (2005) η εκπαίδευση καλύπτει το 0,4% των θεματικών ελέγχων τούτο δεν σημαίνει ότι είμαστε ήσυχοι ότι η διαφθορά στους χώρους της Παιδείας είναι περιορισμένη. Απλώς έχει πάρει άλλες μορφές.

2. Το πλήρες ασυμβίβαστο με λίγες και ελεγχόμενες εξαιρέσεις (λόγω πολύ ειδικών συνθηκών) ίσως θα μείωνε τις «ευκαιρίες». Το πρόβλημα βέβαια σήμερα δεν είναι ότι ορισμένοι καθηγητές έχουν εξωπανεπιστημιακή απασχόληση αλλά ότι δεν πατάνε ποτέ στις αίθουσες διδασκαλίας [υπάρχουν μέλη ΔΕΠ που κάνουν ένα (!) μάθημα το χρόνο] και θεωρούν το Πανεπιστήμιο «ως πάρεργο». Το φαινόμενο δεν σχετίζεται με το ύψος των μισθών αλλά με νοοτροπίες και έλλειψη ελέγχου. Ασφαλώς έχουν ευθύνη οι Πρόεδροι και οι Πρυτάνεις αλλά όταν όλο το σύστημα έχει τάσεις συγκάλυψης και συμψηφισμού (με το Υπουργείο Παιδείας και τα Κόμματα να δημιουργούν «ομπρέλα» προστασίας και τα ελεγκτικά όργανα π.χ. ειδικό πειθαρχικό αργούν επί 5 χρόνια να εκδικάσουν τις υποθέσεις) δεν είναι εύκολο να προβείς σε κάθαρση.
Χρειάζεται άλλο σύστημα ελέγχου αλλά και υπεύθυνη στάση των φοιτητών (οι οποίοι ποτέ δε μιλούν επίσημα γι’ αυτό το θέμα στα πανεπιστημιακά όργανα).
Η δημοκρατική νομιμοποίηση των ΑΕΙ δεν επιτυγχάνεται μέσω των εσωτερικών «δημοκρατικών» (!) διαδικασιών αλλά μέσω της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος. Η διαφθορά στα πνευματικά ιδρύματα, όπου (υποτίθεται ότι) καλλιεργούνται τα virtue ethics, δίνει πολύ κακό παράδειγμα στην κοινωνία και στη νέα γενηά. Ούτε τα business ethics ούτε οι business as power, ούτε η ιδιοτελής θέσμιση είναι ανεκτά φαινόμενα στα πανεπιστήμιά μας.
Πρέπει ν’ αποτρέψουμε την εγκατάσταση διαφθορικών στοιχείων στα ΑΕΙ και να ξεριζώσουμε τις παληές διακλαδώσεις. Μηδενική ανοχή και όχι ελαστικότητα (διατάξεων και συνειδήσεων) πρέπει να χαρακτηρίζουν τις κινήσεις μας.
Ο καταναλωτικός, εμπορευματικός και επιλεκτός τρόπος παρουσίασης της διαπλοκο-διαφθοράς των ΑΕΙ στα Media δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης της κρίσης.
Μπορεί ο διαφθορικός λόγος να είναι πάντοτε όψιμος και μερικές φορές άδικος ή άμετρος όμως μόνον αν προλάβουμε τη φθορά των θεσμών θ’ αποτρέψουμε τη διαφθορά των ανθρώπων. Φθαρμένες δομές, φθαρμένες σχέσεις, φθαρμένα αξιώματα, συμψηφισμοί παρ-ανομιών και εντέλει διεφθαρμένοι λειτουργοί διαμορφώνουν κλίμα γενικής συνενοχής ή επιδοκιμαζόμενης από την «πλειοψηφία» πρακτικής.
Η διαπλοκο-διαφθορά ως έγκλημα ακαδημαϊκής φιλοδοξίας (criminal academic ambition), η ενδοπανεπιστημιακή διαφθορά ως αφανές έγκλημα κατά της ακαδημαϊκής τάξης δεν συγχωρούνται. Πρέπει όμως να συνεννοηθούμε μια για πάντα. Δεν υπάρχει, δεν νοείται και δεν αναγνωρίζεται «δικαίωμα στη διαφθορά».
Η διαφθορά είναι σχέση. Κατέληξε νάναι και «αξία».
Η διαφθορά έχει πρόσωπα, ονόματα και διευθύνσεις. Αρκετά με την αοριστολογία «όλα είναι διαφθορά, όλοι είναι διεφθαρμένοι». Ώρα είναι να μιλήσουμε με περισσότερη ακρίβεια.
Να καλέσουμε τα Πανεπιστήμια ν’ αποδείξουν το δημόσιο χαρακτήρα τους και την κοινωνική τους αποστολή αποβάλλοντας όλους αυτούς που αμαυρώνουν το ρόλο και την εικόνα τους και να καλέσουμε την Πολιτεία να ορίσει το 2010 ως έτος Πανεπιστημιακής διαφάνειας.
Αν δεν γίνει αυτο-κάθαρση τότε η επιβεβαίωση των έντιμων πανεπιστημιακών θα επαφίεται στα blogs ή στις δίκες σκανδάλων. Αυτό άραγε θέλουμε; Έτσι ο καλός αγώνας δικαιώνεται;

Categories: Uncategorized Tags:
  1. N.
    March 19th, 2010 at 09:00 | #1

    Γιάννης Πανούσης. Αυτός που μαζί με τον Κλάδη (θυμάστε την εγκύκλιο Κλάδη;
    http://www.sci.ccny.cuny.edu/~themis/greekuniversityreform/MatthiasXroniko.pdf )
    διαμόρφωσε αυτό το έκτρωμα που είναι η κύρια πηγή του κακού στα ΑΕΙ, τον περίφημο νόμο πλαίσιο 1268/82. Το έχω ξαναγράψει: οι εθιμικές συμπεριφορές επηρεάζονται και καθορίζονται σε βάθος χρόνου από το θεσμικό πλαίσιο.
    Ομολογώ ότι δε διάβασα το κατεβατό του κ. Πανούση, δε θα το άντεχα να βλέπω άλλον ένα δημόσιο κατήγορο που όχι απλώς αποτελεί μέρος του προβλήματος, αλλά το δημιούργησε κιόλας.

  2. Knjaz Neretve
    March 19th, 2010 at 10:18 | #2

    Ίσως δεν είμαι εξοικειωμένος με κείμενα γραμμένα από Κοινωνιολόγους…

    (…)
    Μόνον αυτή θα σπάσει την «ανάρμοστη σχέση Πανεπιστημιακών-αγοράς» και θα δυσχεράνει την πολιτικοοικονομική ανοχή στο να λειτουργεί ως πλυντήριο συνειδήσεων και τις «ενδιάμεσες ομάδες» ως προκάλυψη.
    Η διαφθορά της εγγύτητας που δυναμώνει το status της παρέας και μορφοποιείται σε μυστικές μορφές κοινωνικών ανταλλαγών και συμπαιγνίας, σε διακίνηση επιρροής (traffic d’ influence) και σε πληρωμένες διευκολύνσεις (paiement de facilitations) δεν πρέπει να είναι ανεκτή μέσα στο ακαδημαϊκό άσυλο (το οποίο ως γνωστόν δεν προσφέρει ex officio ασυλία στους παραβάτες).

    Σοσιαλίζοντα μπλα-μπλα για το Πανεπιστήμιο που το εναγκαλίζει θανάσιμα η αγορά κλπ. κλπ.
    Το κείμενο του Πανούση (πασπαλισμένο με μπόλικες γαλλικούρες και αγγλικούρες)είναι αρκετά “Βελτσοειδές” για τα γούστα μου. Εν τέλει τι θέλει να πει ο ποιητής; Και τέλος πάντων αυτά που γράφει και εννοεί ο ποιητής, πώς μετουσιώνονται σε πράξη, άμα ο ποιητής αναλάβει θέση ευθύνης μεθαύριο στις πρυτανικές;

  3. Τηλεθεατής
    March 19th, 2010 at 11:25 | #3

    @Knjaz Neretve:
    Μετουσιώνονται άμεσα σε πράξη, διότι οι βασικές απαιτήσεις της θέσης του πρύτανη είναι να βγάζει λόγους και γενικώς να παπαρολογεί ακατασχέτως ενώ τριγύρω καίνε, σπάνε, πετάνε αυγά, τρώνε και πίνουνε (και ενδεχομένως αφήνουν και κανένα πουρμπουάρ). Με το κείμενο αυτό ο υποψήφιος δείχνει ότι διαθέτει όλα τα απαραίτητα προσόντα. Και ότι δεν είναι ευάλωτος στις νεοφιλελεύθερες σειρήνες κάτι περίεργων τύπων όπως ο Panos Kokkinos, αλλά στέκεται βράχος ακλόνητος μπροστά στο κύμα της παγκοσμιοποίησης (και μπροστά σε οποιαδήποτε άλλη έκφανση της πραγματικής εξωπανεπιστημιακής πραγματικότητας).

  4. Παπουλάκος
    March 19th, 2010 at 11:34 | #4

    Θα γράψω κι εγώ ένα άρθρο κύριε Πανούση. Θα το ονομάσω ως εξής “Το έγκλημα ενός εγκληματολόγου: Η περίπτωση της Ειρήνης Π. Χριστινάκη”

  5. physicist
    March 19th, 2010 at 12:28 | #5

    Εδώ η πρόταση που διάλεξα να αποστηθίσω μέσα από αυτή τη συρροή από ασυναρτησίες:

    “Η τεχνο–επιστήμη ανατρέπει τις σχέσεις επιστήμης, τεχνολογίας και περιβάλλοντος, κοινωνικού ελέγχου και ομογενοποίησης πολιτισμικών προτύπων”.

    Δεν ντρέπονται λίγο μερικοί άνθρωποι; Άσχετα από το τι ρολο έπαιξε ή δεν έπαιξε για το Νομο του 1982 (εγώ ήμουν φοιτητής τότε), όμως την εντιμότητα να μη γραφουν αυτές τις αρλούμπες, δεν την έχουν; Μου θυμίζει μια φράση του Steven Weinberg: “There are people who confound obscurity with profundity”.

  6. john smith
    March 19th, 2010 at 14:40 | #6

    τι ασυναρτησίες είναι όλα αυτά?

  7. Παραμυθιασμένος
    March 19th, 2010 at 19:29 | #7

    Ετσι είναι οι διανοούμενοι. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τις θέσεις τους. Αλλοιώς τι διανοούμενοι θα ήταν!!!
    Φοβερό πράγματι παραμύθι. Ως ειδικός στην εγκληματολογία έχει γράψει ένα παραμύθι με φοβερή πλοκή, αλλά ο ίδιος είναι εκτός του παραμυθιού του. Το γράφει από μέσα για τους άλλους. Ο ίδιος είναι “καθαρός” δεν δια-πλέκεται όπως οι λοιποί συναδελφοί του, γι αυτό θα σώσει δια-κομματικά το ΕΚΠΑ μαζί με το συνδυασμό του, στον οποίο συμμετέχουν οι “καθαροί” και Σωτήρες.

  8. john smith
    March 19th, 2010 at 20:20 | #8

    @Παραμυθιασμένος
    Ετσι όμως πάιρνει στο λαιμό του ένα ολόκληρο ψηφοδέλτιο…

  9. K
    March 19th, 2010 at 21:06 | #9

    Διεφθαρμένα πανεπιστήμια είναι αυτά του ανατολικού μπλοκ όπου λάδωναν συνέχεια.Φάε τώρα τις συνέπειες του λαδώματος.

  10. Παραμυθιασμένος
    March 19th, 2010 at 22:27 | #10

    @JS
    Σιγά μη τον νοιάζει!!! Αφού ξέρει ότι δεν θα εκλεγούν. Ο μόνος λόγος που βάζει υποψηφιότητα είναι για να είναι στο προσκήνιο!!! Η αφάνεια για τέτοιους τύπους σαν τον Πανούση (νομίζω ότι έχει πάνω από 2000 άρθρα στα ΜΜΕ ΝΕΑ και ΕΛΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) είναι καταστροφή. Ψυχολογικό είναι το θέμα!!!
    Ενας αντίστοιχος τύπος σαν τον Πανούση έλεγε “Δεν έχει σημασία τι γράφεις!!! αρκεί να έχουν οι εφημερίδες σωστά το όνομά σου!”

  11. john smith
    March 20th, 2010 at 07:59 | #11

    Παραμυθιασμένος :@JSΣιγά μη τον νοιάζει!!! Αφού ξέρει ότι δεν θα εκλεγούν. Ο μόνος λόγος που βάζει υποψηφιότητα είναι για να είναι στο προσκήνιο!!! Η αφάνεια για τέτοιους τύπους σαν τον Πανούση (νομίζω ότι έχει πάνω από 2000 άρθρα στα ΜΜΕ ΝΕΑ και ΕΛΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) είναι καταστροφή. Ψυχολογικό είναι το θέμα!!!Ενας αντίστοιχος τύπος σαν τον Πανούση έλεγε “Δεν έχει σημασία τι γράφεις!!! αρκεί να έχουν οι εφημερίδες σωστά το όνομά σου!”

    Μερικές φορές σκέφτομαι κι εγώ ακριβώς μήπως όλα αυτά είναι απλά “σύνδομο δημοσιότητας”. Και γίνονται ΜΟΝΟΝ γιά αυτόν τον ΣΚΟΠΟ….Τι τους φταίει όμως το ταλαίπωριο εκείνο πανεπιστήμιο. Και δεν μιλάμε γιά ένα ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΑΕΙ που πρέπει ΚΑΠΩΣ και να ακούγεται…Μιλάμε γιά το ΠΡΩΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ της χώρας….

  12. Δ. Σολωμός
    March 21st, 2010 at 17:20 | #12

    Γράφει ο Πανούσης : “Όταν συζητάμε για τη διαφθορά πάντοτε αναφερόμαστε στην «διαφθορά των άλλων». Γι’ αυτό και όλοι οι ανήθικοι θέλουν οι συναλλασσόμενοι μαζί τους να είναι ηθικοί…Η διαπλοκο-διαφθορά ως έγκλημα ακαδημαϊκής φιλοδοξίας (criminal academic ambition), η ενδοπανεπιστημιακή διαφθορά ως αφανές έγκλημα κατά της ακαδημαϊκής τάξης δεν συγχωρούνται. Πρέπει όμως να συνεννοηθούμε μια για πάντα. Δεν υπάρχει, δεν νοείται και δεν αναγνωρίζεται «δικαίωμα στη διαφθορά»”.

    Ο άνθρωπος γράφει για τους άλλους. Είναι τελικά σύνδρομο δημοσιότητας ή παντελής ελλειψη αυτογνωσίας; Όταν συμμετείχε στη γνωστή εκλογή, στην Κοινωνική Θεολογία,τι είχε κατα νου; Εκεί ο γνωστός “μπαμπάς” ήταν και αυτός κάτι ψιλά εγληματολόγος (όσο πατάει η γάτα). Δύο εγκληματολόγοι και δεν ανακάλυψαν καμιά διαφθορά!!!! Πώς λοιπόν να την ανακαλύψουμε εμείς οι κοινοί θνητοί; Τι λέει επίσης για τη φράση “άλλοι το ξεκίνησαν πρώτοι” του διάσημου πλέον μπαμπά;(βλ. Νατάσα). Και μετά σου λέει αναγνωρίζεται «δικαίωμα στη διαφθορά». Καλά τα άρθρα σου φίλε Πανούση για τη διαφθορά, αλλά δάσκαλε που δίδασκες… Τι να πρωτοπιστέψουμε πια, εσένα τον εγκληματολόγο ή τους ανθρώπους της θεολογικής (“αν έχεις δύο χιτώνες, άρπαξε και του γείτονα το χιτώνα να έχεις τρεις”).

  13. Δ. Σολωμός
    March 21st, 2010 at 17:22 | #13

    Και μετά σου λέει ΔΕΝ αναγνωρίζεται «δικαίωμα στη διαφθορά»

  14. Παπουλάκος
    March 21st, 2010 at 23:28 | #14

    Αφού είσαι κουφός στη λογική,
    μήπως είσαι αργυρώνητος; είπε ο Μερσιέ.
    Σιωπή.
    Λαδώνεσαι; είπε ο Μερσιέ.
    Βεβαίως, είπε ο φύλακας.

    Σάμουελ Μπέκετ, Μερσιέ και Καμιέ

    Αφού είσαι κουφός στη θεο-λογική
    μήπως είσαι εκλέκτωρ της Ειρήνης Χριστινάκη;, είπε ο Βερσιέ
    Σιώπη.
    Μήπως την έκαμες διεθνούς κύρους;
    Πως είπατε;, ρώτηση ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ.

    Βερσιέ και ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

  15. Asxetos
    March 22nd, 2010 at 02:22 | #15

    Είναι εκπληκτικό τι φανφαρονισμούς μπορεί να κάνει κάποιος μόνο και μόνο για να είναι στα φώτα της δημοσιότητας. Εκτός του ότι νομίζει ότι είναι ακόμα σε περιφερειακό πανεπιστήμιο, θέλει να γίνει και αντιπρύτανης επειδή έδειξε έργο ως καθηγητής.

    ΑΙΣΧΟΣ

  16. Φιλόσοφος
    March 22nd, 2010 at 02:35 | #16

    @ Θέμης Λαζαρίδης

    Θέμη, πως μπόρεσες να “ανεβάσεις” το άρθρο του Πανούση; Το δακτυλογράφησες; Έχεις μεγάλη υπομονή και αντοχή πάντως…

  17. March 31st, 2010 at 16:53 | #17

    Ως Παν/κος Μαθηματικος και Φυσικος με 40 ετη υπηρεσιας σε Ελληνικα και Ξενα ΑΕΙ,ευκολα, διαπιστωνω τα εξης:

    1.Το κειμενο του κ. Πανουση θυμιζει προεκλογικο λογο της εποχης του 1950…
    2.”Ιδεες”,σκεψεις και στοχασμοι …<> .

    3. Σε καποιο προηγουμενο σχολιο μου του εθεσα ευθεως καποια ερωτηματα,τα οποια ΔΕN καταδεχθηκε να απαντησει…Δεδομενου οτι οκ. Πανουσης μαζι με τον συμφοιτητη μου κ.Κλαδη ηταν οι”κατασκευαστες ” της παγκοσμιας πρωτοτυπιας – σε βαρβαρα Ελληνικα-του Νομου πλαισιου ,ας εξηγησουν πως ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ και πληθωρα αλλων ΕΥΛΟΓΗΣΑΝ τα γενια τους….Π.χ. το “διδακτορικο”(?) Troisieme cycle πως εγινε PhD ?Επισης,οι συναδελφοι αυτοι ΔΙΕΠΡΕΨΑΝ στις πασης φυσεως κομματικες διεργασιες…Ποτε ασχοληθηκαν με την ερευνα?

    4.Ο κ. Πανουσης υπηρξε εισηγητης σε διαδικασιες προαγωγης της οικογενειας Χριστηνακη?

    5.Ας δωσει ο κ. Πανουσης το “σοφο” αυτο κειμενο σε καποιο φοιτητη του ως θεμα διδακτορικης διατριβης…
    Ειναι ικανος ,για ολα!…

    Οταν ελθεις κ. Πανουση Στην Σχολη Θετικων Επιστημων, για να βγαλλεις τον γνωστο “δεκαρικο” λογο,θα ακουσεις επωνυμα κα αλλα πολλα ,τα οποια δεν μπορω να γραψω,οταν ησουνα Πρυτανης στη Κομοτηνη….Περι διαφθορας,κ.λπ….

    QUIZ: Κ. Πανουση, με το διδακτορικο (?) Troisieme Cycle και το “επιστημονικο” σου εργο ,αν βαλλεις υποψηφιοτητα για θεση ΔΕΠ σ’ ενα Γαλλικο Παν/μιο ,ποια ειναι η πιθανοτητα να επιλεγεις?
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ.Μηδενικη η’ το πολυ Assistante με θητεια και μετα αξιολογηση..
    Καταλαβες κ. Πανουση οτι μονο στην Ελλαδα μπορεις να πουλας πνευμα τζαμπα….

  18. March 31st, 2010 at 17:25 | #18

    Αναφορικα με το προεδρικο διαγγελμα του κ. Πανουση

    α.Να το μεταφρασει στα Αγγλικα.Πρεπει να το θαυμασουν και οι ξενοι συναδελφοι..
    β.Πλινθοι και κεραμοι ατακτως εριμμενα εστι.
    γ.Ωδινεν ορος και ετεκε μυν.
    δ.Τρικυμια εν κρανιω…
    ε.Δεν πιστευω οτι καταλαβαινει τα γραφομενα του.
    στ. Το κειμενο χρηζει παρατεταμενης ψυχαναλυσης τυπου Freud.
    ε.Μοιαζει καταπληκτικα με το υφος και το πνευμα του “παγκοσμιου κυρους” επιστημονικου “αριστουργηματος” με τιτλο -σε ξενη γλωσσα-Νομος-Πλαισιο.
    στ.Επι 10-ετιες ηταν αρχικλαδαρχης του ΠΑΣΟΚ. Τωρα εκδιωχθηκε…
    ζ.Κανει φασαρια ,για να τονισει την ανυπαρξια του!..
    η. Αν υπαρξει αξιολογηση απο συναδελφους του εξωτερικου,ΦΑΝΕΡΑ, θα παει σπιτι του..
    θ. Μου κανει εντυπωση,πως ο κ. Κουτσιλιερης ανεχεται ,επιστημονικα, τον κ. Πανουση.
    ι.Διετελεσε πρυτανης ,επι σειραν ετων στο Δημοκριτειο Παν/μιο .Τωρα τι ,επι πλεον, θελει?
    Μαλλον ,θελει να περατωσει το ΒΑΘΕΜΜΑ και ΠΛΑΤΕΜΜΑ του Παν/μιου!…

  19. Prof. Dousmanis
    March 31st, 2010 at 17:49 | #19

    Ο A. EISTEIN,
    σε αλλη περιπτωση,ειπε το ακολουθο:
    “Η ανθρωπινη εξυπναδα εχει ενα ανωτερο οριο=supremum ,ενω η ανθρωπινη βλακεια ΔΕΝ εχει κατωτερο οριο=infimum “!…
    Η ρηση αυτη προσιδιαζει απολυτα στο πνευμα κατο υφος του κ. Πανουση!…
    Απο την καμπυλη κατανομης του Gauss-ευφυια,αριθμος ατομων-προκυπτει οτι οκοσμος= η κοινωνια δεν υποφερει απο τους ηλιθιους και τους ευφυεις,γιατι ειναι πολλοι λιγοι,αλλα απο τις μετριοτητες ,οι οποιοι ειναι παρα πολλοι!..

    @@@@Physicist:Αυτα ,που ειπε ο S. Weinberg,ειναι πολυ ψιλα γραμματα… Δεν μπορει να τα πιασει οκ Πανουσης ουτε στην δευτερα παρουσια…Χρειαζεται φαια ουσια..

  20. john smith
    March 31st, 2010 at 18:19 | #20

    @Rrof .Lysimachos
    Πολύ ωραία αυτά γιά τις πιθανότητες ελλήνων καθηγητών να κριθούν σε ξένα πανεπιστήμια…. Αλλά και οι υπουργοί δεν πάνε πίσω… ούτε οι δικαστές… ούτε οι στρατηγοί… ΑΡΑ??????

  21. Θέμης Λαζαρίδης
    April 5th, 2010 at 23:45 | #21

    http://vagia-gr.blogspot.com/2010/04/blog-post_8874.html

    Ομιλία Νεοκλή Σαρρή. Στα 10 πρώτα λεπτά αναφέρεται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις εκλογών στα πανεπιστήμια (χωρίς να κατονομάζει).

  22. Θέμης Λαζαρίδης
    April 8th, 2010 at 15:34 | #22

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4568696&ct=1

    Η αποτυχία του ελληνικού πανεπιστημίου
    Του Γρηγόρη Μακρή

  23. Θέμης Λαζαρίδης
    April 8th, 2010 at 16:04 | #23

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_08/04/2010_396703

    «Νέες καταγγελίες έφθασαν στην «Κ» για φαινόμενα νεποτισμού, για προώθηση ημετέρων, ακόμη και για κλοπές διδακτορικών διατριβών σε μεγάλα, κεντρικά ελληνικά πανεπιστήμια. Οσο για την έναρξη ουσιαστικής αξιολόγησης, την πιστεύουν μόνον οι αιθεροβάμονες»

  24. April 8th, 2010 at 17:25 | #24

    Η παρακμή συνεχίζεται, υπάρχει και πιο κάτω. Ακόμα όμως και να γίνει κάποιο θαύμα και να αρχίσουν να βελτιώνονται τα πράγματα, θα πάρει δεκαετίες να γίνει εξυγείανση. Οι περισσότεροι αξιόλογοι έλληνες ακαδημαϊκοί είναι στο εξωτερικό (για ευνόητους λόγους) και όσοι μείνανε στην Ελλάδα αποτελούν τη μειοψηφία του συνόλου. Ακόμα χειρότερα η πλειοψηφία (το κατεστημένο) δουλεύει σκληρά, όχι για την παραγωγή έρευνας, αλλά για για να διατηρήσει τη σαπίλα, ενώ η αξιόλογη μειοψηφία κάνει έρευνα και (ίσως καλώς) δεν ασχολείται με το καθάρισμα τις σαπίλας. Κρίμα.

  25. john smith
    April 8th, 2010 at 18:38 | #25

    @Ιωάννης Μπριλάκις
    Θα συμπληρώσω λέγοντας ότι η ηγεσία των πανεπιστημίων, καρπός της πλειοψηφίας και αυτή, κινείται ΟΧΙ προς την αναβάθμησή τους αλλά προς διαιώνηση της ΣΑΠΙΛΑΣ…Και όχι ΜΟΝΟΝ αυτό… Οποιον έχει ΣΧΕΔΙΟ να καθαρίσει την ΣΑΠΙΛΑ, τον εχθρεύεται, τον πολεμάει ΠΡΩΤΗ ΑΥΤΗ.

  26. Θέμης Λαζαρίδης
    April 9th, 2010 at 16:06 | #26

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4568862&ct=1

    «12 Στην Παιδεία; Διεθνοποίηση των πανεπιστημίων, με επέκταση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων τους στα αγγλικά, και κίνητρα για να επιστρέψουν διακεκριμένοι έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού, με στόχο την αναβάθμιση της έρευνας και την προσέλκυση χιλιάδων ξένων φοιτητών στη χώρα μας.

    13 Με πανεπιστήμια που καταρρέουν, πώς θα γίνει αυτό;

    Με νέες πανεπιστημιακές δομές και νέο νομικό πλαίσιο που θα κατοχυρώνει την ανεξαρτησία των πανεπιστημίων, αξιοκρατικές κρίσεις του προσωπικού και ουσιαστική ενθάρρυνση της έρευνας και της καινοτομίας.»

  27. Παραμυθιασμένος
    April 9th, 2010 at 16:35 | #27

    Ορθές απόψεις για τα ΑΕΙ και την Υγεία, Ασφάλιση. Μόνο που ο ΓΑΠ προτίμησε την Μαριλίζα για να είναι σε καθημερινή βάση στα πρωινάδικα της ελληνικής ΤV.

    Θέμη ο κ. Μόσσιαλος είναι παράδειγμα “ενδογαμίας” στο LSE. Δε νομίζω να δημιουργεί αυτό πρόβλημα…Το γράφω γιατί στο άλλο νήμα τους σκίσαμε…τους Ισπανούς. Οι γεινικεύσεις μαζί με τα στερεότυπα δεν βοηθούν πάντα τον ορθό λόγο.

  28. Φιλόσοφος
    April 9th, 2010 at 18:27 | #28

    @ Παραμυθιασμένος

    Τι σημαίνει σε απλά ελληνικά προϊόν ενδογαμίας; Για πες μας περισσότερα….

  29. nikitaras tourkofagos
    April 12th, 2010 at 07:06 | #29

    ξαναδιάβασα το κείμενο γιά “ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ” (C-U)
    NA ΤΟΠΟΘΙΕΤΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΙΚΟΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑ
    ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΤΟ ΕΚΠΑ?
    ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ??????

  30. Θέμης Λαζαρίδης
  31. Θέμης Λαζαρίδης
    April 25th, 2010 at 11:53 | #31

    http://www.nytimes.com/2010/04/25/opinion/25tsoukala.html

    “I left Greece when I realized that, as an aspiring lawyer with no family connections in the business, I would probably spend the initial years of my legal career serving coffee to someone’s father or son.”

  32. N.
    April 25th, 2010 at 12:06 | #32

    @Θέμης Λαζαρίδης
    Διαφωνώ ως προς “το Ελληνικό πανεπιστήμιο υποχρηματοδοτείται”. Αντίθετα, γίνεται απίστευτη σπατάλη πόρων.

  33. Θέμης Λαζαρίδης
    June 4th, 2010 at 18:31 | #33

    http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=2675&reftab=218&t=Πανεπιστήμια:-η-άλλη-κρίση

    Πανεπιστήμια: η άλλη κρίση

    του Γιάνη Βαρουφάκη

  34. nikitaras tourkofagos
    June 5th, 2010 at 07:23 | #34

    @Θέμης Λαζαρίδης
    Η σπατάλη στα ελληνικά ΑΕΙ δεν είναι ΑΣΚΟΠΗ. Υπάρχει γιατί ΤΡΩΝΕ… και ΤΡΩΝΕ πολλοί (ένα κάρο κόσμος). Υπάρχουν ολόκληρες οικογένειες που “βυζαίνουν” από το πανεπιστήμιο. Εβγαλαν σπίτια, προίκες, γαμπρούς, σταδιοδρομίες.
    Πατέρας-μητέρα-παιδί για παράδειγμα όλοι στο αει…Απλή μελέτη των τηλεφωνικών καταλόγων πείθει…
    Το έξυπνο παιδί γίνεται πανεπιστημιακός (όλο και κάποιον θα έχει ήδη στο ΔΕΠ νουνό-θείο-κλπ). Το κουτό παιδί γίνεται “διοικητικός” και μάλιστα “διαφεντεύει” στον χώρο με διαγωνισμούς, προμήθειες, υλικά κλπ. Είναι “του μαγαζιού” βλέπετε.
    Απόλα έχει ο μπαξές.
    Κάποιος από το σπίτι κινείται και “συνδικαλιστικά” στο αει…/ψηφίζει, διαπραγματεύεται κλπ κλπ. Τώρα με τις πρυτανικές, ΚΑΙ ΑΥΤΟ φάνηκε καθαρά…
    Οσο γι’ αυτούς που διορίζουν οι “κομματάρχες” του κάθε ΑΕΙ….Ε εκεί υπάρχουν τα “χτυπητά” παραδείγματα. Ζητάτε π.χ. να δείτε πόσοι Μεσολογγίτες μπήκαν στο ΕΚΠΑ τα τελευταία 10 χρόνια (πατρίδα Κοντού…)

  35. Θέμης Λαζαρίδης
    June 9th, 2010 at 17:40 | #35

    http://cpjournalist.wordpress.com/2010/06/09/λίντα-κατέχη-τα-ελληνικά-αει-θα-καθιερ/

    «Πώς κρίνετε το επίπεδο των ελληνικών ΑΕΙ και των διδασκόντων;

    Τα ελληνικά ΑΕΙ είναι μεν σε μια δύσκολη καμπή της ιστορίας τους, όμως η δύναμή τους βρίσκεται στην ποιότητα των σπουδαστών και του διδακτικού προσωπικού. Αυτά είναι δύο από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά τους. Θεωρώ ότι έχουν πάρα πολλές ευκαιρίες να προχωρήσουν και αν αξιοποιήσουν τη δυναμική τους, θα καθιερωθούν μεταξύ των κορυφαίων ΑΕΙ ανά τον κόσμο. Οι διδάσκοντες εκπροσωπούν την κορυφαία διανόηση της χώρας. Είναι δημιουργικοί, αφοσιωμένοι, έχουν κίνητρα και χαρακτηρίζονται από άριστη εργασιακή ηθική.»

    Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: α) η κα Κατέχη να έχει πλήρη άγνοια για το σημερινό ελληνικό πανεπιστήμιο ή β) να διακατέχεται από το σύνδρομο του κόλακα που χαρακτηρίζει πολλούς δυστυχώς Έλληνες της διασποράς (βλέπε βραβείο σε Αβραμόπουλο κτλ)

    Είναι ενδιαφέρον ότι η κα Κατέχη κατηγορείται για εμπλοκή σε σκάνδαλο στο προηγούμενο πόστο της:

    http://www.chicagotribune.com/news/local/chi-college-clout-ripples-19-jun19,0,487757.story

    ΥΓ. Η κα Κατέχη είναι σήμερα chancellor στο UC Davis:

    http://chancellor.ucdavis.edu/index.html
    http://en.wikipedia.org/wiki/Linda_P.B._Katehi

    ΥΓ2. Πιο πρόσφατες πληροφορίες δείχνουν ότι μάλλον δεν είχε ευθύνη στο σκάνδαλο:

    http://www.theaggie.org/article/2009/08/03/evidence-leaves-katehi-out-of-admissions-scandal-students-demand-further-investigation
    http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Illinois_clout_scandal

Comments are closed.