Δια βίου μάθηση
Πριν από λίγες μέρες «διαπίστευσα» το μπλογκ στο ΥΠΕΠΘ. Από ό,τι κατάλαβα αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο από την συμμετοχή σε μια ηλεκτρονική λίστα διανομής δελτίων τύπου.
Το πρώτο που έλαβα είναι το παρακάτω:
Δελτίο Τύπου 13/01/2010
Δήλωση της Υφυπουργού Παιδείας Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων, Εύης Χριστοφιλοπούλου για το νέο σχέδιο νόμου για τη Δια Βίου Μάθηση μετά τη συνάντηση με εκπροσώπους όλων των Υπουργείων.
Δρομολογείται η συστράτευση όλων των Υπουργείων γύρω από τον εθνικό στόχο της Δια Βίου Μάθησης. Η Δια Βίου Μάθηση που άφορα τον κάθε πολίτη, εκπαιδευόμενο, εργαζόμενο, άνεργο που θέλει να καταρτιστεί και να πάρει περισσότερα προσόντα. Αυτός ο εθνικός στόχος για τη Δια Βίου Μάθηση, είναι ποσοτικά και ποιοτικά προσδιορισμένος από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και αφόρα στο να μπορεί ο καθένας που κατοικεί σε αυτή τη χώρα να μάθει ότι αυτός ή αυτή επιθυμεί ή ότι μπορεί να τον βοηθήσει στη δική του επαγγελματική εξέλιξη και στη προσωπική του ζωή. Αυτός ο εθνικός στόχος πραγματώνεται με ένα νέο νόμο πλαίσιο, τον οποίο προετοιμάζουμε σε συνεργασία με όλα τα Υπουργεία. Σήμερα υπήρξε συστράτευση σε τρείς άξονες.
Ο πρώτος άξονας αφορά στη συνεργασία μας με όλα τα Υπουργεία για τη συγκρότηση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων που αφορά όλα τα προσόντα που σχετίζονται με τις δραστηριότητες του κάθε Υπουργείου.
Ο δεύτερος άξονας συνεργασίας αφορά το «νοικοκύρεμα», την τακτοποίηση μέσω πιστοποίησης όλων των σχολών, των κέντρων εκπαίδευσης των κέντρων κατάρτισης , που βρίσκονται είτε στα ίδια τα Υπουργεία είτε υπάρχουν υπό την εποπτεία των Υπουργείων.
Ο τρίτος άξονας αφορά τη συνεργασία μας για τις θεματικές ενότητες της Δια Βίου Μάθησης οι οποίες είναι προτεραιότητες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αυτό του ψηφιακού εγγραμματισμού- το να μάθουμε να χειριζόμαστε τις νέες τεχνολογίες- ή ο μεγάλος άξονας του περιβάλλοντος και της πράσινης ανάπτυξης που ξεκινάει και από την εκπαίδευση των αγροτών σε νέου τύπου καλλιέργειες και προϊόντα αλλά περνάει και από επαγγέλματα που αφορούν την ενέργεια, το περιβάλλον, τους φυσικούς πόρους.
Έτσι με κάθε ένα Υπουργείο προσδιοριστήκαν προτεραιότητες που είτε αφορούν αυτή κάθε αυτή την αναπτυξιακή διαδικασία είτε αφορούν μια σημαντική συνιστώσα της κοινωνικής συνοχής.
Θέλουμε όλοι οι πολίτες, και αυτοί που σήμερα βιώνουν καταστάσεις αποκλεισμού, να έχουν τη δυνατότητα μέσα από τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, τα σχολεία στις φυλακές και όχι μόνο να έχουν ευκαιρία στη μάθηση που σημαίνει ευκαιρία στη κοινωνική ένταξη, στη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους και στη δυνατότητα όλοι μαζί οι κάτοικοι αυτής της χώρας, να προχωρήσουμε πολύ συντεταγμένα και νοικοκυρεμένα σε μια άλλη στρατηγική για την παιδεία. Η Δια Βίου Μάθηση είναι το επίκεντρο αυτής της προσπάθειας.
Το σχέδιο θα μπει σε διαβούλευση και θα ξεκινήσει νομοπαρασκευαστική επιτροπή που θα ανακοινωθεί από την κα Υπουργό ώστε τους επόμενους μήνες να έχουμε το νέο νομοσχέδιο. Ο στόχος είναι η νέα σχολική χρόνια να ξεκινήσει με τον νέο νόμο.
Η διαβούλευση για το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων ξεκινά στα τέλη Φεβρουαρίου. Όμως η διαβούλευση για το νέο σύστημα Δια Βίου Μάθησης άρχισε με την πρώτη συνάντηση που είχε η Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας με όλους εμπλεκόμενους φορείς στις 4 Ιανουαρίου. Προχωράμε πολύ δυνατά προς το νέο νόμο και την κατάρτιση του Εθνικού Πλαισίου Δια Βίου Μάθησης.
To 2005 η προηγούμενη κυβέρνηση ψήφισε το νόμο 3369 για τη δια βίου μάθηση:
http://www.sci.ccny.cuny.edu/~themis/greekuniversityreform/Nomos_3369_DiaViou.pdf
Καμιά μνεία δεν γίνεται πλέον σε αυτόν το νόμο.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_01/11/2009_335595
Τρίτοι από το τέλος στη διά βίου μάθηση
Σε λίγο θα καταλάβεις ότι επι της ουσίας γράφτηκες σε spam list…
@Λόγια του αέρα
Eτσι ακριβώς! Αναρωτιέμαι τι θα τους πείραζε να ανακοινώνουν όλα αυτά σε μία ιστοσελίδα και όποιος θέλει τα διαβάζει.
Τόσο δύσκολο τους είναι να καταλάβουν πως η σύγχρονη επικοινωνία δεν χρείαζεται ενδιάμεσους; Ή, επειδή φοβούνται πως κανείς δεν θα τους διαβάζει, είπαν να βάλουν κι άλλους στο παιγνίδι;
Τρίτοι απ’το τέλος, γι’αυτό κιόλας οι Έλληνες εργαζόμενοι φοβούνται τόσο πολύ την ιδιωτική εργασία και ψάχνουν σιγουριά στη μονιμότητα του τεράστιου δημοσίου.
Οι έλληνες εργαζόμενοι φοβούνται την ιδιωτική εργασία γιατί όσες ικανότητες και γνώσεις και να έχουν αυτές σπάνια γίνονται σεβαστές στον ιδιωτικό τομέα. Σε έναν ιδιωτικό τομέα όπου κυριαρχεί η λογική της πιάτσας και του κάθε αγράμματου που το παίζει επιχειρηματίας φυσικό είναι να θέλουν όλοι τη μονιμότητα του δημοσίου.
Και θα προσθέσω ότι στην ελλάδα υπάρχει μία τεράστια culture of cultural intolerance, με το επιχείρημα ότι οι ξένοι είναι ξενέρωτοι και εμείς ξύπνιοι βλέπεις το κάθε λαμόγιο να το παίζει έξυπνος και μάγκας κατά την ελληνική παράδοση. Όταν προσλαμβάνει κάποιον με συγκεκριμένες γνώσεις και ικανότητες, νομίζει ότι θα τις αντιγράψει με κάποιον τρόπο ώστε να μη χρειάζεται να τον πληρώνει.
Με τα γραφειοκρατικά εμπόδια και υπέρογκα έξοδα στο να ανοίξει και να λειτουργήσει κάποιος μία επιχείρηση, ο ιδιωτικός τομέας παραμένει στα χέρια της τριτοκοσμικής ελλάδας, όπου ένας απόφοιτος ΤΕΙ αναμένεται να κάνει τη δουλειά ενός διδάκτορα engineer και να πληρώνεται με τον βασικό μισθό. Οπότε τι να την κάνεις τη Δια Βίου Μάθηση όταν το μόνο που χρειάζεται και προσφέρεται να πληρώσει η ελληνική οικονομία είναι ανειδίκευτους;
@ACT
“…Σε έναν ιδιωτικό τομέα όπου κυριαρχεί η λογική της πιάτσας και του κάθε αγράμματου που το παίζει επιχειρηματίας φυσικό είναι να θέλουν όλοι τη μονιμότητα του δημοσίου.”
Ασφαλώς. Οπου επίσης και ο ιδιωτικός τομέας “τρέφεται” σε μεγάλο βαθμό από το δημόσιο.
@ACT
“όπου ένας απόφοιτος ΤΕΙ αναμένεται να κάνει τη δουλειά ενός διδάκτορα engineer…”
Φαντάζομαι πως αστειεύεσαι. Σημαντικότατο πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχουν θέσεις υψηλής εξειδίκευσης στην Ελληνική αγορά. Οι διδάκτορες σε τέτοιες μόνο θέσεις έχουν τη δυνατότητα να ικανοποιηθούν επαγγελματικά και να προσφέρουν υψηλή προτισθέμενη αξία σε σύγκριση με τους απλούς πτυχιούχους.
@ACT
Από την άλλη, συχνά, οι ικανότητες/δεξιότητες ενός αποφοίτου ΤΕΙ και ενός διδάκτορα ελληνικού πανεπιστημίου δεν διαφέρουν και πολύ…
ACT, ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και ελληνικό ιδιωτικό τομέα, διαλέγω τον δεύτερο με κλειστά μάτια ΠΑΡΑ την υποκρισία και τον επαρχιωτισμό που τον διακατέχει σε πολλές περιπτώσεις.
Ξαναλέω: νομίζω η λεγόμενη «δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία» κάνει κακό στον μέσο Νεοέλληνα. Κι αυτό γιατί τον κάνει απ’το σχολείο ακόμα να περιμένει το αλεξίπτωτο και τη σιγουριά του κράτους. Το κράτος δεν πρέπει να είναι ούτε τροχοπέδη ούτε δεκανίκι για τις [περισσότερες] οικονομικές δραστηριότες των πολιτών του. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον. Φιλελεύθερος; Πολύ.
@αν
Απίστευτα ισοπεδωτικός… Κρίμα
@Knjaz Neretve
Ωστόσο η επισήμανση του αν δεν απέχει πολύ από τη πραγματικότητα. Λάβε απλά υπόψιν τדo ןπόσο διαφορετικό το skill-set κάποιου διδάκτορα από το ΜΙΤ σε σχέση με απόφοιτο από community college ή διδάκτορα από τo Oxbridge με απόφοιτο new/modern university (i.e. ex-polytechnics). Σύγκρινε τώρα το τι συμβαίνει αντίστοιχα σε Ελλάδα.
Στα Ελληνικά πανεπιστήμια το διδακτορικό έχει φτάσει να αποτελεί προέκταση του πρώτου πτυχίου. Και σבישקeε ακαδημαϊκές προκλήσεις και σε σχέση με τις κατώτερες απαιτούμενες δεξιότητες. Δεν γίνεται επίσης να βγαίνουν άριστοι διδάκτορες από προγράμματα που κάνουν δεκτούς 100δες φοιτητές και στα οποία δραστηριοποιούνται μέτριοι/κακοί/αδιάφοροι καθηγητές. Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια. Αν θέλεις θα μπορούσα να αναφερθώ σε μερικές που γνωρίζω
To ότι “μοιράζονται” (κυρίως ως “χατίρια”) διδακτορικά είναι γνωστό. Η ποιότητα; ποικίλει. Αλλά τώρα πια που υπάρχει το ‘ιντερνέτ’ μπορώ και έχω πρόσβαση σε διδακτορικά καλών πανεπιστημίων. Ε, μην τρελλαθούμε.
Αλλά το ότι υπάρχει πίεση για διδακτορικά είναι ένα γενικότερο φαινόμενο πτυχιολαγνείας στην ελληνική κοινωνία. Οι γονείς μου μου τό’χαν ξεκόψει από όταν ήμουν σχεδόν 6 χρονών: στόχος είναι το πανεπιστήμιο, αλλιώς θα είμαι τίποτα. Αυτά το 1970κάτι. Τώρα που όλοι μας έχουμε πτυχίο, το διδακτορικό ή το MSc σε μία μυστήρια περίεργη εξειδίκευση που έχει ένα -καλό είναι η αλήθεια- βρετανικό ίδρυμα είναι η φυσική συνέχεια.
Πτυχία λοιπόν για την κορνίζα και καλό πλασάρισμα στην αγορά εργασίας, ιδιωτική ή δημόσια. Πολλοί από τους ιδιώτες εργοδότες στον κλάδο των συμβούλων μηχανικών που γνωρίζω απαιτούν αγγλικό μεταπτυχιακό, ιδίως όσοι ασχολούνται με διεθνείς μπίζνες, μόνο και μόνο γιατί εξασφαλίζουν ότι θα γράφουν στρωτά αγγλόφωνα παραδοτέα (ξέρετε… αυτά που γεμίζουν βιβλιοθήκες και μετά από 10χρόνια όταν θα γίνει ξεκαθάρισμα στο γραφείο θα γίνουν πρώτη ύλη για χασαπόχαρτο)
Όσο για τα ΤΕΙ πολλοί εργοδότες προσδοκούν ότι αφού αναθέσουν σε έναν ΤΕΙτζή χαμαλοδουλειές μηχανικού (π.χ. επιμετρήσεις) θα πάρει σε ένα-δυο χρόνια το κολάι για να μπορούν να έχουν “διπλωματούχο μηχανικό” με αμοιβή και απαιτήσεις “ΤΕΙτζή”. Και “μη μιλάς και πολύ… είσαι τεχνολόγος”. Προφανώς δε υπάρχουν πτυχιούχοι ΤΕΙ που τους κόβει το ρημάδι και βάζουν κάτω έναν μέτριο διπλωματούχο. Πιθανότατα δε και έναν δόκτωρα σε κάποια πεδία… Αλλά αυτό είναι η διαστροφή της ελλ. αγοράς εργασίας που φαντάζεται ότι ο δόκτωρας θα κάνει και χάι-τεκ δουλειά αλλά θα πηγαίνει να κάνει και επίβλεψη στο συνεργείο άμα λάχει.
@Knjaz Neretve
Δεν διαφωνώ μαζί σου. Ωστόσο αυτό με τη πρόσβαση σε διδακτορικά καλών πανεπιστημιών από το νετ δεν το κατάλαβα…
@Knjaz Neretve
ps. είμαι αλλεργικός στις περίεργες εξειδικεύσεις των Μ.Sc. To ίδιο και στους πιασάρικους τίτλων προπτυχιακών σπουδών {μοριακή βιολογία, εφαρμοσμένη πληροφορική σε βιο-ιατρική κτλ} των διάφορων Ελληνικών ΑΕΙ.
@Jacques
Συγγνώμη, ήμουν ελλειπτικός στη διατύπωση… Λοιπόν, τώρα πια αρκετά διδακτορικά από καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι προσπελάσιμα διαδικτυακώς. E, λοιπόν πολλές φορές πέφτω πάνω σε διδακτορικά που στην πραγματικότητα είναι “μεγάλες διπλωματικές”. Δεν ξέρω πραγματικά ακόμη τι είναι καλό διδακτορικό, προφανώς όμως δε μπορούμε να περιμένουμε από τα χιλιάδες διδακτορικά που απονέμονται παγκοσμίως να είναι όλα “principia mathematica”
@Knjaz Neretve
“E, λοιπόν πολλές φορές πέφτω πάνω σε διδακτορικά που στην πραγματικότητα είναι “μεγάλες διπλωματικές”.”
Ο κανόνας στα καλά πανεπιστήμια είναι συνήθως διατριβή=3 papers το ένα εκ των οποίων να είναι δημοσιεύσιμο σε καλό επιστημονικό περιοδικό. Πολλά διδακτορικά σήμερα περιλαμβάνουν και υποχρεωτικό coursework (είναι δηλαδή US style) – αν και η παρακολούθηση extra courses απο διάφορα τμήματα είναι αρκετή συνηθισμένη.
Μπορείς να μου δώσεις ένα παράδειγμα διδακτορικού -“μεγάλης διπλωματικής”;
θα καρφωθώ… ο τομέας μου είναι αρκετά εξειδικευμένος και στενός ως πιάτσα. Πάντως μού’ρχονται πρόχειρα στο μυαλό διδακτορικά, δύο από το RWTH και άλλο από TU Wien.
Πάντως ως στυλ το “διδακτορικό-μεγάλη διπλωματική” το περιγράφω ως ογκώδη μελέτη… κύριο χαρακτηριστικό ο όγκος, είτε σελίδων, είτε αναλύσεων, χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία και “προώθηση της επιστήμης”, συνήθως με αλλεπάλληλα τρεξίματα ενός καθιερωμένου λογισμικού (στο οποίο ο ΥΔ δεν συνεισέφερε στην ανάπτυξή του)
@Knjaz Neretve
“κύριο χαρακτηριστικό ο όγκος, είτε σελίδων, είτε αναλύσεων, χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία και “προώθηση της επιστήμης”, συνήθως με αλλεπάλληλα τρεξίματα ενός καθιερωμένου λογισμικού”
Αν είναι έτσι έχεις δίκαιο…
Διαβάζω στο “Σύντομα” της Καθημερινής της Κυριακής 17/1/2010.
Ο κ. Δημήτρης Δενιόζος θα είναι σύμφωνα με πληροφορίες της “Κ” ο νέος διευθυντής της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ), η οποία θα είναι αρμόδια για την αξιολόγιση των ΑΕΙ.
Διετέλεσε ΓΓ Ερευνας & Τεχνολογίας κατά γενική ομολογία η θητεία του ήταν πλήρης αποτυχία.
Μια διαφορετική ερμηνεία της δια βίου μάθησης…
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=51761