Greek University Reform Forum

Κουκουλοφόροι από τη μια, κουταλοφόροι από την άλλη, σε αγαστή συνεργασία
Ωραιότατο λογοπαίγνιο αλλά συμπάθα με, θεωρώ λάθος ανάλυση
Οι κουταλοφόροι δεν συνεργάζονται μετά των κουκουλοφόρων. Μπορεί να συνεργάζονται με συμπαθούντες τους αλλά όχι με τους ίδιους… με τίποτα. Ίσως να τά κάνουν πάνω τους περιδεείς όταν τους απειλούν, και εμείς απ’ έξω λέμε πολλά τραγούδια για το πώς θα τους κάναμε και θα τους δείχναμε.
Από την άλλη οι κουκουλοφόροι επικαλούνται την ύπαρξη των κουταλοφόρων για να κάνουν ό,τι κάνουν (μπούρδες βέβαια)
Οι κουταλοφόροι συνεργάζονται αγαστώς μετά συγκεκριμένων και πολύ κομ ιλ φω νεαρών

Η δράση των κουταλοφόρων, κατάλληλα διογκωμένη από διαφόρους ινστρούχτορες, είναι ακόμα μία αιτία που σήμερα οι τάξεις της άκρας αριστεράς στα Πανεπιστήμια πυκνώνουν… Είναι η αιτία που φράσεις “σύνδεση με την αγορά”, “σύνδεση με την παραγωγή”, “επιχειρηματικότητα”, “έρευνα” κλπ αποτελούν κόκκινο πανί για πολλούς φοιτητές που μέσα τους τις ταυτίζουν με τη λαμογιά και τον πλουτισμό των ΔΕΠ.
Οι κουκουλοφόροι κυρίως ευθύνονται για φαινόμενα όπως βίαιες καταλήψεις και καταστροφές. Υπάρχει όμως μεγάλο πρόβλημα με clean cut, mainstream (που λένε στο χωριό μου) νεολαίους και οργανώσεις τους που ξεδιάντροπα και ντεκλαρέ συναλλάσσονται με καθηγητές. Η σχέση τους είναι “βάστα με να σε βαστώ”. Ένα ξεκάθαρο σύστημα διαφθοράς….

Πολύ ωραίο το λεκτικό εφεύρημα κουκουλοφόροι-κουταλοφόροι. Ομως, ΛΥΣΗ δεν βλέπει κανείς να έρχεται από κάπου. Ποιός θα λύσει τον γόρδιο δεσμό των ἅλληλο–διαπλεκομένων συνδικαλιστών-πρυτάνεων-ΔΕΠ?????
(και θα λυτρώσει τα ΑΕΙ???…..)

Η ηθικοποίηση ενός προβλήματος κοινωνικής διαχείρισης δεν είναι κατά κανόνα ο καλλίτερος τρόπος μήτε για να το καταλάβουμε σε όλο το εύρος του,΄μήτε και κυρίως για να το αντιμετωπίσουμε. Μέχρι τώρα συστήματα πολιτικής που να αναδεικνύουν τους “ηθικότερους” δεν υπήρξαν, αλλά και αν υπήρχαν θα ήταν επικίνδυνα διότι θα μετατόπιζαν την πολιτική λειτουργία στη σφαίρα της ηθικολογίας και των θρησκευτικών! Προφανώς, η έντιμη διαχείριση είναι στοιχείο της αποτελεσματικής διαχείρισης και ως εκ τούτου, με την κατά το δυνατόν αντικειμενικοποίηση της αναζήτησης αποτελεσματικών διαχειριστικών συστημάτων μπορούμε να λύσουμε έμμεσα και τα ζητηματα που θέτει η ηθική θεώρηση.
Κρίνω οτι έπρεπε να κάνω αυτή τη σύντομη ¨θεωρητική¨εισαγωγή απλώς για να μη παρεμηνευθεί η θέση μου απέναντι στο ζήτημα: Τα προβλήματα ηθικής ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν οταν κατορθώσουμε αφενός να συμφωνήσουμε πάνω στα γενικά κριτήρια της αποτελεσματικής διαχείρισης των πανεπιστημιακών ζητημάτων και αφετέρου να προσδιορίσουμε στους αριβείς σκοπούς, στόχους και τα σταθερότυπα ποιότητας της λειτουργίας των πανεπιστημίων μας. Εκεί οφείλουμε να επικεντρώσουμε τις όποιες αναΖητήσεις μας. Το ότι δεν γίνεται αυτό από τους άμεσα ενδιαφερόνους είναι σοβαρό στοιχείο της κρίσης των δημόσιων πανεπιστημίων μας. Όσοι, εντούτοις, αγωνιούμε για την κατάσταση αυτή καλό είναι να αφήσουμε την εισαγγελική λειτουργία για τους εισαγγελείς και να καταπιαστούμε με εκείνα που το ίδιο το λειτούργημα μας μας δίνει συγκριτικό πλεόνέκτημα. Και αυτά είναι όσα απαρρίθμησα στην προηγούμενη παράγαραφο, προφανώς αναλυμένα και εξειδικευμένα σε θετικές προτάσεις.

Συμφωνώ με τον κ. Σοφούλη, και θεωρώ ότι η δική μου αποστροφή ακριβώς εξηγούσε πολύ απλοικά μέρος της δυναμικής της διαχείρισης των πανεπιστημιακών ζητημάτων. Οι διοικούντες όχι μόνο δεν έχουν κίνητρο, έχουν ισχυρά αντικίνητρα να ασχοληθούν σοβαρά με το να “προσδιορίσου[ν] τους ακριβείς σκοπούς, στόχους και τα σταθερότυπα ποιότητας της λειτουργίας των πανεπιστημίων.” Η δε πλειονότητα των συναδέλφων ομοίως.