Greek University Reform Forum

Μία διευκρίνιση: Τι εννοούμε “ερευνητικό πανεπιστήμιο”; Έχει εφαρμογή ο όρος στην Ελλάδα; (δε λέω αν είναι καλά τα πανεπιστήμια ή αν κάνουν καλή έρευνα -όση κάνουν- αλλά αν τεχνικά ο όρος κολλάει στο ρόλο που έχουν θεσμικά τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα)

Κατά πως λένε: “το ψάρι (βλ. ελληνικά ΑΕΙ και ΕΚ) βρωμάει απο το κεφάλι”

και το καθαρίζεις (βλ. αξιολόγηση) απο την ουρά…

Η Fig. 1 του άρθρου δεν βγάζει νόημα. Από τη μια μεριά γραφει στη λεζάντα “Βραβεία Nobel από το 1969″, ο οριζόντιος άξονας όμως τρέχει από το 1920. Από την άλλη μεριά δεν είναι σαφές το παριστά ο κατακόρυφος άξονας. Σαφώς δεν είναι ο αριθμός Nobel ανά έτος, δεν υπάρχουν 51 Nobel μονο για τις ΗΠΑ. Δεν είναι ούτε το cumulative, γιατί οι καμπύλες δείχνουν και μειώσεις. Θα μπορούσαν να δείχνουν τον αριθμό των εν ζωή επιστημόνων στους οποιους έχει απονεμηθεί Βραβείο Nobel, όμως είναι δυνατόν να υπάρχουν μονο δυο στη Γαλλία; Ο Charpak, ο Cohen-Tahnoudji και ο Lehn είναι αμέσως-αμέσως τρεις. Καταλαβαίνει κανεις που κάνω λάθος;

Δεν με πείθουν τα επιχειρήματα για το causation. Μου φαίνεται κατά πασα πιθανότητα correlation ή και reverse causation. Το πιο σπουδαίο asset για ένα Πανεπιστήμιο είναι το ΔΕΠ του. Για το ΔΕΠ αποφασίζει το οικείο Τμήμα, όχι ο Πρόεδρος ή ο Πρύτανης, αν και οι τελευταίοι έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν veto σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις περί αυτονομίας σε πολλά Πανεπιστήμια στην Ευρώπη. Ακόμα κι έτσι, όμως, ο Πρόεδρος έχει μονο τη δυνατήτα να ακυρώσει μια προφανώς κακή επιλογή, όχι να επιβάλει ευθέως την καλή στελέχωση των Τμημάτων.

Προφανώς υπάρχει επιρροή όταν αποφασίζεται ποιο χρηματικό ποσο (startup funds κλπ.) θα δοθεί σε νέα μέλη ΔΕΠ, κι εδώ έχω δει, από προσωπική εμπειρία, σημαντικές αποκλίσεις. Όμως και πάλι μεγαλύτερο βάρος έχει το Τμήμα ή η Κοσμητεία παρα η Πρυτανεία.

@physicist

Η πρυτανεία διαχειρίζεται μεγάλα κονδύλια σε πολλές κατηγορίες δαπανών και από πολλούς λογαριασμούς.
Ένας Πρύτανης που έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
1) Πολύ ισχυρό CV σε διεθνές επίπεδο (με όλα τα γνωστα διεθνή κριτήρια: papers, citations, H, funds, PhD advising, παρουσία στο εξωτερικό, κλπ),
2) Ερευνητικό όραμα,
3) Αξιοπιστία στην πανεπιστημιακή κοινότητα και δικαιοσύνη στις πράξεις του (όχι νεποτισμός, κοματοκρατία, κλπ),
μπορεί να κάνει την διαφορά με την κατάλληλη αξιοποίηση των πόρων.
Επίσης, αν ικανοποιεί τα κριτήρια 1&3 λογικά θα μπορεί να ‘επιβάλει’ τη γνώμη του στη σύγκλητο. Επίσης μέσω της χρηματοδότησης (π.χ. θέτοντας απολύτως ακαδημαϊκά κριτήρια με χρήση call for proposals και όχι μοιράζοντας μικροκοματικά ψίχουλα) μπορεί να παρέμβει και στα τμήματα και να τα ωθήσει προς την σωστή κατεύθυνση. Ο πρύτανης, αν το θέλει, έχει τους τρόπους να περάσει τη γραμμή του έστω και αν νομικά τα τμήματα είναι αυτόνομα.

Με αυτά τα δεδομένα νομίζω ότι όσοι είμαστε σε Ελληνικά ΑΕΙ θα πρέπει να ψηφίσουμε στις ερχόμενες πρυτανικές εκλογές με βάση κυρίως ακαδημαϊκά κριτήρια (π.χ. Η, κλπ). Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν κάνω προπαγάνδα υπέρ κανενός, καθώς στο δικό μου ίδρυμα δεν έχω ακούσει ακόμα ποιοί ετοιμάζονται για τις εκλογές.

Επειδή εκτός από ρομαντικός είμαι και ρεαλιστής ξέρω ότι οι υποψήφιοι που θα υποστηρίξουμε με τέτοια κριτήρια θα χάσουν σε όλα τα ιδρύματα, διότι η διαπλοκή και το βόλεμα κομάτων-πλειοψηφίας ΔΕΠ-φοιτητών θα επικρατήσει.

Παρ’όλα αυτά πιστέυω ότι και μέσω του GURF αξίζει να κάνουμε μια τέτοια προσπάθεια (δηλ, όσοι είμαστε εδώ να κάνουμε συντονισμένο αγώνα υπέρ των καλυτέρων ακαδημαϊκά υποψηφίων πρυτάνεων σε όλα τα ιδρύματα) έστω και για να κάνουμε μια ουσιαστική καταμέτρηση δυνάμεων μεταξύ φωτός και σκότους (κι ας μας φάει το μαύρο σκοτάδι!!!).

ανα δεκαετια

@L

Νομίζω ότι οι θέσεις που παραθέτετε είναι καλώς εννοούμενες και εν μέρει ορθές, παρ’ όλ’ αυτά όμως πιστεύω ότι η βαρύτητα του Προεδρου/Πρύτανη υπερεκτιμάται. Μια απλή ερώτηση: πόσους φοιτητές ή υποψηφιους ΔΕΠ γνωρίζετε οι οποιοι προτού υποβάλλουν αίτηση σε ένα Ίδρυμα ρωτάνε ποιος είναι ο Πρύτανης; Εγώ κανέναν! Ο Πρύτανης λειτουργεί μάλλον μονο αρνητικά, dgladh έχω ακούσει κουβέντες μεταξύ συναδέλφων να λένε “καλο Ίδρυμα το τάδε και δυνατό το Department, όμως έτσι και εκλεγείς, πρόσεχε τον Πρύτανη γιατί δεν είναι και πολύ εντάξει με την προσφορα, μασάει τις κουβέντες του, άλλα λέει και άλλα σκέφτεται, είναι πονηρή αλεπού” κλπ.

Οι Πρυτάνεις (κομματικοί, επιστημονικά ανεπαρκείς κλπ. κλπ.) σε λιγότερα ή περισσότερα Ελληνικά ΑΕΙ είναι μακράν εκτος του πνεύματος του άρθρου, υποθέτω ότι θα συμφωνείτε.

@plorius

A, μάλιστα, makes sense. Δεν διέκρινα τα σύμβολα τα οποια συνδέονται με τις γραμμές. Thanks, plorius!

physicist :
@L
Οι Πρυτάνεις (κομματικοί, επιστημονικά ανεπαρκείς κλπ. κλπ.) σε λιγότερα ή περισσότερα Ελληνικά ΑΕΙ είναι μακράν εκτος του πνεύματος του άρθρου, υποθέτω ότι θα συμφωνείτε.

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!

@L
To “2″ και “3″ σίγουρα μετράνε… Αλλά ο πρύτανης διαχειρίζεται φράγκα και ανθρώπους. Και πολύ γραφειοκρατικό κατιμά… Χαρτιά, χαρτάκια, παραχαρτάκια, τεχνικές υπηρεσίες, συμβάσεις καθαρισμών, υπαλλήλους κλπ κλπ. Τουτέστιν διοικεί. Και η διοίκηση πρώτον σπουδάζεται δεύτερον θέλει και κάποιες ανθρώπινες “ποιότητες”. Όπως και εγώ στη δουλειά μου αναγνωρίζω ότι μπορεί και πρέπει να με διοικεί ένας με πολύ υποδεέστερα ακαδημαϊκά προσόντα (δεν έχει διδακτορικό ο προϊστάμενός μου) αλλά με πείρα και διοικητική επάρκεια.
Άρα καλό είναι ο υποψήφιος πρύτανης όταν κατέβει για πρύτανης να μάς λέει:
Διοίκησα το τάδε εργαστήριο από τότε έως τότε: Ιδού τι πέτυχα
Ήμουν διευθυντής τομέα από τότε έως τότε: Ιδού τι πέτυχα
Ήμουν πρόεδρος τμήματος τότε: Να τι κατάφερα.
Νά’χει ίσως και ένα μεταπτυχιακούλι σε διοικητική επιστήμη… Να ξέρω ότι ξέρει να διαβάσει έναν προϋπολογισμό
Βέβαια ένας τενεκές, μηχανορράφος κλπ κλπ που έγινε καθηγητής δεν έχει την έξωθεν μαρτυρία να σταθεί μπροστά σε άλλους αξιότερους καθηγητές. Δεν μπορεί να εμπνεύσει όραμα… Σίγουρα. Αλλά η διοίκητική επάρκεια δεν μετράται με “h”.

iparxei kamia lista me tous pritanis ton elinikon idrimaton kai tous h-index tous ?

Knjaz Neretve :
@L
Άρα καλό είναι ο υποψήφιος πρύτανης όταν κατέβει για πρύτανης να μάς λέει:
Διοίκησα το τάδε εργαστήριο από τότε έως τότε: Ιδού τι πέτυχα
Ήμουν διευθυντής τομέα από τότε έως τότε: Ιδού τι πέτυχα
Ήμουν πρόεδρος τμήματος τότε: Να τι κατάφερα.
Νά’χει ίσως και ένα μεταπτυχιακούλι σε διοικητική επιστήμη… Να ξέρω ότι ξέρει να διαβάσει έναν προϋπολογισμό

Πολύ σωστή τοποθέτηση.
Αν κάποιος υποψήφιος δώσει χειροπιαστά στοιχεία για το διοικητικό του παρελθόν είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα μεταξύ σχετικά ομοίων ως προς το κριτήριο 1. Συμφωνώ ότι το Η δεν είναι κριτήριο για πρύτανη, εφόσον είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές. Δηλαδή, δεν έχω πρόβλημα να ψηφίσω ανθρώπους με πολύ καλό διοικητικό
παρελθόν (όπως το περιγράφετε) και με μικρότερο Η, με την προϋπόθεση ότι αυτό το Η είναι υπαρκτό και έχει τιμή που να δικαιολογεί καθηγητή 1ης βαθμίδας (π.χ. αν είχα δύο υποψηφίους με Η=25 και 35 δεν θα ψήφιζα απαραίτητα αυτόν με Η=20). Δεν μπορώ να δεχτώ όμως ότι καθηγητές με Η=2,3 (που πολλοί τέτοιοι έχουν γίνει πρυτάνεις) είναι επαρκείς, διότι με τέτοια ερευνητική επίδοση είναι απίθανο να έχουν όραμα για τα ιδρύματα τους.

συγγνώμη, διόρθωση: ‘δεν θα ψήφιζα απαραίτητα αυτόν με Η=25′

Στα συμφραζόμενα των αμερικανικών πανεπιστημίων, το άρθρο τα λέει καλά. Για την Ελλάδα, η σημασία δεν είναι μικρότερη, αλλά το βασικό που χρειάζεται είναι η δυνατότητα ηγεσίας — και το όραμα για να βγούμε από το τέλμα. Επίσης χρειάζεται και έντονο πνεύμα αυταπάρνησης. Αυτός ο συνδυασμός είναι δυστυχώς σχεδόν αδύνατος.
(γιατί αυταπάρνησης; Όχι τόσο λόγω του φόβου να μην του ανοίξουν το κεφάλι, και αυτό ισχύει, αλλά κυρίως γιατί η ανάταξη του πανεπιστημίου σημαίνει και ανατάραξη της ηρεμίας όσων έχουν τις κουτάλες στα διάφορα καζάνια, και συνακόλουθα την εγκατάλειψη της κουτάλας και από τον Πρύτανη (ο οποίος συνήθως είναι μεταξύ των κουταλοφόρων).

Αυτό απαιτεί αυταπάρνηση διότι ο μισθός είναι μάλλον χαμηλός, δηλαδή απαιτεί από ένα άνθρωπο που από διάφορες πανεπιστημιακές και εξωπανεπιστημιακές δραστηριότητες μπορεί να βγάζει 140+Κ το χρόνο (πριν γίνει Πρύτανης) να συμβιβαστεί δυνητικά με το μισθό του, δηλαδή αρκετά λιγότερα από τα μισά, προκειμένου να προσπαθήσει να φέρει μια τάξη.

Ο πρύτανης μπορεί να είναι καθαρά επιστήμονας. ΑΛΛΑ χρειάζεται ένας διοικητικός δίπλα του με υψηλά προσόντα (“γενικός γραμματέας” ή όπως αλλοιώς θέλετε πέστε τον). Και το ελληνικό ΑΕΙ έναν τέτοιον μέχρι σήμερα ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ.

@L
Ακόμη και εάν λειτουργήσουν τα κριτληρια που βάζεις (π.χ. Δείκτης Η και λοιποί εκτιμητές της ακαδημαϊκής αξίας), πόσο σίγουρος είσαι ότι οι πολύ υψηλοί δείκτες Η δεν είναι π.χ. πλασματικοί γιατί ο καθηγητής-θεός δεν μπαίνει ώς συγγραφέας σε ο,τι παράγει το τμήμα του (εργαστήριο) χωρίς ουσιαστική συμμετοχή?

Ο Director του LSE δεν είναι ακαδημαϊκός αλλά έχει σημαντική εμπειρία στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

http://www.lse.ac.uk/collections/meetthedirector/aboutHowardDavies.htm

“Η επιστημοσύνη είναι ένα κριτήριο από τα τέσσερα, νομίζω, που απαιτούνται. Τα άλλα είναι: το ακαδημαϊκό ήθος, η διοικητική αποτελεσματικότητα, και η «πλατφόρμα», οι θέσεις δηλαδή που θα παρουσιάσει κάθε υποψήφιο πρυτανικό σχήμα για το μέλλον. Ελπίζω το μπλογκ να φανεί χρήσιμο στις ερχόμενες πρυτανικές εκλογές.”

Δεν αρκούν αυτά. Το ήθος οπωσδήποτε χρειάζεται. Σε μια άρρωστη κατάσταση όμως η διοικητική αποτελεσματικότητα έχει διφορούμενη έννοια. Οι δε θέσεις από μόνες τους δεν αποτελούν εχέγγυο για κάτι — σήμερα τις λέμε αύριο τις ξεχνάμε. Οι πιθανότητες κάποιος που επί 20 χρόνια ζει και σιτίζεται καλά μέσω του σημερινού συστήματος να θέλει να το ανατρέψει ή έστω εξορθολογίσει προς όφελος της έρευνας, της κοινωνίας, των φοιτητών κλπ είναι μικρές. Οι πιθανότητες να εκλεγεί κάποιος που δε σιτίζεται (καλά) από το συστημα τα τελευταία 20 χρόνια είναι ακόμα πιο μικρές.

Όταν υπάρχουν τόσα σωρευμένα προβλήματα, η λύση δεν μπορεί μάλλον να έρθει από μέσα ή τουλ. από πάνω. Αλλά η ελπίς πεθαίνει τελευταία.

@JOHN SMITH
Η κοινωνία μας είναι μικρή, οπότε μάλλον όλοι γνωρίζουν όλους και πώς απέκτησε ο καθένας το Η του. Αν έχει κανείς εμπειρία μπορεί να καταλάβει από το ISI κατά πόσο το Η είναι πραγματικό ή πλασματικό και να κρίνει ανάλογα.

Το ζητούμενο είναι αν είμαστε συλλογικά έτοιμοι να ακολοθήσουμε ακαδημαϊκά κριτήρια και όχι μικροκοματικά και προσωπικά-καιροσκοπικά μικροσυμφέροντα…

L :
@JOHN SMITH
Η κοινωνία μας είναι μικρή, οπότε μάλλον όλοι γνωρίζουν όλους και πώς απέκτησε ο καθένας το Η του. (…)

Ούτω πώς όλοι όσοι ψηφίζουν ψιλο-ξέρουν και τι ψηφίζουν…Σ’ ένα ίδρυμα ειδικά όπως π.χ. το ΕΜΠ ή η Γεωπονική ή ΟΠΑ (εννοώ μικρά πανεπιστήμια) όλοι ξέρουν τι καπνό φουμάρει ο καθένας, τι σκαμπάζει, πόσο αρριβίστας ή ηθικό στοιχείο είναι κάποιος. Όλο και κάτι φτάνει στα αυτία τους (από συζητήσεις ή ρουφιανιές). Το οποίο, δυστυχώς, οδηγεί και στη λογική της “συνενοχής” (καίτοι ήξεραν και ρώτησαν, ψήφισαν το φελλό ή το “λαμόγιο”)

Διάβασα στο forum της ιστοσελίδας “Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας” ότι ο διοικητής του Ευαγγελισμού είναι απόφοιτος Σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων (pfy.gr) – και ότι οι διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων είναι γεωπόνοι, διπλωμάτες, δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί. Η εξήγηση που δίνουν; ΄Ότι οι επιλογή γίνεται με αναξιοκρατικά/κομματικά κριτήρια. Αν λοιπόν εκεί που είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η συνάφεια με το αντικείμενο μετράει τόσο λίγο, καταλαβαίνουμε πόσες πιθανότητες υπάρχουν να δούμε πρυτάνεις που να ξέρουν τη δουλειά τους. Δεν θα αλλάξει ποτέ αυτή η χώρα. Βρε, Ιασώ και πάλι Ιασώ.

@Marina Hila
Πόσο βέβαιον είναι ότι στα ιδιωτικά οι επιλογές βσίζονται στην αξιοκρατία?

@JOHN SMITH
Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος! Την τελευταία φορά που πάτησα σε δημόσιο νοσοκομείο μού είπαν να κάνω ανοιχτό χειρουργείο για εγχείρηση που γνώριζα ότι γίνεται παντού λαπαροσκοπικά. Ο γιατρός (στο Αλεξάνδρα) δεν ήξερε να κάνει λαπαροσκοπήσεις, αλλά ήθελε να πάρει το φακελάκι. Χθες άκουσα στον Μάκη κάποιον να λέει ότι τα ανοιχτά χειρουργεία είναι ο κανόνας στα δημόσια! Μάλιστα – υγεία δύο ταχυτήτων: τομές, πόνος, εβδομάδες ανάρρωσης για φτωχούς και αλλοδαπούς, λαπαροσκοπήσεις για όσους έχουν να τα σκάσουν στα ιδιωτικά. Για να μη μπούμε σε θέματα αξιοπρέπειας του ασθενούς και καθαριότητας. Μετά την πρόσφατη απομυθοποίηση των δημόσιων νοσοκομείων (η οποία έγινε γιατί ο ασθενής ήταν επώνυμος, αλλιώς …), δεν θα έπρεπε ο κόσμος να γνωρίζει με τι κριτήρια έχουν πάρει τις θέσεις τους οι καθηγητές ιατρικής, τους οποίους χρυσοπληρώνει χωρίς ποτέ να παίρνει απόδειξη;

Γιατί τόσο γρήγορο συμπέρασμα για τη πρόσφατη διάσημη περίπτωση? Υπάρχει και η δευτερη ανάγνωση οτι η Ιδιωτική Υγεία (καλή ώρα αν θυμάμαι καλά το ΙΑΣΩ που αναφέρθηκε και πάνω) δεν έχει και κανα ιδιαίτερο πρόβλημα να πετάει φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες…

@ anonymos

παρακαλώ ορίστε μου το νόημα της φράσης ‘ακαδημαικό ήθος’.
Μια και το θεωρείτε ως ενα από τα 4 κριτήρια, θα πρέπει να δώσετε
1. Περιγραφή
2. Παραδείγματα
3. Τρόπους εφαρμογής

Γιατι ειμαι τόσο δεικτική? Επειδή τα περί ‘ακαδημαικού ήθους’ τα κάνουν σημαία τους τα λαμόγια, ταυτίζοντας το ήθος με το προσκύνημα

“Γιατι ειμαι τόσο δεικτική?” ————-> δηκτική ! τς τς τς…

@ jonh smith

το θέμα που βάζετε αφορα κυρίως το πόσα ονόματα σε κάθε δημοσίευση θα πρέπει να υπολογίζονται στην ‘επιστημοσύνη’ και πως (με συνετελεστή ή όχι). Ολα, τα πρώτα τρια ή τέσσερα? τι γίνεται με τις πολυκεντρικές συνεργασίες?
Επόμενο σημαντικό θέμα κυρίως για την ελληνική πραγματικότητα ειναι αν το τελευταίο ονομα θα πρέπει να μετραει και κυρίως αν θα πρεπει να μετράει ως μέντορας δηλαδή ισάξια με το πρώτο. Επειδή συνυπάρχουν λαμόγια και εργατικοί, και επειδή δε μπορεί να αρνηθείς στον εργατικό να διαχειριστεί σωστά την ερευνητική του ομάδα παίρνοντας τελευταία τιμητική θέση και να μην διεκδικεί παντα την πρώτη από τους συνεργάτες του, θα πρότεινα ότι θα πρέπει να μετράνε τόσες τελευταίες θέσε
όσες πρώτες υπάρχουν.
Σε πολλά ιδρύματα έχουν αναπτυχθεί αλγόριθμοι που τσακίζουν τη λαμογια και την ανταλλαγή θεσεων στις εργασίες και εξυπηρετήσεων. Για μενα δεν υπάρχει ιδιαίτερο θέμα. Όλα πηγάζουν από την άρνηση μας να δεχτούμε αντικειμενικά κριτήρια. Και νάστε σίγουροι ότι οι Έλληνες φτωχομπινέδες ζητιανομπατήρηδες της επιστήμης στα ελληνικά ΔΕΠ δε μπορούν να ξεγελάσουν τους αλγόριθμους αυτούς

@ κελευστής

εισαι γνωστός χρυσούλι μου. Ενα ορθογραφικό λάθος δε σου τη μεγαλώνει. ΤΣΟΥ ΡΕ

Φτανει Θεμη…. Τουλάχιστον να μην το επικαλούμαστε αυτό το κριτήριο.

Αν βρεις κανέναν που να το πληρεί πραγματικά δειξε μου τον. Επίσης αν βρεις κανέναν που ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΛΗΡΕΙ επισήμως να μου τον δείξεις επίσης.

διοτι 2 από τα 4 που ανέφερες είναι διοικητικά παραπτώματα που δε χρειάζεται να μπαίνουν στην ομπρέλλα του ηθους αφού οταν αποδεικνύονται και τελεσιδικουν είναι σχεδόν αυτόνομα, ενω τα άλλα δύο είναι ευχές

και τι γινεται με το …ηθος των κριτών? δε θα πρέπει να κρίνεται πρώτα αυτό?

χα χα χα… πολύ μου άρεσε αυτό που ειπα τώρα

@Γκόλφω

“Αν βρεις κανέναν που να το πληρεί” —————> πληροί !!! τς τς τς τς τς

πληρόω-πληρώ κ.ο.κ.

πάντως 1 ορθογραφικό λάθος δεν μου την μικραίνει κιόλας! Θα κοιτάξω όμως το βράδυ και θα σου πω…

μιν παραληψυς… δε θα κημηθο απω τιν αγωνηα

Εγώ γιατί βλέπω στο figure 1 μια correlation μεταξύ Nobel και γλώσσας-ισχύος των κρατών κατά τις διάφορες χρονικές περιόδους; Μήπως η ηπειρωτική Ευρώπη τελικά πληρώνει τους πολέμους της το ’40 και όχι την κακή της πανεπιστημιακή διοίκηση;

Πώς να τα βάλεις με το αγγλοαμερικανικό κατεστημένο;

Γενικώς το άρθρο μου φαίνεται λίγο αστείο. Για κάθε Νομπελίστα επιτυχημένο Πρόεδρο υπάρχουν δεκάδες άλλοι που δεν είναι Νομπελίστες. Ναι στα αξιόλογα άτομα, αλλά το παράδειγμα του Ελληνοαμερικάνου μακαρίτη στο Drexer δείχνει πως καμιά φορά χρειάζεται ένα καλό ΜΒΑ και διοικητικές ικανότητες για να ανεβάσεις ένα πανεπιστήμιο, όχι Νόμπελ.

Φέρε τον Νομπελίστα στην Ελλάδα με τα endowments των ελληνικών ιδρυμάτων και δεν θα κάνουν τίποτες. Πάνε τον Έλληνα Πρύτανη (πχ Κίττα, πριν παραιτηθεί) απ’το ελληνικό περιφερειακό ΑΕΙ που δεν έχει πόρους και τα χέρια του δεμένα απ’τους διάφορους “πανεπιστημιακούς νονούς” και πολύ πιθανόν να κάνει εκπληκτικό έργο.

@ Μάκης

Εν μερει εχεις σίγουρα δίκιο. Ο ΒΠΠ πέρα από την καταστροφή οδήγησε και σε μια ομαδική έξοδο επιστημόνων ειδικά από την ηπειρωτική Ευρώπη προς τις ΗΠΑ.
Ωστόσο, η πλήρης κυριαρχία των ΗΠΑ στις επιστήμες (και τη γλώσσα) νομίζω συνέβη μετά τη δεκαετία του 70 και μάλλον κατά τη δεκαετία του 80 (άποψή μου, τη συζητάω φυσικά). Κατα τη δεκαετία του 80 (Ρήγκαν) συνέβη ενας μετασχηματισμός στις ΗΠΑ που δεν εχω καταλάβει σε τι ακριβώς αντιστοιχεί, και οδήγησε σε πρωτοφανή κυριαρχία. Αίσθησή μου ειναι οτι από το 70 και μετά, σε όλους τους τομείς, ο συνδυασμός κυρίαρχης γλώσσας σύν μεγάλη (ενοποιημένη) αγορά, εκανε τις ΗΠΑ ακαταμαχητες. Η ευρώπη και στα δύο αυτά σημεία εχει ακόμα πρόβλημα

Γκόλφω :και τι γινεται με το …ηθος των κριτών? δε θα πρέπει να κρίνεται πρώτα αυτό?
χα χα χα… πολύ μου άρεσε αυτό που ειπα τώρα

Αυτό αποτελεί ΤΑΜΠΟΥ, Γκόλφω μου!
Βλέπεις όλοι θέλουν να κρίνουν το ήθος των άλλων, αλλά των ίδιων το ήθος να μη κρίνεται από κανέναν.

Μόνον οι σεβάσμιοι καθηγητές θεολογίας ΕΚΠΑ έχουν ήθος αδιαμφισβήτητο.
Όλοι οι υπόλοιποι είναι ανήθικοι και πρέπει να πάνε το δίχως άλλο στην κόλαση,
ή ακόμα καλύτερα να γίνει η ζωή τους κόλαση κι από κει να μη κατορθώσουν να βγουν ποτέ.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΤΑΤΗ ΗΘΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΓΗ. ΥΠΕΡΚΑΝΤΙΑΝΗ

@Γκόλφω : Ωστόσο, η πλήρης κυριαρχία των ΗΠΑ στις επιστήμες (και τη γλώσσα) νομίζω συνέβη μετά τη δεκαετία του 70 και μάλλον κατά τη δεκαετία του 80 (άποψή μου, τη συζητάω φυσικά).

Σε ποιές επιστήμες? Μπορείς να το κάνεις ποιο συγκεκριμένο? Ακόμα κι αν η αγγλική γλώσσα έχει επιβληθεί, δεν μπορεί να διαγράψει την αξία των πρωτότυπων κειμένων στις θεωρητικές επιστήμες, όσο καλές κι αν είναι οι μαζικές μεταφράσεις …

@ τασούλης

αμφιβάλλει κανένας για την πρωτοπορία τους στην ηλεκτρονική, επιστήμες διαστήματος, πληροφορική, ιατρική κτλ? Νομίζω ότι οι ΗΠΑ συνεισφέρουν το 40% των citation στο ISI ενώ έχουν το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Μερικές χώρες (πχ καναδάς ή αυστραλία) ισως έχουν καλύτερο πηλίκο αλλα είναι μικρές σε ποσότητα.
Αν κάποιος τώρα βάλει και τους βιβλιομετρικούς δείκτες τότε οι ΗΠΑ είναι πολύ πιο μπροστά. Και αυτό καλύπτει το σύνολο της επιστημονικής-ερευνητικής δραστηριότητας.
Οσο για τις ‘θεωρητικές’ επιστήμες, συγνώμη για την μεγαλη μου επιφύλαξη όσον αφορά την παραγωγή λόγου της γηραιάς ηπείρου κατα την τελευταία 20ετία.

@Γκόλφω : Οσο για τις ‘θεωρητικές’ επιστήμες, συγνώμη για την μεγαλη μου επιφύλαξη όσον αφορά την παραγωγή λόγου της γηραιάς ηπείρου κατα την τελευταία 20ετία.

OK. Aλλά τι εννοείς ακριβώς?

εννοώ κατι απλό και συγκεκριμένο. Ο συνδυασμός γλώσσας, μεγέθους και του ‘πραγματισμού’ ως κυρίαρχης ιδεολογίας εχει κανει τις ΗΠΑ κυρίαρχες. Εμεις βυζαντινίζουμε

Δεν σου δίνω άδικω. Μπορώ μάλιστα να πω ότι συμφωνώ απολύτως, μιλώντας όχι για τα ελληνικά δεδομένα, τα οποία καθόλου δεν ἐχω σε υπόληψη, αλλά και για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις της τελευταίας εικοσαετίας, πάντα σε σχέση με τις θεωρητικές/πνεύμα επιστήμες.
Μόνο που αμφιβάλλω έντονα για το εάν και κατά πόσο οι ΗΠΑ και η κυρίαρχη ιδεολογία της, όπως την περιέγραψες, μπορούν πράγματι να διεκδικήσουν και εδώ την πρωτοπορία.
Είναι γιατί το πνεύμα δεν συμβαδίζει με την πολιτική ισχύ και τα οικονομική κυριαρχία … Άλλωστε, τον 20ο αι. σπουδαία έργα της φιλοσοφίας, της κλασικής φιλολογίας, της θεολογίας κλπ. που αποτελούν σταθμούς αυτών των επιστημών, δημιουργήθηκαν π.χ. αμέσως μετά τον 1ο και το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο.
Η πληροφορική μπορεί πρακτικά να διευκόλυνε τους θεωρητικούς επιστήμονες, όμως δεν συνέβαλε στη γέννηση νέων ιδεών. Το βέβαιο είναι ότι ώθησε στη διαδικτυακή ανακύκλωσή τους…

* θεωρητικές/πνευματικές ή ανθρωπιστικές επιστήμες

μιλάω για τα τελευταία 20 χρόνια

πριν το 1950 τα πράγματα ήταν αλλιώς επειδή το περιβάλλον ήταν διαφορετικό

Κι εγώ γι αυτά μιλάω. Δεν έχω όμως την αίσθηση ότι οι αμερικάνοι έχουν να παρουσιάσουν τίποτα σημαντικό και αξιομνημόνευτο στις θεωρητικές/πνευματικές ή ανθρωπιστικές επιστήμες, εκτός απ΄τα τετριμμένα με καλοσχεδιασμένα γραφήματα σε υπολογιστές. Το να ψηφιοποιήσεις λ.χ. τους κλασικούς συγγραφείς δεν σημαίνει για μένα ανάπτυξη των επιστημών αυτών, ούτε και το να αναλύεις συντακτικά, γραμματικά ή να μεταφράζεις ένα κείμενο με τη βοήθεια ηλ. υπολογιστή σημαίνει πρόοδο στις επιστήμες αυτές. Εκτός κι αν έχεις κάτι άλλο υπόψη σου και δεν το ξέρω. Θά θελα πολύ να το μάθω.

Εκτός κι αν πρόοδο στις θεωρητικές επιστήμες στις ΗΠΑ θεωρείς ότι κάποιοι έλληνες με κομματικές διασυνδέσεις στάλθηκαν κι ανέλαβαν στις ΗΠΑ έδρες ελληνικής φιλολογίας και αρέσκονται να μυρηκάζουν και να πωλούν Σεφέρη και Ελύτη σε τιμή ευκαιρίας. Το ζητούμενο όμως είναι εάν και κατά πόσο ανέπτυξαν ή έίναι σε θέση αναπτύξουν καινούριες ερμηνευτικές μεθόδους.