Greek University Reform Forum

Δεν γνωρίζω σε ποιόν αναφέρεται ο συγγραφέας αλλά σίγουρα συμφωνώ.
Αυτή η συζήτηση δυστυχώς γίνεται στην Ευρώπη όπου ούτε η βασική έρευνα χρηματοδοτείται επαρκώς, ούτε η επιχειρηματική καινοτομία τα πάει καλά.

Στις ΗΠΑ η πανεπιστημιακή έρευνα που χρηματοδοτείται από τη βιομηχανία ήταν
το 2008 μόνο 2.9bn out of 51.9bn (5.6%, πηγή NSF).
Η εμπλοκή εταιρειών στις ΗΠΑ πολυ χαμηλότερη της Ευρώπης (και της ΓΓΕΤ) όπου για πολλά χρόνια η Επιτροπή υποχρέωνε όλες τις συνεργασίες να έχουν και εταιρείες.
Για πολλά χρόνια η Ευρώπη δέν έχει καταφέρει να κάνει πρόγραμμα βασικής έρευνας
ή να έχει κάτι αντίστοιχο του NIH.
Το πετυχημένο μοντέλο καινοτομίας είναι η κρατική χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων για βασική θεμελιώδη έρευνα, η κρατική επιχορήγηση της εκπαίδευσης φοιτητών για διδακτορικό, και η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας (και κρατική όπως στο Ισραήλ) και του ρίσκου έξω από τα πανεπιστήμια. Ναί πολλές ιδέες έχουν ξεκινήσει μέσα στα Πανεπιστήμια (google κλπ) αλλά όχι επειδή τις χρηματοδότησε η βιομηχανία αλλά το NSF ή το NIH.

ΥΓ: Η προσωπική εμπλοκή καθηγητών με εταιρείες που αναφέρεται στο άρθρο είναι άλλο πρόβλημα, άσχετο με την επιχειρηματικότητα και τα πανεπιστήμια.

Φοβάμαι ότι υπάρχει σύγχυση μεταξύ των εννοιών “επιχειρηματικότητα” και “σχέσεις πανεπιστημίου με επιχειρήσεις”. Ο αρθρογράφος αναφέρεται στις “σχέσεις” με την ταμπέλα “επιχειρηματικότητα”.

Με τον όρο “επιχειρηματικότητα” κατανοώ την κουλτούρα ανάληψης κινδύνου του επιχειρείν από παράγοντες της “ακαδημίας” (όπως την ορίζει ο αρθρογράφος) και το θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει (ή και σπρώχνει προς) την ανάληψη αυτού του κινδύνου. Μιας και αναφερόμαστε σε κίνδυνο (ρίσκο), μπαίνει και ο παράγοντας κατανομής του ρίσκου, δηλαδή συνεργασίες με άλλες δυνάμεις (ας πούμε “παραγωγικές”), όπως: συμπληρωματικές τεχνολογίες, επιχειρηματικά κεφάλαια, υπηρεσίες με τεχνογνωσία marketing/sales/management, κλπ.

Τα ζητήματα που καλούμεθα να απαντήσουμε όταν συζητάμε για “επιχειρηματικότητα” δεν είναι η μετατροπή πανεπιστημιακών εργαστηρίων σε βιομηχανικά παραρτήματα, αλλά ζητήματα όπως: διαχείριση πνευματικής ιδιοκτησίας (intellectual property – IP), συμμετοχή σε επιχειρηματικά σχήματα (equity), προσδιορισμό της θέσης μιας ακαδημαϊκής ανακάλυψης στην αγορά (ακόμη καλύτερα, ανάδειξη της νέας αγοράς που θα δημιουργηθεί από μια ακαδημαίκή ανακάλυψη), ανάπτυξη στρατηγικής, επιχειρηματική λειτουργία, κεφαλαιακές απαιτήσεις και ικανοποίησή τους, εξεύρεση ή δημιουργία του στελεχειακού δυναμικού, κλπ. Κεντρικό ζήτημα δεν είναι η χρηματοδότηση έρευνας, αλλά η δημιουργία αξίας δεδομένων (κάποιων) αποτελεσμάτων έρευνας.

Κατά τούτο, ενώ το άρθρο με βρίσκει σύμφωνο σχεδόν σε όλα τα σημεία του όσον αφορά τις “σχέσεις”, θεωρώ ότι δεν προσφέρει σχεδόν τίποτε όσον αφορά το ζήτημα της “επιχειρηματικότητας”.

Θέμη, υπάρχει σχέση νομίζεις ανάμεσα στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και τα ελληνικά? Ακόμη και οι άμεσες επιχειρηματικές σχέσεις ενός αμερικανικού πανεπιστημίου με την βοιομηχανία ακολουθούν κανόνες που στην ελλάδα είναι “άγνωστη γή”. Εκεί υπάρχει δεοντολογία που τηρείται απαρέκκλητα (γιατή η παραβίασή της έχει συνέπειες…). Οταν η ευρώπη ΔΕΝ καταφέρνει με την “δέσμευση” συνεργασίας με βιομηχανίες να κάνει σοβαρή βασική έρευνα, τί θέλουμε και μιλάμε γιά ελλάδα? μήπως γιά να διαπιστώσουμε ακόμη μιά φορά ότι είματε “αφρική”??????

Ο συγγραφέας του άρθρου τα έχει λίγο μπερδεμένα στο μυαλό του. Περά από τη σύγχυση περί του τι είναι επιχειρηματικότητα που επισημάνθηκε παραπάνω χρησιμοποιεί ατυχή παραδείγματα: Η έρευνα για το περιβάλλον λέει προηγείται της επιχειρηματικότητας. Μα το φούντωμα της έρευνας για το περιβάλλον είναι η επένδυση στις ΑΠΕ που οφείλεται περισσότερο στην εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου την τελευταία πενταετία, τη διαχείριση των απορριμάτων κλπ και πολύ λιγότερο στο λιώσιμο των πάγων και το CO2.

Τα αμερικανικά πανεπιστήμια όντως επιχορηγούνται κυρίως από ΝΙΗ και NFS αλλά στη βάση μιας άκρως ανταγωνιστικής λογικής αξιολόγησης για αριστεία και αποτελέσματα. Επίσης κανένα πανεπιστήμιο σε κανένα μέρος του κόσμου δεν έχει άσυλο. Η ακαδημαϊκή ελευθερία προστατεύεται από το Σύνταγμα και τους Νόμους, όχι από αιρετά πρυτανικά συμβούλια.

Καλά θα κάνει λοιπόν ο συμπαθής βιολόγος να μείνει στο Cambridge γιατί εδώ είναι αλλιώς τα πράγματα.

@john smith

Ενδιαφέρον αυτό που λες για τους κανόνες δεοντολογίας στις σχέσεις πανεπιστημίων με την βιομηχανία στις ΗΠΑ και τις συνέπειες της μη τήρησής τους και την αντίθεση με Ευρώπη. Μπορείς να δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες;

thales :@john smith
Ενδιαφέρον αυτό που λες για τους κανόνες δεοντολογίας στις σχέσεις πανεπιστημίων με την βιομηχανία στις ΗΠΑ και τις συνέπειες της μη τήρησής τους και την αντίθεση με Ευρώπη. Μπορείς να δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες;

Πολύ “απλά μαθηματικά”:
Ποιός ελέγχει την “συνεργασία” πανεπιστημαικών εργαστηρλιων και βιομηχανίας? =ΟΥΔΕΙΣ
Ποιός ελέγγχει τα οικονομικά των ΕΛΚΕ (εννοώ την ουσία της οικονομικλης συναλλαγής και ΟΧΙ τα λογιστικά αθροίσματα που είναι πάντοτε άψογα με ακρίβεια 0,001 ευρώ…)=ΟΥΔΕΙΣ
Ποιός είναι ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ γιά τις προτεραιότητες ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΧΩΡΟ της δήθεν έρευνας που γίνεται με “χορηγίες” ιδιωτικών εταιρειών-βιομηχανιών φαρμάκων οργάνων κλπ)=ΟΥΔΕΙΣ
Εάν (λέμε…εάν…) φανεί ότι η “χορηγία” γίνεται με αντάλλαγμα την κατανάλωση προϊόντων της “χορηγού εταιρείας” στον χώρο του πανεπιστημίου ή σε παρακείμενο χώρο (π.χ. νοσοκομείο) ελεγχόμενο από πανεπιστημιακό ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ την ΔΙΑΦΘΟΡΑ?????=ΟΥΔΕΙΣ.
ΕΔΩ, ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΟΙΜΑΤΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ.
Ενώ, ας τολμήσει κάποιος να κάνει τα ίδια στις ΗΠΑ κατ θα δείτε…..

Universities face cash questions
http://news.bbc.co.uk/1/hi/education/8501343.stm
‘This will be painful. It may mean university or departmental mergers or finding different and cheaper ways of delivering courses, perhaps online or in collaboration with others.
Overall then, it is likely that the universities we know today will have to change considerably over the next five to 10 years as they adapt to a very different financial climate than the one they have known for the past 15 years.
It is going to be a challenge. There will be victims. But if the higher education system is adaptable it should avoid “meltdown”.
However by 2020 it will look quite different from today.’

@Basil
αυτά σιγά-σιγά έχουν αρχίσει να τα βάζουν σε δρόμο επίλυσης οι χώρες.
Πρώτα από όλα η λεγόμενη Μπολώνια. Η μείωση των ετών πρώτου πτυχίου από 4 σε 3 τι σημαίνει? Οτι οι διδάσκοντες θα χρειάζονται γιά να υλοποιήσουν πρόγραμμα 3 ετών όχι τεσσάρων. Αρα θα μπορεί να μειωθούν κατά 25% χωρίς να χαθεί η σημερινή αναλογία διδασκόντων-διδασκομένων.
Τα έτη γιά μάστερ και διδακτορικό ο φοιτητής θα μπορεί να είναι “εργαζόμενος” ή ημι-απασχολούμενος με χρηματοδότη μιά πηγή χρήματος που θα επενδύσει στην έρευνά του (βιομηχανία…). Παράλληλα, οι μεταπτυχιακοί θα έχουν και μερικά διδασκτικά καθήκοντα. Και έτσι θα προκύψει οικονομία δαπανών.
ΟΜΩΣ
Τα συμβόλαια με τις βιομηχανίες θα είναι διαφανή και θα γίνονται “ιδρυματικά” όχι δια-προσωπικά με βάση συναλλαγές. Ετσι κάνει ολόκληρη η Β Αμερική.
(Μπορούμε κι εμείς…)

@John Smith

Δεν καταλαβαίνω τη σύγκριση με την κατάσταση στη Β. Αμερική Ναι, τα συμβόλαια με τις βιομηχανίες είναι περισσότερο διαφανή (και αποτελεσματικά ως προς την πρόοδο της έρευνας) απ’ότι στην Ελλάδα.
Αλλά αυτό είναι παρωνυχίδα…Στη Β. Αμερική δεν ακούω να μιλάνε για προπτυχιακό σε 3 χρόνια, ούτε για Μάστερ ημιαπασχολούμενο, τουλάχιστον σε “βαριά” areas (αν πεις για διδακτορικό με ημι-απασχόληση στα “καλά” ιδρύματα μάλλον θα γελάσουν).
Και οι μεταπτυχιακοί έχουν μεν διδακτικά καθήκοντα, αλλά πληρώνονται γι’αυτό (και υπάρχουν και δίδακτρα).

Εν ολίγοις, καμμία σχέση με τις παπαριές της Μπολώνια (ή “that’s bologna!” Αμερικανιστί…)

Δεν έχει πέσει καθόλου στην αντίληψή μου οτί τα Βρετανικά πανεπιστήμια ασχολούνται με την Μπολώνια.