Γνωμοδοτικές επιστολές από ξένους πανεπιστημιακούς για εκλογές/προαγωγές
Ο θεσμός των εξωτερικών εκλεκτόρων που εφαρμόστηκε τα τελευταία δυο χρόνια έχει μάλλον αποτύχει, για διάφορους λόγους. Ο ένας είναι το κοστοβόρο και χρονοβόρο της μετακίνησης όλων αυτών των ανθρώπων (πολλές φορές τα έξοδα τα πληρώνει κάποιος υποψήφιος). Ο δεύτερος είναι ότι οι κληρώσεις φαίνεται να είναι πολλές φορές στημένες. Τέλος, οι εξωτερικοί εκλέκτορες είναι μερικές φορές χειρότεροι από τους εσωτερικούς, έτσι οι εκλογές στα σχετικά καλά τμήματα υπονομεύονται. (Μουτσόπουλος-Τσούκας)
Μια εναλλακτική λύση είναι να ζητούνται γνωμοδοτικές επιστολές από ξένους πανεπιστημιακούς, τουλάχιστον για μονιμοποίηση και προαγωγή στην πρώτη βαθμίδα. Αυτή η πρακτική είναι γενικευμένη στις ΗΠΑ. Π.χ. σε μας εδώ κάποια ονόματα προτείνονται από τον υποψήφιο και κάποια από μια τριμελή επιτροπή συναδέλφων με κοντινό γνωστικό αντικείμενο. Το βιογραφικό και οι δημοσιεύσεις στέλνονται στα πρόσωπα αυτά, που συντάσσουν μια επιστολή στην οποία αξιολογούν το έργο του υποψηφίου. Οι επιστολές αυτές ενσωματώνονται στο πακέτο του υποψηφίου και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στην τελική απόφαση (που λαμβάνεται από την διοίκηση του πανεπιστημίου, όχι το τμήμα).
Αξίζει να συζητηθεί μια τέτοια λύση. Προσοχή χρειάζεται φυσικά στον τρόπο με τον οποίο θα επιλέγονται οι ξένοι πανεπιστημιακοί. Δεν πρέπει να είναι αυθαίρετος. Επίσης, ειδική μέριμνα χρειάζεται για τομείς που δεν είναι ευρέως διεθνοποιημένοι (π.χ. ελληνική φιλολογία). Τέτοιες γνωμοδοτικές επιστολές όμως, αν θεσπιστούν σωστά, θα συμβάλουν στην εξωστρέφεια του ελληνικού πανεπιστημίου και θα βοηθήσουν στο να μην εκλέγονται στην πρώτη βαθμίδα άτομα που είναι παντελώς άγνωστα στο εξωτερικό.
Αν αυτό εφαρμοζόταν και στην περίπτωση των εξωτερικών εκλεκτόρων, μιά χαρά θα ήταν και τότε.
“Προσοχή χρειάζεται φυσικά στον τρόπο με τον οποίο θα επιλέγονται οι ξένοι πανεπιστημιακοί. ”
Και βέβαια. Ιδιαίτερη προσοχή μάλιστα στου Ελληνες Ομογενείς του εξωτερικού. Η μακρά εμπειρία μου με αυτούς (βιοιατρικό χώρο) είναι ότι, ιδιαίτερα αυτοί που πηγαινοέρχονται συχνά είναι ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ COSA NOSTRA, της κλίκας δηλαδή που κάνει κουμάντο με τις γνωστές μηχανοραφίες στα ελληνικά ΑΕΙ και ΕΚ. Μερικοί απο αυτούς είναι μάλιστα μόνιμα στη λίστα του υπουργείου και στελεχώνουν διάφορες επιτροές και συμμετέχουν πολυ συχνά σε εκλεκτορικά. Μακρια απο τους ιπτάμενους Ελληνες Επιστημονάρες του εξωτερικού. Είναι χειρότεροι απο τους Ελληνες ομολόγους τους.
Εγώ προσωπικά θα απέκλεια εντελώς τους παραπάνω. Θα εμπιστευόμουνα ΜΟΝΟ ξένους (που δεν πηγαινοέρχονται και δεν έχουν δεσμούς με την Ελλάδα).
Οι σοβαροί οργανισμοί για τη χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων (NSF, DFG, ΝWO k.o.k.) ζητούν από τους κριτές να δηλώσουν ότι δεν έχουν conflict of interest. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν δημοσιεύσει από κοινού με τους αιτούντες τα τελευταία 5 χρονια και ότι δεν έχουν μαζί τους δεσμούς συγγένειας ή οποιασδήποτε οικονομικής εξάρτησης. Κι αυτό το κάνουν επιπροσθέτως στο δικό τους, ανεξάρτητο screening για την επιλογή κριτών.
Εάν ένας οργανισμός που δέχεται ετησίως εκατοντάδες αιτήσεις (αν όχι χιλιάδες) είναι σε θέση να το κάνει αυτό (τουλάχιστον για όσα proposal περνάνε το αρχικό ξεδιάλεγμα), τότε είναι δυνατό και για μια επιτροπή εκλογής. Ούτε τους Ομογενείς χρειάζεται να αποκλείσει ούτε καμια άλλη αυθαίρετα ορισμένη ομάδα: μόνον όσους έχουν conflict of interest.
Νομίζω ότι το σύστημα αυτό εφαρμόζεται ήδη με επιτυχία και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Πάντως, πολύ δύσκολα μόνο στη βάση μιάς επιστολής από ξένο, θα κοπεί προαγωγή.
Το πανεπιστήμιο Κύπρου έχει έναν πολύ καλό κανονισμό περί εκλεκτόρων, ο οποίος αποκλείει ως εκλέκτορες τους επόπτες διατριβών των υποψηφίων – κάτι που στη χώρα μας είναι ο κανόνας.
Εκτός από αυτό, είναι απολύτως απαραίτητο να καταργηθεί η ανοιχτή ψηφοφορία. Πολλές φορές οι εξωτερικοί εκλέκτορες αλλάζουν γνώμη τελευταία στιγμή, όταν δουν ότι “ο άνεμος φυσάει” υπέρ άλλου υποψηφίου. Η ψήφος πρέπει να είναι μυστική. Τα περί “αιτολογημένης κρίσης” δεν έχουν νόημα, γιατί ο έλεγχος νομιμότητας απλώς κοιτάει αν έχουν δώσει κάποια αιτιολογία οι εκλέκτορες, έστω και απαράδεκτη.
Το πανεπιστήμιο Κύπρου όχι μόνο ζητάει γνωμοδότηση αλλά και πληρώνει τα έξοδα για εξωτερικούς κριτές να πάνε στην Κύπρο να συμμετάσχουν στην κρίση (κάτι που θεωρώ υπερβολικό και δαπανηρό).
Θα πρότεινα να “χαλαρώσουμε” λίγο ως προς το Παν. Κύπρου και να μην σπεύδουμε αφελώς να το αναγάγουμε σε πρότυπο λειτουργίας. Αναφέρω τρία μόνο περιστατικά:
1. Λέκτορας φιλοσοφίας ζητάει το 2001 την εξέλιξή του. Τον προτείνει ομόφωνα διεθνής εισηγητική επιτροπή, στην οποία μετέχουν (για τους γνωρίζοντες…) και οι Michael Frede, André Laks και Maximilian Forschner. Τον απορρίπτει ωστόσο το εκλεκτορικό σώμα, το οποίο εκεί λειτουργεί σε επίπεδο σχολής (!), και στο οποίο μετέχουν νεοελληνιστές, γλωσσολόγοι, κλασικοί φιλόλογοι και αρχαιολόγοι. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του Πανεπιστημίου Κύπρου που πρόταση εισηγητικής επιτροπής απορρίφθηκε από Εκλεκτορικό Σώμα. Στη συνέχεια κατάλαβαν ότι πρέπει να… προσέχουν με τις εισηγητικές επιτροπές. Λίγους μήνες αργότερα, σε νέα αίτηση του λέκτορα, έβαλαν στην εισ. επιτροπή τον… διεθνούς φήμης ειδικό στη Φιλοσοφία Χρήστο Γιανναρά. Η “εισήγηση” αυτή τη φορά ήταν απορριπτική. Δείτε σχετικά και το
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=114&artId=128903&dt=06/10/2002
2. Πάλι στη Φιλοσοφική, ο νυν Κοσμήτορας “στήνει” “Διεθνή” επιτροπή για αποκεφαλισμό καλού Νεοελληνιστή, ο οποίος έχει την ατυχία να έχει κάνει το διδακτορικό του με τον καθηγητή του ΑΠΘ κ. Κ., τον οποίο ο Κοσμήτωρ έχει προγράψει. Η διεθνής επιτροπή συγκατανεύει. Πολλά μέλη της καλούνταν, καλούνται ή θα κληθούν στη συνέχεια, έναντι παχυλής αμοιβής, ως επισκέπτες στο Τμήμα.
3. Εκτός Φιλοσοφικής, στην κατά τεκμήριο σοβαρή σχολή Οικονομικών και Διοίκησης: Αναπλ. Καθηγητής απορρίπτεται το 2002-03 δύο φορές για θέση πρώτης βαθμίδας ως ανεπαρκής. Ξέρετε πού βρήκε θέση αμέσως μετά; Στο Τμήμα Οικονομικών της Φρανκφούρτης, ως κάτοχος έδρας!(C4, για τους γνωρίζοντες). Στην Κύπρο, τον καταψήφισε μεταξύ άλλων και ο τότε και νυν δήθεν σοβαρός πρύτανης κ. Ζ.
Συμπέρασμα: Μην εκλαμβάνετε τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες. Οι επιτροπές στο Π.Κ. συγκροτούνται τις περισσότερες φορές βάσει προειλημμένης απόφασης: τον κάνουμε ή δεν τον κάνουμε; Δημιουργούν απλώς μια επίφαση σοβαρότητας, και από αυτή την πλευρά κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Αν το Π.Κ. (ή οποιοδήποτε άλλο πανεπιστήμιο) ήθελε να διασφαλίσει αδιάβλητες κρίσεις, δεν θα συγκροτούσε επιτροπές ad hoc, αλλά με κλήρωση από κατάλογο 100 επιστημόνων ανά πεδίο, οι οποίοι δεν θα είχαν κανένα πάρε-δώσε με το Π.Κ.
Αλλά βέβαια αυτό δεν θα γίνει ΠΟΤΕ!
Συμφωνώ με τον physicist.
t
Ερωτηση κρίσεως: Για ποιο λογο υπάρχουν οι επιτροπές και οι ψηφοφορίες? Μήπως είναι καλύτερα να καταργηθούν? Δείτε και το καινούριο σύστημα τύπου draft της Ιταλίας.
Η βάση της αξιοκρατίας ειναι αντικειμενικά κριτήρια και κατάργηση κάθε άλλης άποψης ως αναξιόπιστης.
Ναι, ακραίο αλλα μαλλον το μόνο συνετό πλέον
Είναι γεγονός ότι και τα αντικειμενικά κριτήρια μπορούν να καμφθούν αφού οι μεγαλοκαθηγητές ελέγχουν τις δημοσιεύσεις σε μεγάλο βαθμό. Αλλα όμως όχι απόλυτα και σηκώνει αντίσταστη. Τις ψηφοφορίες τις ελέγχουν απόλυτα και δε σηκώνει αντίσταση
οσο για τους εξωτερικούς εκλέκτορες, ναι ειναι χειρότεροι συνήθως από τους εσωτερικούς μια και στα περιφερικά πανεπιστήμια ανέρχονται τις βαθμίδες με ακόμα πιο μειωμένα προσόντα, ενώ το αλισιβερίσι δε χτυπιέται, απλά πανελληνοποιείται.
Ο θεσμός μάλλον απέτυχε κατ αρχήν εκτός αν αρχίσουν βεντέτες…
Όσο παραμένει το κίνητρο της διαφθοράς, όσοι κανονισμοί και να υπάρχουν, πάντα θα βρίσκεται τρόπος να τους παρακάμψει κανείς. Αν ξέρεις ότι μπορείς να διορίσεις το παιδί σου, θα είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα. Πρέπει απλώς να απαγορευθεί η εκλογή συγγενών στην ίδια σχολή. Τι λόγο θα είχε, π.χ., να αντιγράψει κάποιος μια ξένη διατριβή, αν δεν μπορούσε να βρει δουλειά με αυτή; Αν όμως έχεις εξασφαλίσει το ουσιαστικό προσόν εκλογής σε ελληνικό πανεπιστήμιο, δηλ. τα γονίδιά σου, τότε γιατί να μη “χτυπήσεις” και μια αντιγραφή; Έχεις κάθε λόγο να το κάνεις. Και καθώς δεν υπάρχει αρχείο (υποχρεωτικής κατάθεσης) διατριβών, μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος για πάντα. Αν σταθείς εξαιρετικά άτυχος και το ανακαλύψουν, πάλι δεν τρέχει τίποτα, αφού θα έχεις πάλι τη συγγενική ασυλία (κατά το “διπλωματική ασυλία”), η λογοκλοπή δεν τιμωρείται, και στη νεοελληνική κουλτούρα είναι και μαγκιά να δουλεύεις τα κορόιδα που μπήκαν στον κόπο να φάνε αρκετά χρονάκια στο εξωτερικό. Αν τυχόν θέλεις να κοιμάσαι διπλά ήσυχος, τότε δεν αντιγράφεις μια ολόκληρη διατριβή, αλλά κάνεις copy-paste από μερικές, έτσι ώστε και να εντοπιστεί ένα κεφάλαιο αυτούσιας αντιγραφής, να μη σου αφαιρέσουν τον τίτλο, αφού θα ισχυριστείς ότι το υπόλοιπο είναι άκρως … original! Απλά μαθήματα εκλογής σε ελληνικό πανεπιστήμιο!
Θέμη,
Το πανεπιστήμιο Κύπρου κάνει και κάτι άλλο ενδιαφέρον: Σου υπόσχονται οτι θα σου πληρώσουν τα έξοδα αν είσαι υποψήφιος που θέλουν να σε φέρουν για συνέντευξη, όμως αν σου δώσουν τη θέση και εσύ δεν τη δεκτείς, δεν σε αποζημιώνουν για τα έξοδά σου. Αυτό συνέβει πριν 6 μήνες σε μιά συνάδελφό μου.
Φυσικά αν και απαράδεκτο, αυτό είναι 10 φορές καλύτερο από το ελληνικό πανεπιστήμιο που δεν πληρώνει τίποτα.
Ενα καλό φάρμακο-όπλο στο φαινόμενο των ξένων που γράφουν έτσι “στο πόδι” ο,τι ανακριβές τους ζητήσει υποψήφιος γιά “στήριξη” της υποψηφιότητας θα ήταν οι ΜΗΝΥΣΕΙΣ. Είναι αδίκημα κάποιος να βεβαιώνει “ψευδή πράγματα ώς αληθή ενώπιον αρχής με σκοπό να ωφελήσεις ή βλάψεις παράνομα κάποιον”…. Τότε γιά να αντικρούσουν την καταγγελία θα έπρεπε να ξανα-έλθουν ελλάδα, να βάλουν δικηγόρο, να απολογηθούν σε ανάκριση, να βρούν μάρτυρες κλπ κλλ κλπ. Και τότε, να δείτε πώς όλοι τα το ΚΟΨΟΥΝ με το μαχαίρι….Και όχι μόνον αυτό. Θα “κυκλοφορήσει” στους ανά την υφήλιο “λαμόγιους” ότι στην ελλάδα αν βεβαιώνεις κάτι ψέμματα σε πανεπιστήμιο θα σε τρέχουν.
@ Brilakis
Καλησπέρα! αυτό που λέτε “… όμως αν σου δώσουν τη θέση και εσύ δεν τη δεκτείς, δεν σε αποζημιώνουν για τα έξοδά σου. Αυτό συνέβει πριν 6 μήνες σε μιά συνάδελφό μου. Φυσικά αν και απαράδεκτο, αυτό είναι 10 φορές καλύτερο από το ελληνικό πανεπιστήμιο που δεν πληρώνει τίποτα.”
είναι συνηθισμένο εδώ και πολλά χρόνια σε πανεπιστήμια ‘μακρινών χωρών’ (πχ αυστραλία). Το κάνουν ώστε να μην χρησιμοποιεί κάποιος την εκλογική διαδικασία για δικούς του σκοπούς προβολής (ή πχ να ασκήσει πίεση στην τωρινή του δουλειά…) ή διασκέδασης!!! Μάλλον θα αυξηθεί αυτό το φαινόμενο, δεδομένης και της οικονομικής κρίσης.
Αλήθεια τι συμβαίνει στην Ελλάδα ή στην Κύπρο εάν ο πρώτος/η δεν δεχτεί τη θέση; προχωράνε στον δεύτερο/η ή γίνεται επαναπροκήρυξη; Εάν συμβαίνει το δεύτερο, ένας λόγος παραπάνω για το ΠΚ να εφαρμόζει το παραπάνω μέτρο.
Στην ελλάδα αν δεν δεχθείς την εκλογή, δεν κσλούν τγον δεύτερο αλλά γίνεται επαναπροκήρυξη. Η διαδικασία παίρνει μήνες…..@rose
Εκτός απ΄ την περίπτωση Καραγεωργούδη του ΚΘ ΕΚΠΑ.
Μετά την παραίτηση του επίκουρου Φούντα να δεχθεί τη θέση λέκτορα στην οποία επανεξελέγη το 2005 ένα χρόνο μετά την εκλογή του στο ίδιο τμήμα και το ίδιο γνωστικό αντικείμενο σε θέση επίκουρου το 2004, η θέση επαναπροκηρύχθηκε σε χρόνο αστραπή στο γνωστικό αντικείμενο του Μανώλη.
Η εφαρμογή μιας καλής διάταξης απαιτεί ακαδημαϊκούς ακέραιους και ηθικούς.
Αυτό το slogan μπορεί να ήταν κέντημα σε κάδρο κρεμασμένο πάνω από τον καναπέ τής γιαγιάς μου και ο επισκέπτης τού σπιτιού τρώγοντας γλυκό τού κουταλιού ίσως και να απορούσε με τη γιαγιά μου που κάτι το τόσο αυτονόητο το έκανε κάδρο.
Αρχίζω με το γλυκό τού παραμυθιού για να καταλήξω στην πίκρα.
Από παλιά όλοι εμείς με τις τηβέννους γνωρίζαμε ότι σε ορισμένες εκλογές μελών ΔΕΠ τα κριτήρια δεν περιορίζονταν στα αυστηρά επιστημονικά και όταν βιώναμε τέτοιες καταστάσεις, τότε “κράζαμε” τους παρασπονδούντες. Ούτως ή άλλως και οι παρασπονδούντες μέσα από το τμήμα μας ήταν και γι’ αυτό “ζορίζονταν” στο στήσιμο τού παιχνιδιού, αφού ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον τού τμήματος. Χάρι όμως στο νέο νόμο, με τις ευχές τής Μαριέττης, το κόλπο είναι πλέον grosso.
Σήμερα στήνω το παιχνίδι για τον Δικό Σου στο τμήμα Μου και αύριο μου το ανταποδίδεις στήνοντας το παιχνίδι για τον Δικό μου στο τμήμα Σου. Έτσι δημιουργήθηκε μια φατρία εκλεκτόρων που ως κινούμενος θίασος καθορίζει τώρα εκλογές και εξελίξεις με πολύ μεγαλύτερη άνεση από ότι στο παρελθόν, μιας και το κόλπο δεν αποκαλύπτεται τόσο εύκολα.
Ο θεσμός των εξωτερικών εκλεκτόρων πρέπει να καταργηθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα για να επανέλθει η έστω ελάχιστη ακαδημαϊκή τάξη τού παρελθόντος.
Γιάννη και Άννα σας χαιρετώ.
@Ο ΕΜΠΕΙΡΟΣ
Πράγματι είναι ακριβώς όπως τα λες. Έτυχε να εκφράσω κάποτε την απορία μου για τη γρήγορη ανέλιξη μέλους ΔΕΠ και εισέπραξα την απάντηση: “Έφεραν κάτι κομματόσκυλα για εξωτερικούς εκλέκτορες που θα ψήφιζαν ακόμα και το σκύλο τους”.
Το βασικότερο που πρέπει να γίνει είναι σοβαρή αξιολόγηση που να συνδέεται με καρότα και μαστίγια (π.χ. χρηματοδότησης). Να υπάρχει σημαντική τμωρία αν γίνονται προσλήψεις ανάξιων για όλους στο τμήμα έστι ώστε σταδιακά να αλλάξει το κλίμα. Ούτε αυτό είναι πανάκεια και σίγουρα κάποια παρατράγουδα θα συνεχίζουν να γίνονται αλλά σταδιακά θα διαμορφωθεί μια άλλη κατάσταση. Στο ΗΒ στις προσλήψεις η βασική ερώτηση είναι ποιόν/ά να πάρουμε έτσι ώστε στην αξιολόγηση να πάμε καλύτερα (έτσι ώστε να έχουμε καλή βαθμολογία, να έχουμε χρηματοδότηση και να μπορέσουμε να επιζήσουμε). Είναι θέμα συμφέροντος να είμαστε αξιοκρατικοί. Βέβαια ακόμα και τότε το ποιος είναι καλύτερος δεν είναι εύκολη απόφαση αλλά εισάγει τουλάχιστον το βασικό κριτήριο, τα κριτήρια της αξιολόγησης, και έτσι έμμεσα μέσω της αξιολόγησης το κράτος επηρεάζει ουσιαστικά το τι γίνεται στα πανεπιστήμια.
Ακόμα και σ’αυτό το σύστημα έχω δει παρατράγουδα διάφορα αλλά είναι σαφέστατα οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας.
@Marina Hila.
Πάντως το θέμα δεν είναι κομματικό. Έχω δει (κυριολεκτώ) αγκαλιές μεταξύ κομματικών-ιδεολογικών εχθρών (όχι απλώς αντιπάλων), όταν πέτυχαν να εκλέξουν τον συγκυριακά δικό τους υποψήφιο.
@Basil Συμφωνώ, η αξιολόγηση με “καρότα και μαστίγια” (διάβαζε χρηματοδότηση) είναι μια λύση.
Αλλά:
1. Οι συνέπειές της θα αργήσουν, με αποτέλεσμα όχι απλώς αυτοί οι “κύριοι” να έχουν κάνει τη δουλειά τους, αλλά και να έχουν δημιουργήσει τη διάδοχο κατάσταση για την αποκατάσταση των δικών τους και των παιδιών των δικών τους (βλ. αποπληρωμή γραμματίων με μότο “Μεταξύ απατεώνων τιμιότης”).
2. Πόσες από τις μέχρι τώρα χρηματοδοτήσεις έγιναν πραγματικά με αξιοκρατικά κριτήρια.
3. Ποιος εγγυάται το επίπεδο των αξιολογητών;
@Ο ΕΜΠΕΙΡΟΣ
1. Ναι θ’αργήσει να έχει αποτελέσματα, είναι όμως απαραίτητο και όσο αργούμε τόσο χειρότερα. Θα είναι κρίμα 10 χρόνια από τώρα να λέμε τα ίδια.
2 & 3. Κριτές μόνο ξένοι από εξωτερικό επιλεγμένοι από heads of panels που είναι πάλι ξένοι με βαριά βιογραφικά. Άλλες χώρες γιατί μπορούν και το κάνουν έτσι ακριβώς. Πολιτική βούληση χρειάζεται για να δημιουργήσεις τις απραίτητες δομές και διαδικασίες.
Γενικό σχόλιο: ακόμα και με όλα αυτά ούτε όλοι θα είναι ευχαριστημένοι, πάλι θα υπάρξουν κάποιες αδικίες, εγγύηση για τα πάντα δεν μπορεί να υπάρξει αλλά τουλάχιστον υπάρχει ένα σύστημα που δίνει δυνατότητες και ελπίδα. Ιδανικές καταστάσεις μόνο στα όνειρα. Έχω δει καραμπινάτη διαφθορά στα καλύτερα σπίτια.
@Ο ΕΜΠΕΙΡΟΣ
Ναι, δεν λέω ότι είναι κομματικό το θέμα. Απλώς, τα κόμματα είναι μια καλή δεξαμενή εκλεκτόρων διατεθειμένων να δράσουν ως πιόνια και να εξυπηρετήσουν τυφλά. Τέτοιου είδους δεξαμενές υπάρχουν πολλές: της κλίκας, του κονδυλίου, της συγγένειας κ.λπ.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο πλέον να “πας μπροστά” σε ελληνικό ΑΕΙ χωρίς να έχεις ενταχθεί σε κάποιο μαντρί ή στην αυλή κάποιου καθηγητή ανώτερης βαθμίδας. Αν επιλέξεις να μείνεις ουδέτερος και να κάνεις ήσυχα-ήσυχα τη δουλειά σου, πάλι δεν γλυτώνεις. Οι κλίκες των ελληνικών ΑΕΙ πάντα προσπαθούν να αυξήσουν τα μέλη τους για να έχουν τον έλεγχο καταστάσεων/ πανεπιστημίων/ τμημάτων. Είναι κάτι σαν αυτό που είπε ο Μπους για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας: Αν δεν είστε μαζί μας, είστε εναντίον μας! Αν φανείς διορατικός και επιλέξεις τη σωστή πλευρά, τότε το επιστημονικό έργο περνάει σε δεύτερη μοίρα και ανεβαίνεις τα σκαλιά δυο-δυο. Αν η κλίκα έχει χάσει μέρος της ισχύος της και χρειάζεται πολύ την υποστήριξή σου, τότε ακόμα καλύτερα, θα σε ανεβάσει όσο περισσότερο μπορεί για να έχει αρκετά υψηλόβαθμα “κουκιά”. Αργότερα, το “κουκί” θα κρίνει τους συναδέλφους των κατώτερων βαθμίδων που έχουν εκατονταπλάσιο επιστημονικό έργο! Μέχρι να έρθει η ώρα εκείνη, οι κατώτερες βαθμίδες υφίστανται πόλεμο νεύρων, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθούν να κάνουν και τη δουλειά τους. Ακόμα και αν υποκύψουν και συνάψουν διπλωματικές σχέσεις με κάποια πλευρά, έτσι ώστε να έχουν μια στοιχειώδη προστασία, αυτό δεν είναι καθόλου αρκετό. Οι ανώτερες βαθμίδες απαιτούν από τις κατώτερες όχι απλώς υποταγή, αλλά και εμετική κολακεία. Μόλις οι κατώτερες βαθμίδες μονιμοποιηθούν, έπειτα από όσα έχουν υποστεί, έχουν αηδιάσει με τη δουλειά που κάνουν, και αρχίζουν να σκέφτονται ως δημόσιοι υπάλληλοι: είμαι μόνιμος, το επιστημονικό έργο δεν μετράει έτσι κι αλλιώς, άρα ας χαλαρώσω και ας αποστασιοποιηθώ. Χρόνια τώρα, οι υγιείς φωνές στο ελληνικό πανεπιστήμιο έχουν σιγήσει, είτε γιατί δεν αντέχουν, είτε γιατί δεν πιστεύουν ότι θα αλλάξει κάτι και πλέον απαξιούν. Αυτοί που μετέχουν στο διάλογο για την Παιδεία είναι μόνο όσοι έχουν συμφέροντα να εξυπηρετήσουν – δικά τους. Θα έπρεπε να καθιερωθούν διαδικασίες που να επιτρέψουν να ακουστεί η φωνή της υγιούς πλευράς της πανεπιστημιακής κοινότητας. Μέχρι σήμερα το ΥΠΕΠΘ συνομιλεί με το νοσηρό κομμάτι των ΑΕΙ. Τι μπορεί να βγει από έναν τέτοιο διάλογο; Τίποτα. Keep talking….
@Marina Hila
Kι εγώ συμφωνώ ότι ο διάλογος του ΥΠΕΠΘ με τα ΑΕ δεν γίνεται με το συνολό της αλλά κατ’ επιλογή με τα “διαπλεκόμενα” μέρη των. Γι’ αυτό ΔΕΝ είναι έγκυρος διάλογος. Αυτό το ΞΕΡΟΥΝ στο ΥΠΕΠΘ και μάλλον το ΥΠΕΠΘ δεν θεωρεί ότι “δεσμεύεται”