Βιβλιοκριτική: Χ.Μ. Μουτσόπουλου, «Οδοιπορικό για τη γνώση», Εστία, 2009
Πριν από δύο χρόνια είχε εκδοθεί το βιβλίο του καθηγητή Ιατρικής Αθηνών Χαράλαμπου Μουτσόπουλου “Απόψεις, για αυτιά που δεν ακούν» (βιβλιοκριτική εδώ). Το νέο του βιβλίο (που ο συγγραφέας είχε την καλωσύνη να μου στείλει, και τον ευχαριστώ) είναι αυτοβιογραφικό. Ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια στα Ιωάννινα, προχωρά στα φοιτητικά χρόνια, στην ειδίκευση, τα χρόνια που πέρασε στις ΗΠΑ, την επιστροφή του και το χτίσιμο της Ιατρικής Ιωαννίνων, και τέλος τη συμβολή του στη λίστα φαρμάκων και τη σύντομη θητεία του ως πρόεδρος του ΕΟΦ. Η βιβλιοπαρουσίαση έγινε τον περασμένο Μάϊο (ποστ).
Το βιβλίο διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Μερικά «στιγμιότυπα» που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα παρακάτω:
* η εμπειρία με καθηγητή στην Ιατρική Αθηνών που τον μηδένισε στην εξέταση επειδή δεν αγόρασε το σύγγραμμά του (σελ. 57)
* η περίπτωση του διευθυντή που αμέλησε να στείλει συστατική επιστολή στις ΗΠΑ ή έστειλε χλιαρή επιστολή, ίσως σκόπιμα για να τον κρατήσει εκεί (σελ. 81)
* η άρνησή του να παραστεί ως μάρτυρας σε αγωγή φίλου του κατά άλλου γιατρού που έκανε λάθος διάγνωση
* η απόφαση του αείμνηστου πρώην υπουργού Παιδείας Γεωργίου Ράλλη να δημιουργήσει το 1978 ειδικό νομοθετικό πλαίσιο για την πλήρωση των καθηγητικών θέσεων στις νέες ιατρικές σχολές (σελ. 158). Σύμφωνα με αυτό, στα εκλεκτορικά σώματα συμμετείχαν κατά το ήμισυ Έλληνες πανεπιστημιακοί του εξωτερικού. Αυτό βοήθησε να μπουν οι νέες σχολές σε υγιείς βάσεις. Δυστυχώς, αυτές οι πρακτικές τα τελευταία χρόνια έχουν ξεχαστεί.
* η χωρίς δισταγμό απόφασή του να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1980, αφήνοντας πίσω του μια καριέρα που προδιαγραφόταν λαμπρή
* οι αθέμιτες παρεμβάσεις της φαρμακοβιομηχανίας κατά της λίστας φαρμάκων στα τέλη της δεκαετίας του 90 και η μεγάλη αύξηση στις φαρμακευτικές δαπάνες που η απουσία αυτής της λίστας προκάλεσε (σελ. 196-7)
* η περιπέτεια της υπαλλήλου του ΕΟΦ που κατήγγειλε νόθευση δεδομένων από φαρμακευτική εταιρεία, για να κατηγορηθεί από αυτήν για συκοφαντική δυσφήμιση και να ταλαιπωρηθεί δικαστικά (θυμίζει την περίπτωση του Στέφανου Τραχανά).
* οι προσπάθειες του συγγραφέα να θεσπίσει δεοντολογικούς κανόνες ως πρόεδρος του ΕΟΦ και η υπονόμευση που δέχτηκε από την φαρμακοβιομηχανία και τους συμμάχους της στα πανεπιστήμια.
Φυσικά, ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα έχει το βιβλίο για ιατρούς ή επίδοξους ιατρούς. Υπάρχουν πολλές αναφορές σε ασθένειες, διαγνώσεις, κτλ που εγώ δεν μπορώ να εκτιμήσω δεόντως.
Γιατί αυτοβιογραφία; Όχι ότι δεν έχει να πει πράγματα ο κ. καθ. Μουτσόπουλος, κάθε άλλο, απλά συνήθως την αυτοβιογραφία την γράφεις όταν είσαι στο τέλος της καριέρας σου (κάτι σαν το “Best Of” που κάνουν οι μουσικοί καλλιτέχνες).
Είναι σε ηλικία συνταξιοδότησης; Συνταξιοδοτήθηκε ήδη; Κρίμα γιατί άνθρωποι σαν κι αυτόν μπορούν πολλά να προσφέρουν στο σύστημα και θα ήταν ιδανικοί για θέσεις στα Συμβούλια Επιτρόπων των ιδρυμάτων αν ποτέ περνούσε η πρόταση του Θέμη για έναν ριζικά νέο Νόμο-Πλαίσιο.
Μην είστε τόσο σίγουρος κε Μιχαηλίδη για το αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν πλέον κάτι να προσφέρουν. Αν ρωτήσετε μερικούς από τους εκατοντάδες φοιτητές που περνάνε κάθε χρόνο από την κλινική του κου Μουτσόπουλου θα καταλάβετε τι εννοώ
@Μάριος Παπαδάκης
Που βρίσκονται όλοι αυτοί οι φοιτητές? διάβασαν το βιβλίο? έχουν κάτι να μας πούνε?
βρες τους να τους ρωτήσεις
.
μια χρήσιμη ερωτηση θα ήταν “πόσες ώρες ασχολείται με τους φοιτητές την εβδομάδα ο κος Μουτσόπουλος;” (έτσι από περιέργεια δηλαδή).
αυτό που θέλω να πω ειναι ότι όποιος καθηγητής γράφει τα απομνημονεύματα του δεν είναι κατ’ ανάγκη και χρήσιμος. ίσως να ξέρει αλλά να βαριέται, να μη μπορεί, να είναι αδιάφορος ή προκατειλημμένος αρνητικά με το σύστημα.
έχω ξαναπεί ότι δεν εκτιμάω τις βολές εναντίον του συστήματος από άτομα που είναι μέρος του. Ο κος Μουτσόπουλος καταφέρεται συνεχώς εναντίον του συστήματος (και από ότι βλέπω το κάνει και στο νέο του βιβλίο) όταν εδώ και κοντά 30χρόνια είναι καθηγητής και διευθυντής κλινικής (δηλ. ο πρώτος τροχος της αμάξης), χώρια τις άλλες θέσεις.
Γιαυτό… ας περάσει ο επόμενος
Και κε Μουτσόπουλε φεύγοντας (όποτε κι αν φύγετε) κλείστε μας την πόρτα.
Νομίζω ότι ένας διάλογος και μάλιστα γραπτός και δημόσιος, πρέπει να έχει όρια ευπρέπειας. Και ευπρέπεια δεν είναι μόνον να μην περιέχει ύβρεις, αλλά να έχει ύφος που να επιτρέπει να ρωτάς, να απαντάς να αντα-παντάς κλπ κλπ.
Κύριε Παπαδάκη, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο κύριος Μουτσόπουλος ως πρώτος τροχός της αμάξης όταν μειοψηφεί σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία εκλογής ΔΕΠ ή του Τομέα ή του Τμήματος ή της Σχολής ή της Συγκλήτου;
Το μόνο που θα μπορούσε να κάνει είναι να παραιτηθεί «με πυροτεχνήματα» καταδικάζοντας στα ΜΜΕ τους πάντες. Αποτέλεσμα; Τότε ΟΝΤΩΣ θα γινόταν αυτό που λέτε (το «από δω παν κι άλλοι») και το εν λόγω ίδρυμα θα βρισκόταν -1 έναν καλό ερευνητή (αν όχι διδάσκοντα) και πολύ πιθανόν +1 έναν μετριότερο που θα τον αντικαθιστούσε.
Σιγά μην κάτσει να ασχοληθεί κανένας καθηγητής με τους φοιτητές.Αυτοί το μόνο που συζητάνε είναι πώς θα φέρουν κανένα γόνο,θα σκαρώσουν κανένα παπαρίκι κτλ.
Αντι να γραφει βιβλια ο κ. Μουτσοπουλος θα κανει καλα να προσεχει καλυτερα τους ασθενεις και μιας και αρχισα με τις συμβουλες καλυτερα να αρχιζε απο την αρχη τις σπουδες του θα ηταν χρησιμο.