Τα επεισόδια στο ΟΠΑ
http://pasokargyroupolis.blogspot.com/2009/10/blog-post_550.html
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_02/11/2009_305615
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_03/11/2009_335773
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=297044&dt=03/11/2009
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=04/11/2009&id=98308
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100022_04/11/2009_335849
Τα επεισόδια έγιναν στις 30/10. Δεν διάβασα λεπτομερώς να καταλάβω τους λόγους. Η συνήθης αντίδραση σοβαρών ανθρώπων σε αυτά τα φαινόμενα είναι να διεκτραγωδήσουν το έλλειμμα δημοκρατικής κουλτούρας και πολιτικού πολιτισμού. Εγώ αντίθετα θα έψαχνα να βρω θεσμικούς λόγους για τους οποίους συμβαίνουν αυτά τα φαινόμενα: α) δεν υπάρχει σαφές θεσμικό πλαίσιο στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Ο κάθε φοιτητικός σύλλογος έχει το δικό του καταστατικό (αν το έχει). Οι κανόνες είναι διαπραγματεύσιμοι, κάποιες φορές με συνελεύσεις, άλλες φορές με μπουνιές. Τα κόμματα, αντί να συνεργαστούν για να φτιάξουν ένα σωστό θεσμικό πλαίσιο, κοιτάζουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους στο υπάρχον πλαίσιο. β) τα stakes (διακυβεύματα;) δεν είναι ευκαταφρόνητα. Οι περισσότεροι από αυτούς που συμμετέχουν στα επεισόδια αυτά έχουν προσωπικά συμφέροντα να υπηρετήσουν (κάτι στο οποίο αναφέρεται ο κ. Λακασάς παραπάνω). Και φυσικά όταν διακυβεύονται προσωπικά συμφέροντα ο πολιτισμός πάει περίπατο.
Άρα επείγουν δύο πράγματα: α) η δημιουργία ξεκάθαρου θεσμικού πλαισίου για τον φοιτητικό συνδικαλισμό και β) η άμεση μείωση της δύναμης των φοιτητικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια.
Κυριε Λαζαριδη,στην Ελλαδα οι φοιτητικες παραταξεις ειναι κρατος εν κρατει,πρεπει να
εχεις γνωριμιες με καποια αν θελεις να εχεις προστασια σε διαφορα θεματα…Ενα πραγμα
οπως η μαφια,μονος σου χωρις προστασια δεν θα αντεξεις…
Οι αφορμες ειναι γελοιες,μια κατεβασμενη αφισα,προπυλακισμος ενος μελλος μιας παραταξης ενα απλο πειραγμα.Τα αιτια?Μεγαλο μισος,αναλογο αυτο που υπαρχει αναμεσα
σε χουλιγκαν ομαδων.Η κοντρα βολευει επισης και για λογους εντυπωσιασμου και συσπειρωσης οταν πλησιαζουν οι εκλογες.
Το ελληνικο πανεπιστημιο ειναι περισσοτερο κομματικοποιημενο απο οποιονδηποτε αλλο χωρο.Αυτο δεν προκειται να αλλαξει γιατι αυτο βολευει αρκετους,οι “αριστεροι” κανουν επαναστατικη γυμναστικη,οι “μεγαλοι” εχουν πολλαπλα κερδη απο την ενασχοληση τους…
@Εngineer
Eχεις υπ’οψιν πως ορίζεται αυτή η προστασία; Ενδιαφέρομαι πολυ να μάθω!Ειδικά σε τί θέματα μπορείς να έχεις προστασία. Πόσο άβουλο ον πρέπει να εισαι για να νιωθεις οτι χρειάζεσαι προστασία απο την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, την ΠΑΣΠ, και ολες τις άλλες γελοιότητες!
Θέμη,
Εδώ η μέλουσα (μάλλον) αρχηγός της ΝΔ αποκαλεί στις ομιλίες της τους ψηφοφόρους της ΝΔ ως οπαδούς! Όλοι δηλαδή είμαστε χωρισμένοι σε οπαδούς ομάδων (πολιτικών αντί για ποδοσφαιρικών…). Γιατί λοιπόν να μην το κάνουν αυτό οι φοιτητές? Ποιόν να πάρουν για πρότυπο όταν οι πολιτικοί αρχηγοί συμπεριφέρονται το ίδιο;
Η συμμετοχη σου η ακομα και η ψηφος σου και η σιωπηρη στηριξη μιας παραταξης
μπορει να σε προστατευσει σε πολλα επιπεδα.Θελεις πχ να μπεις σε ενα μεταπτυχιακο
οπου υπαρχουν 10 θεσεις και 40 υποψηφιοι.Αν περιμενεις να μπεις με την αξια σου
εισαι χαμενος απο χερι…Ο θεσεις θα καπαρωθουν απο τα κομματοσκυλα και εσυ θα κατσεις να φωναζεις περι αξιοκρατιας..(Μα εγω ειχα 8 βαθμο πτυχιου και οι αλλοι 7..)
Σε αυτη την περιπτωση οι κομματικες σου γνωριμιες θα σε προστατευσουν.Πιθανοτατα θα παρεις μια θεση που ισως να αξιζεις αλλα θελεις προστασια ακομα και για να παρεις αυτο που αξιζεις!
Ενα καθηγητης θα σε δει με αλλο ματι σαν προπτυχιακο φοιτητη αν εχεις φιλαρακια σε μια παραταξη απ`οτι αν εισαι μονος σου!Τα “φιλαρακια” θα πουν κ ενα καλο λογο αν
χροστας τα μαθηματα του…Αλλιως μπορει να διαβαζεις και αποτελεσμα να μην εχεις.
Φιλε Κελευστη δεν εχει κανει αν εισαι αβουλο ον,σε εναν σαπιο κοσμο οπου παλευεις μεσα στη λασπη εχεις το ενστικτο της αυτοσυντηρησης.Αν αξιζεις,για να παρεις αυτο
που θα επρεπε δικαια να παρεις θελεις την προστασια και την στηριξη των κομματων.
Το παιχνιδι ειναι βρωμικο,αν πας να παιξεις καθαρα χαθηκες…
Κυνικο σκληρο αλλα πραγματικο…
Ξερω περιπτωσεις που οι θεσεις ΜΠΣ ειχανε μοιραστει κομματικα πολυ πριν να γινουν
οι εξετασεις και οι “συνεντευξεις”…
Επισης η αποδοκιμασια εκ μερους ενος φοιτητου των κομματων θα οδηγησει πιθανοτατα στην κοινωνικη του απομονωση και αβασταχτη μοναξια.Δυστυχως για αυτες τις ομορφες ηλικιες οι παρεες,παρτυ και φυσικα οι κοπελιες περνανε μεσα απο τν συμμετοχη σε καποια παραταξη…
Εγω προσωπικα συμφωνω με την αξιοκρατια και την απολυτη καταργηση των παραταξεων αλλα αναγκαστηκα να υποστηριξω μια ωστε να εχω αυτο π ονομασα προστασια.Δυστυχως πρεπει να κανεις δημοσιες σχεσεις με κατι παραξενους τυπους για να εξασφαλισεις το αυτονοητο,οτι θα παρεις αυτο που αξιζεις!
Νομίζω ότι ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα μεταφέρεται στο πεδίο του Πανεπιστημίου. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο με αντικρουόμενα μηνύματα. Υπερπροστατευμένα από την οικογένεια με ελάχιστες δυνατότητες να αναπτύξουν προσωπικότητα και αυτονομία, καπελωμένα στο έπακρο από την ηλιθιότητα του σχολείου και των εξετάσεων, με ελάχιστες προοπτικές για το μέλλον. Επίσης, χωρίς ΚΑΜΙΑ εμπειρία συλλογικής εργασίας. Όσοι από εμάς έχουμε δοκιμάσει να ζητήσουμε συλλογική, συνεργατική δουλειά έχουμε απογοητευτεί. Η στρεβλή ιδέα που τα παιδιά έχουν για τη συλλογικότητα, τα απωθημένα και η οργή που μαζεύουν καθώς και η οπαδίστικη κουλτούρα των πολιτικών σχηματισμών, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις η έπαρση και η ανεπάρκεια των πανεπιστημιακών δασκάλων οδηγούν σε παρόμοιες εκδηλώσεις. Ειδικότερα, το ΟΠΑ θα έλεγα ότι συγκεντρώνει και άλλα χαρακτηριστικά. Είναι -ή ίσως ήταν- πολλά τα λεφτά Θέμη! (Εν παρόδω… γνωρίζετε ότι ΟΠΑ σημαίνει Οικογενειακό Πανεπιστήμιο Αθηνών;)
Από τις ίδιες καταβολές έλκουν και τα χαρακτηριστικά τους και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι στην Ελλάδα: έλλειψη πνεύματος συνεργασίας και λογοκλοπή. Το ένα προϊόν απομονωτικού και ανταγωνιστικού ιδεώδους στο σχολείο, το δεύτερο ανυπαρξία κριτικής και συνθετικής δουλειάς πάλι στο σχολείο.
Για να συμπληρώσω: όταν λέω “σχολείο” αναφέρομαι σε όλες τις βαθμίδες.
Αγαπητέ Blekerasi,
Τι εννοείτε ΟΠΑ-Οικογενειακό Πανεπιστήμιο Αθηνών; Θα θέλατε να μας το εξηγήσετε; Διότι θεωρούσα ότι φαινόμενα οικογενειοκρατίας σε κάποια παν/μια (μεταξύ των οποίοων και στο ΟΠΑ) δεν υφίστανται. θα ήμουν πολύ περίεργος να μάθω τι εννοείτε;
Παρομοίως τι εννοείτε και ότι “είναι ή ίσως ήταν- πολλά τα λεφτά Θέμη”! Που αναφέρεστε; Στην ύπαρξη διδάκτρων στα μεταπτυχιακά του ΟΠΑ ή κάπου αλλού; Και αν ναι τι σχέση έχει αυτό με τα επεισόδια μεταξύ παρατάξεων.
Εξαρτάται από τους καθηγητές. Ξέρω αρκετούς στους οποίους δεν περνάνε με τπτ αυτά, το αντίθετο μάλιστα…
@Salaminoma
Έχετε δίκιο, το ΟΠΑ αποτελεί πταίσμα δίπλα στο ΕΚΠΑ ή το ΑΠΘ -εάν αυτό εννοείτε. (Το αρτικόλεξο ήταν από συνάδελφο που γνώριζε το Οικονομικό πολύ καλά). Όσο για τα λεφτά, αναφέρομαι στα αδικαιολόγητα ακριβά μεταπτυχιακά, στις σεμιναριακού τύπου διδασκαλίες εκτός πανεπιστημίου, στις συμμετοχές σε εταιρίες συμβούλων, στις έρευνες για επιχειρήσεις and so on. Μήπως νομίζετε ότι αυτά περνούν απαρατήρητα από τους φοιτητές; Επίσης, γνωρίζετε ότι στο ΟΠΑ οι διδακτορικοί φοιτητές δεν επιτρέπεται να εργάζονται;
Η δική μου κρίση λέει -χωρίς να διαθέτω το αλάθητο- ότι οι ήδη εξαγριωμένοι νέοι, εξαγριώνονται ακόμα περισσότερο όταν βλέπουν ότι τριγυρίζονται από μία οικονομική ελίτ στην οποία η πρόσβαση είναι εξαιρετικά δύσκολη -για να μην πούμε ότι είναι κλειστή. Δεν ξέρω εάν αυτό τους βοηθάει να σέβονται περισσότερο τους δασκάλους και το πανεπιστήμιό τους.
Ωστόσο, το βασικό σημείο που ήθελα να τονίσω ήταν η έλλειψη πνεύματος συνεργασίας και συλλογικότητας. Ως προς αυτό, δηλαδή, συμφωνείτε; Μήπως διακρίνετε και εσείς κάποιο κενό στην εκπαίδευση των νέων; Γιατί αυτό διορθώνεται με τις κατάλληλες πολιτικές και με την αλλαγή της κουλτούρας του Έλληνα. Θέλω να πιστεύω ότι καθώς θα αλλάζουν οι νοοτροπίες θα αλλάζει και η σχέση με τους συγγενείς και τους κουμπάρους.
@Engineer
Θες να μας πεις ποια είναι αυτά τα ΠΜΣ που αναφέρεις ως επιχειρήματα για την άποψή σου;
Φοβαμαι πως αν το κανω θα κατηγορηθω για spam και σπαταλη του διαθεσιμου χωρου μιας
και η λιστα ειναι πολυ μεγαλη.Τετοιες περιπτωσεις ειχε παρουσιασει ο Μ.Τριαντφυλλοπουλος στην Ζουγκλα για διαφορα ιδρυματα ενω εγω απο εμπειρια
γνωστης μου γνωριζω για θεωρητικη σχολη πανεπιστημιου της περιφερειας.
Χωρις να θελω να γενικευω σε ενα πανεπιστημιο βαρια κομματικοποιημενο η γνωριμια
με τους καταλληλους ανθρωπους παντα βοηθαει την ακαδημαικη εξελιξη και πορια
ενα νεου επιστημονα…
@Engineer
Αυτό ακριβώς είναι που ονομάζουμε “γενίκευση”… Από την εμπειρία μιας γνωστής, κλπ, κλπ…Όσον αφορά δε στις “καταγγελίες” του Μάκη, ας το αφήσουμε καλύτερα….
@Blekerasi
Συμφωνώ, ότι δεν περνούν απαρατήρητα από τους φοιτητές, αλλά (επειδή γνωρίζω) δεν συμβαίνουν στο μέγεθος που υπονοείτε…Όντως συμβαίνουν από κάποιους (λίγους όμως) διδάσκοντες. Οι περισσότεροι λειτουργούν και επιβιώνουν με τον μισθό του ΔΕΠ (και κάποιοι όχι λίγοι) και με τα δίδακτρα μεταπτυχιακών (ευτυχώς…).
Μην ξεχνάτε όμως ότι μιλάμε για σχολή διοίκησης επιχειρήσεων (όπου παντού στον κόσμο οι μεταπτυχιακοί φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα, φανταστείτε ένα δωρέαν ΜΒΑ…) και όπου είναι επιθυμητή η (και εκτός ερευνητικής) εργασιακή και συμβουλευτική εμπειρία των διδασκόντων. Είναι σαν λέμε ότι οι ΔΕΠ της ιατρικής δεν θα πρέπει να ασκούν το επάγγελμα του ιατρού….
Επίσης, αυτό που λέτε για την εργασία των υπ. διδακτόρων δεν ισχύει για τα περισσότερα τμήματα του ΟΠΑ. Οι υπ. διδάκτορες μπορούν να εργάζονται με εξαίρεση ένα τμήμα (απ’ όσο ξέρω) που υποχρεώνει τους φοιτητές να μην εργάζονται αλλού full-time για τα 2 πρώτα χρόνια των σπουδών τους. Και αυτό όχι για να κάνουν δουλειές των διδασκόντων….όπως φαίνεται από την εξέλιξη των περισσοτέρων τους.
Πάντως έχετε απόλυτο δίκιο για την έλλειψη πνεύματος συνεργασίας και συλλογικότητας. Αυτό όμως δυστυχώς δεν το μαθαίουν πολύ πριν έρθουν στο παν/μιο;; Από το σπίτι τους ακόμα; Όχι ότι και ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί δεν συντελεί επίσης σε αυτό…
Απεφυγα να δοσω πολλες λεπτομερειες αλλα η γνωστη μ π επικαλεστηκα ηταν μια πρωην φιλη μου που ηθελε να μπει σε ενα ΜΠΣ σχετικο με Τουρκικες σπουδες και παρα τον εξαιρετικο βαθμο που ειχε χανταξωθηκε στην συνεντευξη.
Ο Καθηγητής Brilakis τα είπε όλα παραπάνω. Ποδοσφαιρικός πολιτισμός επικρατεί σε όλα τα επίπεδα. Δύσκολο να εγκαταλείψει τα πανεπιστήμια η παραταξιακή λογική. Δεν θα αρχίσει από εκεί η αναμόρφωση, αυτό είναι σίγουρο. Από εκεί πρέπει όμως.
Όταν ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με τις φοιτητικές παρατάξεις, τρόμαξα με τη λογική και τη συμπεριφορά τους. Μια λογική που αντί να είναι προς το συμφέρον των φοιτητών, ήταν καθαρά οπαδική, με κυρίαρχο κίνητρο το προσωπικό συμφέρον. Παιδιά νέα που περίμενα πως θα θέλουν να φέρουν την “αλλαγή” και έναν νέο τρόπο σκέψεις, να τα βλέπω να μαλώνουν όχι μόνο για την πρωτοκαθεδρία στη σχολή, αλλά ακόμη και στην ίδια τους την παράταξη (μάχες για εγγραφή νέων μελών ώστε το συγκεκριμένο Τμήμα να έχει μεγαλύτερη δύναμη στη παράταξη από τους φοιτητές άλλων Τμημάτων!). Δυστυχώς, το γεγονός πως ο σύλλογος φοιτητών έχει σημαντικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων, δίνει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στις φοιτητικές παρατάξεις. Οπότε για να στηρίξει ο σύλλογος φοιτητών τις αποφάσεις του Προέδρου ξεκινάν οι συναλλαγές. Είτε χρηματικές, είτε ακόμη πιο απλά “πέρασμα” μαθημάτων, ευνοϊκότερη μεταχείριση, περισσότερες πιθανότητες για συμμετοχή σε μεταπτυχιακά. Καθώς το συγκεκριμένο σύστημα λειτουργεί ως μύλος, μερίδα φοιτητών οι οποίοι αναγνωρίζουν τη δύναμη των φοιτητικών παρατάξεων, συνεχίζουν να τις στηρίζουν με στόχο να έχουν προσωπικό όφελος.
Και ακριβώς εδώ, είναι κατά την άποψη μου η πηγή του προβλήματος. Η πλειοψηφία των φοιτητών δυστυχώς, αδιαφορεί για τις φοιτητικές εκλογές και τον φοιτητικό συνδικαλισμό με αποτέλεσμα να απέχει. Επίσης, αγνοεί τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος και τα παιχνίδια που παίζονται πίσω από την πλάτη τους. Οι φοιτητές πρέπει να έχουν δύναμη, αλλά η δύναμη των φοιτητών πρέπει να πηγάζει από το σύνολο των φοιτητών και όχι από μικρές ομάδες που εξυπηρετούν προσωπικά συμφέροντα. Πιστεύω πως είναι ο μοναδικός τρόπος να αποδυναμωθούν οι φοιτητικές (κομματικές) παρατάξεις και να πάψει να λειτουργεί το σύστημα όπως λειτουργεί.
«να πάψει να λειτουργεί το σύστημα όπως λειτουργεί»
Μπορείς να το κάνεις πιο συγκεκριμένο; Πώς να λειτουργεί δηλαδή; Τι θεσμικές αλλαγές προτείνεις;
@Θέμης Λαζαρίδης
Δε πιστεύω πως είναι τόσο θέμα θεσμικών αλλαγών, όσο κουλτούρας. Δυστυχώς η λογική της κοινωνίας έχει μετατοπιστεί από το συλλογικό, στο ατομικό. Αντίστοιχα, ο φοιτητής που δεν έχει προσωπικό συμφέρον δεν ασχολείται με συλλόγους φοιτητών, εκλογές και παρατάξεις. Είτε υπάρχει αδιαφορία για τα κοινά, είτε όταν υπάρχει ενδιαφέρον δεν υπάρχει οργάνωση και συλλογικότητα. Είναι να απορεί κανείς πως καταφέρνουν οι παρατάξεις να ελέγχουν τόσο καλά τα ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι να απορεί κανείς πως δεν υπάρχουν ανεξάρτητες ομάδες φοιτητών που να ανησυχούν, να αντιδρούν, να οραματίζονται και να προτείνουν.
Μέσα από αυτό το ιστολόγιο, γίνονται πολύ ωραίες και γόνιμες συζητήσεις σχετικά με την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πόσα ανάλογα ιστολόγια ή φόρουμ συζητήσεων έχετε συναντήσει από φοιτητές διαφόρων Τμημάτων; Ακόμη και σε αυτά που υπάρχουν, οι συζητήσεις περιορίζονται τις περισσότερες φορές σε πληροφορίες για τα μαθήματα (σημειώσεις, ημ/νίες εξετάσεων κλπ), ενώ σε κάποια ανεπίσημα φόρουμ “προσφέρονται” θέματα, λύσεις ασκήσεων, κλπ.
Αν δε δείξουν περισσότερο ενδιαφέρον οι ίδιοι οι φοιτητές, αν δε φροντίσουν οι ίδιοι να ενημερωθούν για το τι ακριβώς γίνεται στα Τμήματα τους, και την επίδραση όλων αυτών στην αξία του πτυχίου τους και την εκπαίδευση που λαμβάνουν, δε πιστεύω πως πρόκειται να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο.
Η αλλαγή στον τελευταίο νόμο – πλαίσιο για εκλογή των προέδρων/προϊσταμένων των σχολών από το σύνολο των φοιτητών αποδυναμώνει τις φοιτητικές παρατάξεις και είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Για να επιτύχει τον στόχο της όμως απαιτεί την δραστηριοποίηση του συνόλου των φοιτητών και όχι ενός μικρού μόλις μέρους αυτών.
@Axel
Η ερώτηση του Θέμη (ποιες θεσμικές αλλαγές προτείνεις) είναι καίρια αλλά πριν πάμε εκεί πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια παρεξήγηση που γίνεται συχνά στην Ελλάδα περί νοοτροπίας και θεσμών. ‘Για όλα φταίει η νοοτροπία μας, π.χ. ο ατομισμός και όχι οι θεσμοί’. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται περί πλάνης.
Πως θα δραστηριοποιθεί η συλλογικότητα των φοιτητών όταν ζούμε σε μια εποχή που καλώς κακώς (κακώς λέω εγώ αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε όλους τους ανθρώπους να ζούνε καινα δρούνε με το δικό μας ηθικό κώδικα) κυριαρχεί η ατομικότητα. βλέπεις αυτό να αλλάζει; πως;
Η κουλτούρα, η νοοτροπία δεν αλλάζει (τουλάχιστον γρήγορα) και γιατί να αλλάξει; που στον ανεπτυγμένο κόσμο υπάρχει συλλογικότητα; έχω βρεθεί σε τόσες χώρες, συλλογικότητα οργανωμένη έτσι αυθόρμητα δεν έχω βρει. Θεσμούς όμως που οδηγούν και ‘εκμεταλεύονται’ τον ατομισμό και την ιδιοτέλεια (που υπάρχει και πάντα θα υπάρχει) στο να υπάρχει μεγαλύτερη απόδοση, αξιοκρατία ακόμη και συνεργασία έχω δει. Το κυριότερο για μια κυβέρνηση που δεν έχει 40 χρόνια μπροστά της να κυβερνήσει και πρέπει να φέρει χειροπιαστά αποτελέσματα σε γρήγορο χρονικό διάστημα είναι όντως να καταλάβει την εποχή, τη νοοτροπία, την κουλτούρα που κυριαρχεί και μέσα σ’αυτό το πλαίσιο να δημιουργήσει θεσμούς (που θα παρέχουν κανόνες με μαστίγια και καρότα) που θα φέρουν μια οργάνωση που θα ευνοεί την απόδοση του συστήματος, την αξιοκρατία κλπ. και γιατί όχι και τις συλλογικότητες (ενάντια στο ρεύμα). Δηλ. το θέμα είναι καθαρά θεσμικό (θεσμούς με δόντια, τιμωρίες και αμοιβές για να ευνοηθούν συμπεριφορές που θα θέλαμε). Αν περιμένουμε οι νοοτροπίες να αλλάξουν θα περιμένουμε για πάντα. Για μένα αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αντιληφθούμε καλά μέσα στο πετσί μας και μετά να απαντήσουμε στην ερώτηση του Θέμη (που πέρα από τις σύντομες σκέψεις μας εδώ, μια απάντηση σε κυβερνητικό επίπεδο θέλει μια εντατική και σε βάθος μελέτη των προβλημάτων, των αλληλεπιδράσεων με άλλα προβλήματα. Και τέτοια δουλειά δε γίνεται στην Ελλάδα).
Εχω να πω πάρα πολλά και φοβάμαι ότι θα χάσω την ουσία…
“Είναι να απορεί κανείς πως δεν υπάρχουν ανεξάρτητες ομάδες φοιτητών που να ανησυχούν, να αντιδρούν, να οραματίζονται και να προτείνουν.”
Αρχικά, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα… Εγώ, με άλλα 4-5 παιδιά, που γνωριζόμασταν μόνο μέσα από το φόρουμ της σχολής πέρυσι συμπλεύσαμε με σκοπό τον τερματισμό της κατάληψης και την προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε ενέργειες για να λάβουμε τα βιβλίο το μήνα Φεβρουάριο, τα οποία έπρεπε να τα είχαμε λάβει το μήνα Οκτώβρη… Το πλαίσιο υπερψηφίστηκε στη γενική συνέλευση… Όμως, το να στήσουμε εμείς, που μετά γίναμε 15-20-25 άτομα, μια παράταξη δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Ο καθένας θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι σε κάθε οργανωμένη ομάδα -με την ευρεία έννοια- όπου υπάρχουν σκληρές δομές, υπάρχει και μια ενστικτώδης ροπή προς τον συντηρητισμό-οπισθοδρόμηση, που ωφελεί στη διατήρηση της ομάδας(εκκλησία,κόμματα,στρατός)… Και εγώ είμαι 20 χρονών και δεν θέλω να μείνω στάσιμος και να κάθομαι να μάχομαι για θεωρητικές αρλούμπες, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα που ζούμε, με κάτι τύπους, που η μόνη τους ενασχόληση, καθ’όλη τη διάρκεια της φοίτησής τους, είναι η εκπλήρωση των υπαρξιακών τους αναγκών, μέσω της αποκλειστικής συμμετοχής τους σε μια παράταξη…
Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι η κατάληψη είναι κάτι αντίστοιχο με εκείνη τη νύχτα, που οι ναζί είχαν ανάψει τη μεγάλη φωτιά και έκαιγαν τα βιβλία που δεν τους άρεσαν… Πλέον έχω αλλάξει γνώμη. Πλέον πιστεύω πως είναι μια καλή δικαιολογία για το άλλο κομμάτι της καλοβολέμενης πανεπιστημιακής κοινότητας’ μια δικαιολογία που τους δίνει την ευκαιρία να λένε πως για όλα φταίνε οι καταλήψεις. Εγώ σχεδόν πάντα ακόμα και όταν η σχολή είναι κλειστή, πηγαίνω και μελετώ στο αναγνωστήριο… Ποιος θα απαγόρευε να έρχονταν και οι άλλοι συμφοιτητές μου ή ακόμα και οι καθηγητές και να συνδιαλεγόμασταν για τα πάντα..?. Και για αυτά, που οι υπέρμαχοι της κατάληψης, πιστεύουν ότι είναι πρόβλημα και για το μάθημα και για όλα… Ή έχουμε να χωρίσουμε τπτ με τους “καταληψίες”…?
Τέλος το κυριότερο, που έχω να πω και μπορεί να δικαιολογίσει κάπως τα παραπάνω είναι το εξής: Κατά μέσο όρο για να πραγματοποιηθεί μια κατάληψη ψηφίζεται από 200 φοιτητές περίπου, αυτοί που περνάνε από τη σχολή κατα τη διάρκεια της είναι 15-20 στην καλύτερη των περιπτώσεων… Το ερώτημα είναι οι άλλοι 180 γτ ψηφίζουν κατάληψη? είναι τεμπέληδες δλδ? το 50% των φοιτητών ενός τμήματος είναι ρέμπελοι? και επίσης, ο Αινστάιν και ο Αριστοτέλης είχαν πει ότι είναι έμφυτη η τάση του κάθε ανθρώπου προς τις επιστήμες… με δεδομένο ότι το δικό μου τμήμα είναι φυσικής και παρόλο αυτό κλείνει και οι 180 πάνε σπίτι τους και εμφανίζονται στην επόμενη γσ για να ξαναψηφίσουν κατάληψη, καταλήγουμε ότι ο Αινστάιν και ο Αριστοτέλης ήταν χαζοί- έπεσαν έξω, εννοώ… Τι συμβαίνει άραγε? Μπορεί κάποιος να με διαφωτίσει…?
>>>με δεδομένο ότι το δικό μου τμήμα είναι φυσικής και παρόλο αυτό κλείνει και οι 180 πάνε σπίτι τους και εμφανίζονται στην επόμενη γσ για να ξαναψηφίσουν κατάληψη, καταλήγουμε ότι ο Αινστάιν και ο Αριστοτέλης ήταν χαζοί- έπεσαν έξω, εννοώ… Τι συμβαίνει άραγε? Μπορεί κάποιος να με διαφωτίσει…?
Αν αυτες οι κινησεις ειχαν και επιπτωσεις (σ αυτους που τις κανουν εννοω), τοτε θα γινονταν οταν πραγματικα χρειαζεται και ολοι θα τις επαιρναν σοβαρα. Τωρα που γινονται χωρις επιπτωσεις, εντασσονται στον γενικο μαιμουδισμο της χωρας. Τζαμπα μαγκες παντου.
Έχεις δίκιο σε πολλά απ’αυτά που λές, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι οι καταλήψεις όλες. Στο ΠαΜακ π.χ., στην τελευταία κατάληψη (για το Νόμο Γιαννάκου) οι καταληψίες (άγνωστες φυσιογνωμίες οι περισσότεροι) δεν “επέτρεπαν” στα μέλη ΔΕΠ ούτε αναγνωστήριο, συναντήσεις, ούτε στο γραφείο τους να πάνε. Το “άσυλο” λοιπόν ήταν γιαλαντζι.
Η απάντηση του plorius είναι κατ’εμέ η “ορθή”: αν δεν τελειώσει η έλλειψη συνεπειών για όλους τους εμπλεκόμενους της πανεπιστημιακής κοινότητας (τρομάρα τους!) θα συνεχίσουμε να είμαστε μπανανία και περίγελως διεθνώς, και μάλιστα δικαιολογημένα.
Δεν ξέρω τι είπε ο Αινστάιν και ο Αριστοτέλης αλλά εγώ βλέπω γύρω μου (παντού όχι μόνο στην Ελλάδα) έντονα την έμφυτη τάση του ανθρώπου προς τα ραχάτι. Κατάληψη πρέπει να σημαίνει συνέπειες (δηλ. τουλάχιστον χάσιμο εξεταστικής ακόμη και με δίκαια και λογικά αιτήματα που συνήθως βέβαια δεν είναι έτσι) αλλιώς χωρίς επιπτώσεις κάνουμε κατάληψη για την πλάκα μας, αγώνες χωρίς επιπτώσεις γίνονται επαναστατική γυμναστική χωρίς αξία. Επίσης το ίδιο και για τις απεργίες βέβαια για τους καθηγητές (δεν πληρώνονται οι μέρες απεργίες).
“Δεν ξέρω τι είπε ο Αινστάιν και ο Αριστοτέλης αλλά εγώ βλέπω γύρω μου (παντού όχι μόνο στην Ελλάδα) έντονα την έμφυτη τάση του ανθρώπου προς τα ραχάτι”
vs
“ο Αινστάιν και ο Αριστοτέλης είχαν πει ότι είναι έμφυτη η τάση του κάθε ανθρώπου προς τις επιστήμες…”
Αν μπορούσαν, οι αρκετοί στον αριθμό πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, που γράφουν στο φόρουμ να πουν την άποψή τους πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, θα τους ήμουν ευγνώμων… Βέβαια είμασε off-topic αλλά ίσως να μπορούσε να βρεθεί μια κατάλληλη λύση κ γι’αυτο…
1. Κατ΄αρχάς αυτό που γράφεις “είναι έμφυτη η τάση του κάθε ανθρώπου προς τις επιστήμες…” δεν είναι ούτε του ενός (Αϊνσταιν) ούτε του άλλου (Αριστοτέλη). Είναι ελευθερη παράφραση αυτού που κατάλαβε κάποιος διαβάζοντας περί Αϊνσταιν και Αριστοτέλη.
Οπότε πρέπει να μας πεις ποιος είναι αυτός και που το βρήκε και γιατί το εμηνεύει έτι.
2. Η λέξη “επιστήμη” είχε άλλη σημασία την εποχή του Αριστοτέλη κι άλλη σήμερα.
3. Αυτό που έλεγε ο Αριστοτέλης ήταν ότι ο άνθρωπος έχει την τάση να ψάχνει για να γνωρίζει τον κόσμο γύρω του. Η συστηματοποίηση των γνώσεων που αποκτά εφαρμόζοντας μια μέθοδο οδηγεί στην επιστήμη με τη ημερινή έννοια.
Εσύ τί θέλεις να πεις?
* ερμηνεύει έτσι
Πάντως και η τάση για επισταμένη γνώση του εξωτερικού (θετικές επιστήμες) και του εσωτερικού κόσμου (θεωρητικές επιστήμες) του ανθρώπου, αλλά και η τάση για ραχάτη φαίνονται εκ πρώτης όψεως να είναι ΠΟΛΥ ΕΜΦΥΤΕΣ!!!
Εσύ τί νομίζεις?
τελικά αυτό ειναι το επίπεδο των φοιτητών του ΟΠΑ, ο χαβαλες, η αντιγραφή, οι καταστροφες ξενης περιουσίας , ο συνδικαλισμος..ξεχασαν να τους πούνε οτι το αντικείμενος τους θα τους βρει δουλειά μόνο στην ΓΣΕΕ,γιατι για γνώσεις σε κάτι αλλό με το πτυχίο δεν εχουν, και στην ΓΣΕΕ ποσες θεσεις βγαίνουν κάθε χρόνο, ελάχιστες