Home > Απόψεις, Βιβλία > Βιβλιοκριτική: Un paese di baroni

Βιβλιοκριτική: Un paese di baroni

Λοιπόν, διάβασα το περιβόητο βιβλίο που σας είχα μιλήσει σε παλιότερο post. Θα σας περιγράψω τα πιο σημαντικά συμπεράσματα που βγάζει κάποιος διαβάζοντας κοντά 300 σελίδες «μεσογειακής ακαδημαϊκής κουτοπονηριάς».

Θα επιμείνω μονάχα στον επίλογο του βιβλίου που ακούει στο όνομα η ανταρσία (la rivolta) και ούτε λίγο ούτε πολύ εξηγεί κάποιες επιτυχίες ανθρώπων που αποφάσισαν να αντισταθούν στον πανεπιστημιακό νεποτισμό, ραγιαδισμό, και οικογενειοκρατία.

  • Μ’αρέσει που ο Θέμης είχε αναρωτηθεί αν ένα τέτοιο βιβλίο δίνει ονόματα. Όχι απλά δίνει… θα έλεγα πως αυτό είναι ίσως το αδύναμο σημείο του βιβλίου γιατί παραδίνει πολλά! Καταντάει να είναι ένα ακαδημαϊκό ξεκατίνιασμα για όλους τους μπαμπάδες, θείους, συζύγους, εραστές, προστάτες, κλπ που βολεύουν τους προεπιλεγμένους υποψηφίους τους χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Απ’την άλλη βέβαια είναι ωραίο γιατί μιλάει για όλες τις περιπτώσεις που πήγαν στα δικαστήρια ή κρίνονται αυτή τη στιγμή στη δικαιοσύνη και πως εξελίχθηκε η υπόθεση, η κάλυψη που υπήρχε απ’τον τύπο, η λαϊκή κατακραυγή, κλπ.

    ————————

  • Ένα απ’τα πιο τραγικά σημεία που πρόσεξα είναι πως στα ιταλικά concorsi όταν ο ημέτερος υποψήφιος είναι κραυγαλέα σίγουρος… το γνωρίζει όλος ο ντουνιάς, οπότε οι μεν καλοί αποσύρουν τις αιτήσεις τους οι δε φελλοί τις βάζουν απλά για να φανεί η εκλογή «δίκαιη και «πως κέρδισε ο καλύτερος». Οι φελλοί συνήθως είναι κάποιοι σκλάβοι του department που απλά τους υπόσχονται ότι «θα έρθει και η σειρά σου».

    ————————

  • Είναι κωμικό το μέγεθος της «μεντελιανής επικράτησης» συγκεκριμένων οικογενειών που καταντούν να είναι δυναστείες (3 και 4 γενιές πίσω!!) σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα και έδρες. Στο Οικονομικό του Μπάρι είναι το ιταλικό ρεκόρ με 8 καθηγητές-φαμίλια. Μια πολύ αγαπημένη οικογένεια! (σε rankings που έγιναν το department τους βγήκε ένα απ’τα λιγότερο παραγωγικά της Ιταλίας)

    ————————

  • Τα παιχνίδια που παίζονται ξεφεύγουν απλά απ’την οικογενειοκρατία. Το βιβλίο φέρνει συγκεκριμένα παραδείγματα και εκδικάσεις περιπτώσεων όπου υπήρχαν οι πλέον διαφορετικοί λόγοι για την εκλογή ενός Τακτικού: πολιτικοί, ιδεολογικοί, θρησκευτικοί, μασωνικοί, μαφιόζικοι, ό,τι θέλετε.

    ————————

  • Ένα πράγμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση, και απορώ γιατί δεν εφαρμόζεται και στην Ελλάδα, είναι πως τα ιταλικά διοικητικά δικαστήρια ΜΠΟΡΟΥΝ να εκδικάσουν μια υπόθεση παράνομης εκλογής και «επί της ουσίας», ιδιαίτερα όταν η ατασθαλία ήταν ξόφθαλμα φανερή. Σ’αυτό βοηθάει και το γεγονός των τηλεφωνικών καταγραφών που στην Ιταλία πάνε σύννεφο.

    ———————–

  • Το βιβλίο περιγράφει κάποιες περιπτώσεις αξιόλογων υποψηφίων που αγανάκτησαν και πήραν την απόφαση να καταγράψουν τις συνομιλίες τους με τους «βαρώνους» που τους εξηγούσαν πως λειτουργεί το σύστημα και να κάνουν υπομονή γιατί θα έρθει και η σειρά τους. Αυτό είναι παράνομο φυσικά και δεν στέκει σ’ένα δικαστήριο, περιέργως όμως- και ίσως και καλώς- οι παραπάνω υποψήφιοι πήγαν τις καταγεγραμμένες συνομιλίες σε Εισαγγελείς οι οποίοι ξεκίνησαν τις απαραίτητες διαδικασίες διερεύνησης.

    ———————–

  • Γενικώς οι συγγραφείς του βιβλίου εναποθέτουν μεγάλη ελπίδα στο σύστημα των διοικητικών δικαστηρίων και τους Εισαγγελείς που μπορούν κάλλιστα να ακυρώσουν ένα concorso αν κάποιος πάει αδιάσειστα στοιχεία ότι υπήρχε παρανομία. Σ’αυτό, όπως έγραψα, βοηθάει και το γεγονός ότι η δικαιοσύνη μπορεί να κρίνει και επί της ουσίας, όχι μόνο για τις διαδικασίες (όπως γίνεται στην Ελλάδα) μιας εκλογής.

    ———————–

  • Συμπερασματικά το βιβλίο αφήνει να εννοηθεί αυτό που νομίζω έχετε καταλάβει όλοι λίγο πολύ διαβάζοντας το GURF αυτά τα χρόνια: φτάνει με τον ραγιαδισμό και οφείλουν οι αξιόλογοι άνθρωποι του πανεπιστημίου να ενωθούν και να καταγγέλουν αλύπητα την οποιαδήποτε ατασθαλία φτάνει στο αισθητήριό τους!
Categories: Απόψεις, Βιβλία Tags:
  1. Μια απαισιόδοξη
    February 15th, 2009 at 19:25 | #1

    Για την Ελλάδα: Επειδή, κατά κανόνα, όλα είναι νόμιμα (και όχι απλώς νομιμοφανή), οι εκλογές των “εκλεκτων” (που μπορεί να είναι κρυφοί εραστές/ερωμένες, άρα ακόμη πιο δύσκολη η απόδειξη της λαμόγιας) είναι δύσκολο έως αδύνατο να καταδικαστούν: κινδυνεύει ως γραφικός εκείνος που θα θελήσει να κινήσει τα νήματα. Διότι αφενός η συναλλαγή δίνει και παίρνει και αφετέρου οι “μικροί”φοβούνται για το μέλλοντους.
    Δεν υπάρχει διέξοδος.

  2. February 15th, 2009 at 19:45 | #2

    Άμα ανάμεσα σε ίσους υποψηφίους επιλέξουν την «ερωμένη» τότε ναι, είναι δύσκολο εώς αδύνατο να αποδίξεις ότι έγινε ατασθαλία.

    Παρ’όλα αυτά, και από πολλά παραδείγματα που διάβασα και στο βιβλίο, συνήθως η ερωμένη είναι ντενεκές ξεγάνωτος που σημαίνει ότι υπάρχει υπόστρωμα για καταγγελία.

    Το πρόβλημα είναι πως τα ελληνικά δικαστήρια δεν αναλαμβάνουν εκδικάσεις νομιμότητας εκλογών-προαγωγών με ανάλυση επί της ουσίας. Οπότε αν τα έχουν κάνει όλα ωραία και καλά και τηρώντας τις ημερομηνίες… άστα να πάνε! :(

  3. Α. Ροδαφηνός
    February 15th, 2009 at 20:46 | #3

    Με αφορμή το Post του κ. Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη:
    [Το βιβλίο περιγράφει κάποιες περιπτώσεις αξιόλογων υποψηφίων που αγανάκτησαν και πήραν την απόφαση να καταγράψουν τις συνομιλίες τους με τους «βαρώνους» που τους εξηγούσαν πως λειτουργεί το σύστημα και να κάνουν υπομονή γιατί θα έρθει και η σειρά τους. Αυτό είναι παράνομο φυσικά και δεν στέκει σ’ ένα δικαστήριο, περιέργως όμως- και ίσως και καλώς- οι παραπάνω υποψήφιοι πήγαν τις καταγεγραμμένες συνομιλίες σε Εισαγγελείς οι οποίοι ξεκίνησαν τις απαραίτητες διαδικασίες διερεύνησης.]

    Παραθέτω σε πρώτη Πανελλήνια μετάδοση την απομαγνητοφωνημένη συνομιλία με Πρόεδρο Τμήματος, σχετικά με θέση για την οποία ήμουν συνυποψήφιος με ‘εσωτερικό’ υποψήφιο, πριν 10 και πλέον χρόνια, όταν πρωτοήρθα από το εξωτερικό. Δυστυχώς, όπως σωστά ανέφερε ο κ. Μιχαηλίδης, η κασέτα δεν στέκει στο δικαστήριο. Βέβαια είχα και μάρτυρα που άκουγε από άλλη συσκευή. Φυσικά ο Μάκης Τ. έδειξε αρκετό ενδιαφέρον, αλλά (κακώς) τότε αποφάσισα να… περιμένω μελλοντικές θέσεις. Η ιστορία επαναλήφθηκε αρκετές φορές.
    Καλή σας διασκέδαση.

    Παρασκευή βράδυ (3η επικοινωνία)
    – Τον κ. …
    – Εδώ είναι, ήρθε … (η σύζυγός του)
    – Γεια, … το σκέφτομαι, δεν έστειλα ακόμα το χαρτί όπως πρόσεξες [για να αποσύρω την υποψηφιότητά μου]
    – Η πολύ ανάλυση φέρνει διάλυση.
    – Αν το βάλουμε κάτω, σε γενικές γραμμές είπαμε ότι αν δεν είμαι δικός σας… Έχει ακόμα καιρό να γίνει η εκλογή
    – Δεν έχει, δε σε συμφέρει.
    – Γιατί;
    – Εγώ, έτσι λέω… δεν έχω λόγο να πω παραπάνω, με ενοχλεί να κάνω τέτοια συζήτηση
    – Εγώ αυτό που κατάλαβα την προηγούμενη Παρασκευή είναι ότι δεν έχω πιθανότητες γιατί δεν είμαι δικός σας. Αν πάω ενάντια δεν έχω πιθανότητες.
    – Μα αυτό είναι σίγουρο, αυτό το είπαμε, δεν έχεις κανένα λόγο αφού το ξέρεις, γιατί να πας να βγεις δεύτερος; Αυτός που στα λέει δεν ξέρει το παν/μιο. Εάν ο ίδιος δεν τα σκέφτεσαι, γιατί αλλά και να τα σκέφτεσαι τα σκέφτεσαι λάθος γιατί δεν ξέρεις το Πανεπιστήμιο. Αλλά και άλλος να σου τα λέει κι εκείνος δεν ξέρει το Πανεπιστήμιο ή είναι πολύ άπειρος.
    – Μη νομίσεις ότι ακολουθώ κάποιον άλλο, έχω ρωτήσει διάφορα άτομα και ακούω διάφορες απόψεις: πάρε τα χαρτιά σου αφού έτσι και αλλιώς είναι τελειωμένη υπόθεση αφού …
    – Εσύ θα εκτιμήσεις ποιος έχει πιο καλή εμπειρία … όλοι στο λένε αλλά … δεν έχεις να κερδίσεις τίποτε. Το πρώτο είναι ότι δεοντολογικά δε βάζει κανένας η βάζεις μόνον αν το τμήμα έχει αποφασίσει να τον φάει γιατί είναι γκάνγκστερ, αλλά το τμήμα δεν έχει αποφασίσει τέτοιο πράγμα, με καταλαβαίνεις; δεν έχει τύχει ποτέ (φασαρία) …
    – Έτσι όπως μου τα λες, μου τα εξήγησες ωραία, είτε βάλω είτε …
    – Δεν υπάρχει περίπτωση, κάποιος εκεί πέρα μέσα να στηρίξει την υποψηφιότητα κάποιου που δεν είναι 5-6 χρόνια μαζί, είναι η παράδοση του τμήματος κατάλαβες; Η Θεσσαλονίκη έχει κλωτσήσει 5-6, το δικό μας το τμήμα όχι μόνο δεν έχει κλωτσήσει κάποιον αλλά ούτε και άφησε κανέναν να ταλαιπωρηθεί. Αυτό, εάν ακούσεις κανέναν … το τι έχει κάνει για να στηρίξει τους ανθρώπους αυτούς που έχασαν τις προθεσμίες , υπάρχουν και αφελείς που δεν τα παρακολουθούν … να καταλάβεις ότι … ? .. Βρήκες κανέναν από το τμήμα που σου είπε καλά έκανες;
    – Όχι, οι περισσότεροι λένε … αλλά από την άλλη μεριά είτε τα αφήσω είτε τα βγάλω δεν κερδίζω τίποτε, δε χάνω τίποτε μάλλον, δηλαδή, …
    – Χάνεις, χάνεις,
    – Τι έχω να χάσω;
    – Ενοχλείς ρε παιδί μου εμένα που κάνω την εισήγηση, σου το λέω τι να κάνουμε.
    – Μάλιστα, οπότε στο μέλλον …
    – Σου το λέω, ότι δεν πρόκειται να σε ξαναβρώ μπροστά μου, να έχω πει κάτι και να έχεις τύχη, απλά θα σε στηρίξουν ίσως οι άλλοι πιθανόν. Με ενοχλεί δηλαδή, δικό μου παιδί δεν … Ξέρεις τι γίνεται, εμείς γελάμε με την Λάρισα, στην ιατρική υπάρχει ένας καθηγητής στα Γιάννενα ο Ζ……. (?) αν τον έχεις ακουστά, δυο δικοί του από κάτω, επίκουροι – λέκτορες βαλαν χαρτιά στα Γιάννενα – στη Λάρισα για να εκλέγουν. Δηλαδή κάποιος καθηγητής δε μπορεί να ελέγξει τι γίνεται εκεί στο παιχνίδι. Αυτό δε μπορεί να γίνει στο δικό μου το τμήμα, με καταλαβαίνεις. Εάν δεν είχα με σένα καλημέρα, πιθανόν θα έψαχνα να βρω – γιατί είναι ένας χώρος που με ενδιαφέρει να πηγαίνει με τις δικές μου λογικές – θα έψαχνα να βρω κάποιον που έχει με σένα καλημέρα για να σου το πω, ότι κάναμε 15 φορές ως τώρα.
    – Όχι, μου το είπες καθαρά, μου το πέρασες το μήνυμα.
    – Άλλο τώρα, εγώ είχα το θάρρος να το κάνω, και το αισθανόμουν έτσι, για αυτό πήρα το τηλέφωνο και σε πήρα. Αν δεν είχα εγώ τη σχέση με σένα θα έβρισκα μια άλλη διάσταση, κι αν δεν έβρισκα την άλλη διάσταση θα ακολουθούσαμε την άλλη μέθοδο. Αλλά δε μας αρέσει να ακολουθήσουμε την άλλη μέθοδο.
    – Άρα ούτε στο μέλλον έχω προοπτικές ούτε τώρα. δε μου λες, μέχρι πότε είναι αυτή η εκλογή, σε κανένα μήνα θα γίνει;
    – Δεν έχει να κάνει με …? το ταχύτερο το καλύτερο, δηλαδή, εάν αποφασίσεις να …
    – Να τα αποσύρω
    – Να τα αποσύρεις … Η δική μου άποψη είναι ότι έπρεπε να το είχες κάνει για να βοηθήσεις την εξέλιξη των πραγμάτων. Εάν δεν τα αποσύρεις τελικά …
    – Θα με βγάλετε 2ο και θα με κυνηγάτε στο μέλλον προφανώς
    – Αυτό είναι προσωπική μου … η τέτοια … δεν ξέρω οι άλλοι τι κάνουν αλλά θα .. ε λίγο θα μας μπερδέψεις … αυτό είναι.
    – Καλά τι να πω παραπάνω, να μη σε ξαναενοχλήσω έτσι, θα δούμε, έχω και τους γονείς μου από την άλλη μεριά λένε , γιατί ρε συ, τι πράγματα είναι αυτά, πιέσεις από δω και από κει, ξέρεις …
    – Τι λένε οι γονείς σου;
    – Ε, τι να πούνε, λένε τώρα σοβαρά μιλάς, θα βγάλεις τα χαρτιά σου γιατί σου λένε έτσι; Φυσικά δεν ξέρουν όλη την …
    – Οι γονείς δεν έχουν (?) … στο θέμα … είναι τα προσόντα … εσένα ποιος σου είπε ότι έχεις περισσότερα προσόντα;
    – Κατά κάποιον τρόπο μου το είπες και εσύ, είπες ότι δεν έχει δημοσιεύσεις, είπες ότι θα βγάλουμε ότι έχει διδασκαλία, δεν έχει δημοσιεύσεις σαν κι εμένα, αλλά θα βρούμε κάτι και θα σε βγάλουμε …
    – Εσύ τρεις δεν έχεις;
    – Τρεις έχω και άλλες 4-5 παρουσιάσεις και τέτοια
    – Αααα …? … δεν αξιολογήσαμε ακόμη αλλά … Έχει περισσότερες … και σε αριθμό περισσότερες – τώρα δε μπήκαμε σε λεπτομέρειες , στην κρίση
    – Τότε γιατί ανησυχεί το τμήμα και …
    – Το τμήμα δεν ανησυχεί καθόλου. Το τμήμα δε θέλει να έχει αντίθεση
    – Μα σου είπα στην αρχή που έστειλα τα χαρτιά, τα έστειλα για να πείτε “Να υπάρχει και αυτός, δεν είπα να διώξω κανέναν από τη θέση του”.
    – Α, έτσι νόμισες
    – Όταν με πήρες κάπως έτσι …
    – Το τμήμα θέλει να είναι ήσυχο να μην έχει αντίρρηση … να μην καθόμαστε να γράφουμε εισηγητικές για δυο άτομα και τέτοια πράγματα, να πάμε δηλαδή σε μια ήσυχη εκλογή και παπ παπ παπ να τελειώνουμε.
    – Καλώς, μου τα είπες τρίτη φορά είναι αυτή, το σκέφτομαι αφού τώρα θα γράφτηκαν και στην εισήγηση … αφού γράφτηκαν και τέτοια … τώρα νομίζω η επόμενη προθεσμία είναι σε 10-20 μέρες;
    – Δεν έγινε η εισήγηση.
    – Α δεν έγινε; Γιατί είχες πει τη Δευτέρα.
    – Έγινε η εισηγητική επιτροπή. Τώρα η επιτροπή θα πρέπει να κάνει … να γράψει την εισήγηση.
    – Κι έτσι χαμένος κι αλλιώς χαμένος. Είτε τα πάρω δεν έχω θέση είτε δεν τα πάρω δεν έχω θέση.
    – Δε μπορώ να καταλάβω … κι επειδή μου μιλάς για αυτό σου μιλάω .. Άνοιξε μια θέση πως κάποιος είναι χαμένος που δε θα την πάρει;
    – Αφού μου τα είπες. Στις Σέρρες σου ζήτησα, μου είπες ε, όχι εκεί, στα Τρίκαλα θα πάει ο άλλος, μου τα εξήγησες προχθές, έχετε νούμερα …
    – Στις Σέρρες ποιος είπε;
    – Σε ρώτησα σε ξαναρώτησα, είπες τον Κ……………, πέρασε η εβδομάδα, του είπες τίποτα, τον ρώτησες;
    – Σήμερα είχαμε meeting και δεν τον είδα
    – Αν έβλεπα κι εγώ κάτι τέτοιο θα έλεγα, α για να δούμε, ας τα πάμε κατά κει. Το τρέναρα και εγώ λίγο, είπα για να δούμε τι θα γίνει με τις Σέρρες. Ας περιμένω λίγο σε παρακαλώ …
    – Δεν ξέρω τι να πω … ας πούμε είχες μια κακή μέρα … (κλικ)
    – Γεια ευχαριστώ, να είσαι καλά!

  4. February 15th, 2009 at 21:32 | #4

    Θα ΞΕ-ΡΑ-ΣΩ! :-O

    Ακριβώς τα ίδια περιέγραφε και το βιβλίο.

    Ουδέτερες συλλογικές οντότητες που καθορίζουν «το Τμήμα αποφάσισε…», «το Τμήμα δεν ανησυχεί…», «το Τμήμα θέλει να είναι ήσυχο…» και κάτι γελοίες δικαιολογίες «θα μας φέρεις σε αμηχανία…» ή «να μην καθόμαστε να γράφουμε εισηγητικές…» για να κάνουν τους αξιόλογους υποψήφιους να την κοπανήσουν.

    Εξαιρετικό απόσπασμα κύριε Ροδαφηνέ. Όποιος έχει κι άλλα καλό θα ήταν να τα μοιραστεί μαζί μας να κάνουμε ένα αρχείο της ντροπής…

  5. February 16th, 2009 at 03:52 | #5
  6. Α. Ροδαφηνός
    February 16th, 2009 at 09:15 | #6

    Συγγνώμη για το cross-posting, αλλά είναι χρήσιμο να σημειωθεί εδώ ότι ανακάλυψα αργότερα ότι ο προαναφερθείς κ. Πρόεδρος ‘δανείστηκε’ την πτυχιακή μου και την παρουσίασε με άλλους 3 συναδέλφους του ως δική τους εργασία. Ο δεύτερος συγγραφέας της πτυχιακής μου έτυχε πριν χρόνια να είναι συνυποψήφιός μου και τελικά να …εκλεγεί! Κατήγγειλα τη λογοκλοπή στις διοικητικές αρχές του Παν/μίου και το ΥΠΕΠΘ, αλλά εδώ και 4 χρόνια δεν έχει διεξαχθεί ΕΔΕ, προφανώς για να κουκουλώσουν το θέμα (βλέπε post “Νεώτερα από το ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ”) http://greekuniversityreform.wordpress.com/2009/02/02/%ce%bd%ce%b5%cf%8e%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b5%cf%86%ce%b1%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%ce%b8/

  7. physicist
    February 16th, 2009 at 09:50 | #7

    The introduction of the “concorsi” into the Italian Academic System shows how well-intended measures, which are supposed to contribute to objective and corruption-free selection criteria, can easily be turned into travesties by a corrupt and organized group. Not all concorsi are fakes, of course, and we should be very careful with generalizations, because despite its mess, Italy is still leading in a number of fields, as I pointed out also in the original thread. Yet I cannot fail to notice that in countries where there is no “concorso” for PhD positions (USA, UK, Germany and others), the process is much less prone to manipulation. The reason is the open competition. No Professor in Germany would hire an incompetent PhD student if s/he has the option to hire a better one, for obvious reasons. Globalization and competetion for funds at a supranational level (EU, ESR etc) seems to offer a solution, in my view. That’s why I am also skeptical about appeals to raise research funding in Greece, leaving all the rest untouched. Throw more money in a non-transparent system and you ‘ll make it even worse, I am afraid.

  8. February 16th, 2009 at 10:28 | #8

    Απ’τον σύνδεσμο του Θέμη:

    Durante il dibattito Davide Carlucci ha voluto rispondere alle persone intervenute con una riflessione finale, un mix di interventi volti a debellare, o quantomeno ad attenuare, il fenomeno baronale:
    – Inserimento di docenti stranieri nelle commissioni concorsuali;
    – ritorno al concorso unico nazionale;
    – non assegnazione del posto al docente che opera nella facoltà presso cui si il bandisce il concorso (il 90% dei docenti che vincono il concorso dal 1996 al 2007 proveniva dalla stessa università istitutrice del bando).

    Ο τρεις προτάσεις των συγγραφέων.

    Στην πρώτη μιλάνε για την είσοδο ΞΕΝΩΝ κριτών στις εισηγητικές/εκλεκτορικές επιτροπές. Σας θυμίζει τίποτα;

    Στη δεύτερη– που δε συμφωνώ- είναι να επιστρέψουν σε πανιταλικό concorso, όπως ήταν πριν 10 χρόνια. Νομίζω πως έτσι το σύστημα θα χάσει την ευελιξία του καθώς θα γίνει και πάλι πολύ αργό. Είναι το αντίστοιχο της «πανελλαδικοποίησης» των εξετάσεων. Κατά της ιδέας είναι κι ένα απ’τα links που έδινε ο Θέμης στο παλιό thread, νομίζω του Nature.

    Στην τρίτη, να μη μπορεί ο εσωτερικός υποψήφιος να εκλεγεί στην έδρα που προκηρύσσει τη θέση για να αποφευχθεί η «ενδογαμία» που φτάνει έως και το 90% την περίοδο 1996-2007. Κάτι σαν το Hausberufungsverbot που έχουν στη Γερμανία.

  9. April 1st, 2009 at 23:34 | #9

    http://www.e-tipos.com/newsitem?id=83391

    Το παραπάνω μιλάει για αξιολόγηση του πανεπιστημιακού συστήματος της Ιταλίας. Γνωρίζει κανείς τίποτα;

  10. April 1st, 2009 at 23:59 | #10

    Κι έλεγα κι εγώ για κάτι βλήματα που είχα για καθηγητές πώς έφτασαν ως εκεί; Κι όχι τίποτα άλλο. Πλέον στην Ελλάδα σου λέει ο άλλος είμαι καθηγητής Πανεπιστημίου και τον κοιτάς με μισό μάτι. Σου λέει κάνω μεταπτυχιακό, διδακτορικό στο τάδε ελληνικό Πανεπιστήμιο και λες καλά, σιγά το σπουδαίο. Και παίρνει η μπάλα και αυτούς που όντως αξίζουν. Καμία σχέση η Ελλάδα με το εξωτερικό στο θέμα της προώθησης των διδακτορικών φοιτητών στην έρευνα και στην επαγγελματική αποκατάσταση των ανθρώπων με Master και PhD. Αν και οι εσωτερικοί υποψήφιοι θέσεων ΔΕΠ όπως φαίνεται έχουν σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Ε!Πώς θα φτιάξουμε αυλή να υποστηρίζει τις λαδιές μας; Εμείς δηλαδή πώς χαρίσαμε το διδακτορικό στο στόκο; Να μην το βάλουμε μέσα στη σχολή να υποστηρίξει και εμάς μεθαύριο;

  11. April 1st, 2009 at 23:59 | #11

    Το βιβλίο που αναφέρετε υπάρχει σε ελληνική μετάφραση;

Comments are closed.