Home > Γενικά > Χρειαζόμαστε Ταυτότητα και…Οράματα!

Χρειαζόμαστε Ταυτότητα και…Οράματα!

February 1st, 2009

Του Γιώργου Πιπερόπουλου
Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Προσωπικά και με λόγου γνώση θα προσπεράσω τόσο την τρέχουσα πραγματικότητα της εβδομάδας που πέρασε και άφησε πολλούς από εμάς να προβληματιζόμαστε με τα πολλά συμβαίνοντα εντός και εκτός περιοχών αγροτικών μπλόκων και όσα μέλλει να έρθουν καθώς λιγοστεύουν οι μήνες μέχρι τον Ιούνιο του 2009 και τις Ευρωεκλογές. Θα σας προβληματίσω σήμερα επικεντρώνοντας την ανάλυσή μου στο θέμα της «Πολιτικής Ταυτότητας του Νέο-Έλληνα»…

Σύμφωνα με τις κρατούσες θεωρίες της ψυχοκοινωνικής εξέλιξης του ανθρώπου η αλλαγή μας από βιολογικά σε κοινωνικά όντα ξεκινά και συντελείται με τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης την οποία ολοκληρώνουν οι θεμελιακοί φορείς της οικογένειας, θρησκείας, παιδείας, οι κλίκες και οι δευτερογενείς ομάδες που ποικίλλουν από τα πολιτικά κόμματα μέχρι τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες. Μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης που ξεκινά με τη γέννησή μας και φρονούμε ότι σταματά μόνο με το θάνατό μας, βιώνουμε την καθημερινή μας πραγματικότητα, αντλούμε τα πλαίσια αναφοράς για σκέψεις, ιδέες, αξίες και πράξεις, αποκτάμε εμπειρίες και χαράζουμε την πορεία μας προς το μέλλον. Αποκτάμε την “ταυτότητα” μας που αποτελεί μια προέκταση του υπαρξιακού μας πυρήνα, της “φύτρας” με την οποία γεννιόμαστε.

Η έννοια της “ταυτότητας” αναφέρεται, συνήθως, στην ψυχική οργάνωση που προκύπτει καθώς το άτομο περνά εξελικτικά από διάφορες φάσεις προβληματισμού στη ζωή του. Το άτομο αντλεί την υποκειμενική του αίσθηση “ταυτότητας” καθώς έρχεται σε μια μετωπική αντιπαράθεση με εμπόδια, με προβλήματα, με δυσχέρειες και με την πρόκληση της πετυχημένης επίλυσης ή υπέρβασής τους. Σίγουρα, όπως έγραψε ο Αλντους Χάξλεη “εμπειρίες δεν είναι αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά αυτά που εμείς κάνουμε με όσα μας συμβαίνουν!”

Με άλλα λόγια, η “ταυτότητα” μας θεμελιώνεται σε σταθερές αξίες και απορρέει από την συνειδητοποίηση του ατόμου ότι οι πράξεις του και οι αξίες που συνθέτουν το δικό του πλαίσιο αναφοράς βρίσκονται μεταξύ τους σε αρμονικά λειτουργική σχέση. Ταυτότητα ίσως σημαίνει ότι κάπου αισθάνομαι κάποια δεδομένα ολοκλήρωσης, γνωρίζω τι είναι σωστό ή λάθος, τίμιο ή άτιμο και έχοντας κάποιες θεμελιακές γνώσεις ηθικής είμαι σε θέση να κάνω τις επιλογές μου ελεύθερα και αβίαστα!

Στις τελευταίες δεκαετίες συντελέσθηκαν εδώ στο δικό μας ελλαδικό χώρο θεμελιακές, καταλυτικές και αμετάκλητες αλλαγές τόσο στις συγκεκριμένες εμπειρίες ατόμων και ομάδων όσο και στα συστήματα αξιών και τα “πλαίσια αναφοράς”. Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών των διαδικασιών, η υποκειμενική αίσθηση της “ταυτότητας” έγινε και δυσκολότερη για το άτομο να τη συλλάβει συνειδητά και πιο ρευστή για να συνεχίσει να τη διατηρεί βιώνοντάς την.

Κάθε γενιά είχε τις δικές της “χαμένες ψυχές” είχε εκείνα τα άτομα που για το δικό τους λόγο έμειναν στο περιθώριο. Ισως είναι πικρόχολο αυτό που θα πω αλλά στη δική μας γενιά μοιάζει να χτίσαμε τις προϋποθέσεις ώστε τα παιδιά μας, μιά ολάκερη πιά γενιά, να γίνουν “χαμένες ψυχές”.

O αφοσιωμένος μέχρι χθες μαρξιστής που είναι τώρα βέβαιος μόνο για την εγγενή αβεβαιότητα αυτών που χθες θεωρούσε “δόγμα”, ο ορθόδοξος χριστιανός που βλέπει την πίστη του να κλονίζεται από πρωταγωνιστές της Ορθοδοξίας, ο εργαζόμενος που δεν μπορεί να ξεχωρίσει πια τη συνάρτηση της άντλησης ικανοποίησης από τη δουλειά του και το “μηνιάτικο”, ο επιστήμονας που πείσθηκε ότι η αναζήτηση της αλήθειας είναι επικερδής όταν πάψει να είναι…επιστημονική και γίνει αντικείμενο “εμπορίας” ιδεών, δυστυχώς αν όχι ΟΛΟΙ, οι περισσότεροι, μοιάζει να έχουμε χάσει αν όχι κάθε αίσθηση “ταυτότητας” τότε τουλάχιστον και σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της συλλογικής και της ατομικής μας “ταυτότητας”.

Στην επαγγελματική μου ζωή, μέσα και έξω από το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, έχω πολλές φορές διαπιστώσει ότι όταν το άτομο διαθέτει μια λειτουργική “ταυτότητα” τότε μπορεί να ξεπεράσει και τις πλέον δύσκολες δοκιμασίες, εφόσον και το γενικότερο πλαίσιο αναφοράς παραμένει σταθερό. Αν όμως εκλείψει η σταθερότητα του πλαισίου αναφοράς, τότε χάνεται και η συνοχή της ταυτότητάς μας…Γιατί δεν μπορεί κανείς να ασκήσει πίεση παρά μόνο όταν “πατάει” κάπου σταθερά.

Όσο και αν θέλω να βάλω τον ώμο μου στον τροχό της άμαξας και να σπρώξω, δεν θα το καταφέρω αν δεν υπάρχει σταθερό χώμα πάνω στο οποίο να…πατήσω!

Και δυστυχώς, σήμερα, στον ιστορικά γοητευτικό ελλαδικό χώρο αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακά κοινό ανάμεσα στον μαρξιστή, τον χριστιανό, τον επιστήμονα, τον εργαζόμενο, τη νοικοκυρά και τη νεολαία (ανάμεσα στους πραγματικά, και όχι λόγω…αυτοκόλλητης ετικέτας, προοδευτικούς ανθρώπους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και άλλων κομμάτων εντός και εκτός Κοινοβουλίου) είναι το κοινό παράπονο ότι δεν βρίσκουν κομμάτι “σταθερής γης” για να…πατήσουν έχουν χάσει το απαραίτητο “πλαίσιο αναφοράς…”

Πόσοι, ειλικρινά, ανάμεσά μας μπορούν να βρούνε “σταθερό χώμα” ώστε να βάλουμε τον ώμο μας στον τροχό και να σπρώξουμε προς τα μπροστά το εθνικό μας όχημα, την ελληνική “άμαξα”, που μοιάζει να έχει τελματωθεί σε πολύχρωμες και πολύμορφες λάσπες; Και δυστυχώς από τη στιγμή που τα πάντα τίθενται σε “ερώτηση” τότε καμιά πια ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί!..

Χρειαζόμαστε νέα οράματα νέες προοπτικές εδραιωμένες στο ελληνικό φιλότιμο και κυμπαριλίκι. Και χρειαζόμαστε νέους (όχι μόνο στην ηλικία) ικανούς οραματιστές που σίγουρα υπάρχουν και περιμένουν το «κάλεσμα» για να βγούνε στο προσκήνιο της δράσης…Ας εντοπίσουμε την πηγή από την οποία θα ξεπηδήσουν άνθρωποι που μπορούν, που θέλουν και που είναι έτοιμοι όχι μόνο να οραματίζονται αλλά και να συνεπαίρνουν τις λαϊκές μάζες στην πραγμάτωση των νέων και αναγκαίων ΟΡΑΜΑΤΩΝ στον μέχρι στιγμής εντυπωσιακά «πεζό»…21ο αιώνα …

Τον Ιούνιο θα κληθούμε να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας εκπροσωπήσουν στην Καρδιά της Ενωμένης Ευρώπης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Προσωπικά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να γίνει το κάλεσμα στους ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ που χρειαζόμαστε και που επιβάλλουν η ποικιλία, τα μεγέθη και ο βαθμός σοβαρότητας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σε επίπεδο Δήμων, Νομών και Περιφέρειας (αλλά για μια ακόμη φορά – να είστε βέβαιοι ότι τα Κόμματα θα διαλέξουν στις εκλόγιμες θέσεις πρόσωπα που ΔΕΝ εκπροσωπούν τον λαό τους αλλά τις ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ επιλογές Αρχηγών και επιτελείων και στις υπόλοιπες θέσεις πρόσωπα τύπου «γαρνιτούρας» κυρίου πιάτου ή «κερασάκια» τούρτας!).

Το κάλεσμα στους οραματιστές που διαθέτουν ικανότητες, ήθος και θέληση για προσφορά στα κοινά – και όχι υποχρεωτικά την επιθυμητή κομματική ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ – πρέπει να ξεκινήσει από τώρα με λαϊκή πίεση στις Κομματικές Νομενκλατούρες.

Εσείς τι λέτε;
——————————————————————–
Ο κ Γιώργος Πιπερόπουλος είναι Δρ Κοινωνιολογίας – Ψυχολογίας,
Καθηγητής Επικοινωνίας στο Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη

Categories: Γενικά Tags:
  1. February 1st, 2009 at 03:40 | #1

    Mercy! (Ήτοι: έλεος ρε Θέμη)

  2. Ορέστης Καλογήρου
    February 1st, 2009 at 04:03 | #2

    Όχι άλλο κάρβουνο!

  3. panagiotis
    February 1st, 2009 at 04:44 | #3

    Τελικά ο Πιπερόπουλος είναι κοινωνιολόγος, πολιτειολόγος, κοινωνικός φιλόσοφος, πολιτικός φιλόσοφος, ψυχοθεραπευτής ή (κρυφο)εθνοσοσιαλιστής?

    Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν είναι ψυχολόγος!

    Ο τίτλος Δρ. Κοινωνιολογίας παύλα Ψυχολογίας είναι παντελώς ανυπόστατος εν έτει 2009

  4. amletos
    February 1st, 2009 at 06:13 | #4

    ..ksexases kai to oikonomologos…
    pou se re akakie na valeis ta pragmata sti thesi tous ????

  5. panagiotis
    February 1st, 2009 at 08:48 | #5

    akaaaaaakieeeeeee ta makaronia na einai misko!

  6. antonis
    February 1st, 2009 at 11:19 | #6

    Θα πρέπει μετά από τη γεννήτρια μεταμοντέρνων κειμένων να εφευρεθεί και η γεννήτρια ελληνικών κειμένων για Κυριακάτικες εφημερίδες…

  7. February 1st, 2009 at 16:06 | #7

    Ο κ. Πιπερόπουλος «ζει δυο ζωές» (1) του Πατέρα με το όραμα του κάθε καλού πατέρα που σκέπτεται τα παιδία του πρώτα, (άλλωστε το δημόσιο πανεπιστήμιο Μακεδονίας είναι περιουσία των καθηγητών και των οικογενειών τους) (2) του οραματιστή… για το τι πρέπει να κάνει η υπόλοιπη κοινωνία… Μας προτρέπει συγχρόνως να αγνοήσουμε το (1) γιατί έτσι κατεβάζουμε την συζήτηση χαμηλά και να ασχοληθούμε με το (2).

    Γράφει.. λοιπόν…
    ————————
    “Εμπαθείς είναι, φυσικά, και κάποιοι οι οποίοι όχι μόνο εδώ αγαπητέ συνάδελφε Θέμη Λαζαρίδη αλλά και σε άλλα blog που επιτρέπουν σχόλια επιτίθενται με χυδαίο τρόπο όχι στις θέσεις και τις σκέψεις μου αλλά σε μέλη της οικογένειάς μου.
    Αυτούς, και εάν ακόμη εμπλεκόμουν, όπως κάνω σήμερα κατ΄εξαίρεση σε σχολιασμό των responses στις σκέψεις μου (ο αριθμός των οποίων είναι εντυπωσιακός) ΔΕΝ θα τους απαντούσα λειτουργώντας όντως ΥΠΕΡΟΠΤΙΚΑ…
    —————–
    Δεν συνομιλώ με τον κ. Πιπερόπουλο κάτω από αυτές τις συνθήκες.

    Βαρέθηκα να διβάζω διαλέξεις για φοροδιαφυγή από τον κ. Βουλγαράκη… ας τον αγνοήσουμε τον κ. Πιπερόπουλο και ας προχωρήσουμε γιατί πραγματικά κατεβάζει την συζήτηση πολύ χαμηλά.

  8. damnosus
    February 1st, 2009 at 17:19 | #8

    μαυρογυαλούρος redux

  9. FT
    February 1st, 2009 at 21:00 | #9

    Εκθέσεις ιδεών χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα.

  10. antonis
    February 1st, 2009 at 21:49 | #10

    Μήπως να κάνουμε και ψηφοφορίες για το αν θέλουμε τέτοιες απόψεις στο φόρουμ; Ή να τις βάζουμε υπό ειδικές ταμπέλες;

  11. panagiotis
    February 1st, 2009 at 21:59 | #11

    Δεν είναι κακό ο κατα τ’ άλλα συμπαθής κ. πιπερόπουλος να ενδιαφέρεται για την κοινωνία, για το σαθρό πολιτικό σύστημα και για την παιδεία που πνέει τα λοίσθια δεκαετίες τώρα και να εκφράζει τις ιδέες του.
    Μόνο που δεν είμαι σίγουρος αν οι ιδέες του έχουν κάποιο αντίκρυσμα ή αν έχουν απήχηση. Το σίγουρο είναι πως δεν εμβαθύνει στα θέματα τα οποία πραγματεύεται και αυτό φαίνεται πρώτα πρώτα στην εργογραφία του-αλλά είπαμε η ψυχολογία στην Ελλάδα-και μετά στην έκθεση ιδεών του.
    Ίσως τελικά η Ελληνική κοινωνία να χρειάζεται πιπερόπουλους για να της υπενθυμίζουν συχνά πυκνά πως είναι σε λάθος μονοπάτι.

    ΥΓ. καμία εμπάθεια δεν τρέφω προς το προσωπό του αν και η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές το παρακάνει, όπως όλοι μας άλλωστε.

  12. Chris
    February 1st, 2009 at 22:22 | #12

    Na tin pw tin amartia, distazw na dapanisw, giati peri dapanis xronou prokeitai, estw kai ayta ta 3-4 lepta pou xreiazontai gia na diavasw to arthro tou kyriou Piperopoulou. H parousia tou mono kai mono sta mesimeriana deltia twn tilewrasewn apotelei gia emena ti megaliteri ypovathmisi toso tis eikonas tou panepistimiou oso kai tou rolou enos akadimaikou anthrwpou stin koinwnia.

  13. AAT
    February 3rd, 2009 at 14:14 | #13

    Μια και χρειαζόμαστε Ταυτότητα και Οράματα, βάζω εδώ (αν και κολλάει και αλλού) αυτό το μικρό βιντεάκι (3′) του, φίλου αναγνώστη του GURF, Favlotis.

    Τίτλος: “Το παραμύθι της Ιατρικής”
    http://www.youtube.com/watch?v=46M6cLVFZ78

    (Favlotis: http://favloskyklos.blogspot.com/)
    .

  14. IΑΜΒΛΙΧΟΣ
    February 4th, 2009 at 01:42 | #14

    Είναι η πρώτη μου συμμετοχή στο forum. Αποφάσισα να το κάνω επειδή παρακινήθηκα από τα παραπάνω σχόλια στο κείμενο του κ. Πιπερόπουλου. Συγχαρητήρια για τα σχόλια. Ο κ. Πιπερόπουλος ζει μέσα από τι “φαίνεσθαι”. Χαίρεται τόσο που είναι καθηγητής στο Πανεπ. ΜΑκεδονίας που δεν κρατιέται και αναφέρει πολλές φορές τη λέξη “καθηγητής” στις θλιβερές τηλεοπτικές του παρεμβάσεις. Τον ξέρω προσωπικά. Είναι ο τύπος του συναοικιακού επιστήμονα της συμφοράς. Λυπάμαι που τα γράφω αυτά ανωνύμως αλλά αναφέρομαι στην κοινή αίσθηση. Υπόσχομαι οι παρεμβάσεις μου να δίνουν στοιχεία σε ότι υποστηρίζω. Πάντως, η προσπάθεια του forum πρέπει να καθαρθεί από τους τιμητές που διαφθείρουν αντί να τιμούν. Για πρώτη συμβολή σε αυτό ας αναφερθώ στον κ. Αθανάσιο Στυλιάδη που βλέπω ότι ασχολείται με τα της παιδείας. Ας ερωτηθούν συνάδελφοι του στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης για διάφορες ΕΔΕ που έγιναν εις βάρος του για θέμα Σεξουαλικής Παρενόχλησης Ιρανής Συνέδρου σε ένα Συνέδριο στη Χαλκιδική προ λίγων ετών, στο οποίο ήταν μέλος της οργανωτικής επιτροπής. Ο απίθανος αυτός τύπος, σύμφωνα με καταγγελία της Ιρανής στην πρεσβείας της που πήρε Διεθνείς διαστάσεις, διαπραγματεύθηκε το registration με τη συνεύρεση… Το Συνέδριο ήταν εν πολλοίς στα χαρτιά, virual … Είναι δυστυχώς ο Λίβελλος ο μόνος τρόπος προστασίας και απομόνωσης από τους θρασείς και ματαιόδοξους.

  15. panagiotis
    February 7th, 2009 at 08:15 | #15

    @ ΙΑΜΒΛΙΧΟς

    Ευχαριστούμε για το post!

    Απίστευτο!

    Αυτός ο “ερωτιάρης” διδάσκει ακόμα?

    Δεν τον έχουν στείλει σπίτι του?

    …με τέτοιους καθηγητές θα φτιάξει το Ελληνικό πανεπιστήμιο?

    Ε-Λ-Ε-Ο-Σ

Comments are closed.