Ο νόμος για το κάπνισμα και … άλλες διατάξεις
Ή, πώς ένας νόμος μπορεί να διαταράξει την έννομη τάξη
21.1.2009
Αστέριος Α. Τέρπος (*)
Από τον τίτλο και μόνο, δεν είναι εύκολο στον ανύποπτο πολίτη να φανταστεί τι μπορεί να κρύβεται στο περιεχόμενο ενός νόμου του Ελληνικού Κράτους. Στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» όμως, είναι ευρέως γνωστό ότι πολλοί νόμοι που ψηφίζονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο περιέχουν διατάξεις, άσχετες με το κύριο αντικείμενό τους, παρόλο που αυτό απαγορεύεται ρητά από την παράγραφο 5 του άρθρου 74 του Συντάγματος.
Πώς όμως γίνεται η παράκαμψη της απαγόρευσης του Συντάγματος και η προσθήκη διατάξεων άσχετων με το κύριο αντικείμενο των νόμων; Η απάντηση είναι απλή και δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Η ίδια παράγραφος, με την φράση «σε περίπτωση αμφισβήτησης, αποφαίνεται η Βουλή» επιτρέπει τη «νόμιμη» αδρανοποίηση της απαγόρευσης από την εκάστοτε πλειοψηφία. Κρίνοντας δε, από το περιεχόμενο των νόμων που ψηφίζονται, είναι προφανές ότι η προσθήκη άσχετων διατάξεων είναι ο κανόνας και ότι η κατάχρηση αυτή οδηγεί σε ένα απίστευτο νομοθετικό χάος (δηλαδή, αυτό ακριβώς που ήθελε να αποφύγει η σχετική απαγόρευση).
Ένας τέτοιος νόμος, ψηφίστηκε στη Βουλή στις 16.12.2008 και ακολούθως δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου. Πρόκειται για το νόμο 3730/2008 με τίτλο «Προστασία ανηλίκων από τον καπνό και τα αλκοολούχα ποτά και άλλες διατάξεις» του Υπουργείου Υγείας & Κ.Α. (ΦΕΚ Α’ 262/ 23.12.2008). Από τα 32 άρθρα του, μόνο τα έξι πρώτα αφορούν στην ουσία του νόμου ενώ τα υπόλοιπα (πλήν του τελευταίου) αφορούν σε άλλες διατάξεις, που είναι άσχετες τόσο προς το κύριο αντικείμενό του όσο και μεταξύ τους.
Στο νόμο αυτό υπάρχουν αρκετές πρόσθετες διατάξεις που χρειάζονται σχολιασμό αλλά εκείνες που είναι αξιοσημείωτες είναι αυτές που αναφέρονται στην ειδίκευση των νέων ιατρών και στις υποχρεώσεις τους σε υπηρεσία υπαίθρου (άρθρα 22 και 23). Οι διατάξεις των άρθρων αυτών έχουν προκαλέσει δικαιολογημένη σύγχυση στους ενδιαφερόμενους και οι έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο (Greek Meds Fora) ξεκίνησαν πολύ πριν ψηφιστεί ο νόμος. Οι συζητήσεις αυτές έχουν να κάνουν με την ανησυχία των νεαρών πτυχιούχων ιατρικής που αδυνατούν να προγραμματίσουν τη ζωή τους, ταλαιπωρούμενοι από πολυετείς αναμονές είτε για να υπηρετήσουν στο αγροτικό είτε για να αποκτήσουν ειδικότητα. Δυστυχώς, αυτό είναι μια από τις συνέπειες του ανύπαρκτου σχεδιασμού και προγραμματισμού, εξ αιτίας του οποίου το πρόβλημα του ιατρικού πληθωρισμού στη χώρα μας διογκώνεται χρόνο με το χρόνο.
Με τις ανωτέρω πρόσθετες διατάξεις του νόμου, το Υπουργείο Υγείας & Κ. Α. επιχείρησε προφανώς να «διορθώσει» κάποια πράγματα. Από ό,τι φαίνεται όμως δημιουργήθηκαν πολλά περισσότερα προβλήματα τα οποία δεν είναι δυνατόν να εκτεθούν σε ένα μικρό άρθρο όπως το παρόν. Δεδομένου ότι προκύπτουν σοβαρές επιπτώσεις στην έννομη τάξη και δεδομένου ότι παρουσιάζουν γενικό ενδιαφέρον, θα εστιάσουμε την προσοχή μας στις διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 22 που ορίζουν ότι:
«Ιατροί που οφείλουν μέχρι έξι (6) μήνες χρόνο ειδικεύσεως, δύνανται, προς ολοκλήρωση του οφειλόμενου χρόνου, με αίτησή τους στην αρμόδια υπηρεσία των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων να τοποθετηθούν ως άμισθοι υπεράριθμοι σε κατάλληλη για τον οφειλόμενο χρόνο κλινική ή εργαστήριο. Ο οφειλόμενος χρόνος δύναται να αφορά είτε το εισαγωγικό είτε το κύριο μέρος της ειδικότητας. Ο αριθμός αυτών των άμισθων υπεραρίθμων ειδικευομένων ανά κλινική ή εργαστήριο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δυο (2).».
Είναι προφανές ότι ο νόμος εισάγει (έστω και προαιρετικά) την «άμισθη εργασία». Ασχέτως δε, το για ποιους λόγους διατυπώθηκαν αυτές οι διατάξεις του νόμου, όπως για παράδειγμα για να διευκολυνθεί και να ρυθμιστεί ο χρόνος αναμονής των ιατρών για ειδικότητα, ένα είναι βέβαιο: “Η θεσμοθέτηση της «άμισθης εργασίας» ειδικευόμενων ιατρών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους ισχύοντες θεσμούς του Ελληνικού Κράτους”. Με άλλα λόγια δηλαδή, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το Σύνταγμα, τις Οδηγίες της Ε.Ε., τους εργατικούς νόμους, τον Αστικό Κώδικα, τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης αλλά και με την έννοια του κατώτατου μισθού των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Η αντίθεση αυτή γεννά πλείστα όσα ερωτήματα αλλά και ερωτηματικά που θα χρειάζονταν ίσως δεκάδες σελίδες για να αναπτυχθούν δεόντως.
- Είναι σύννομη η «άμισθη» εργασία και πώς τεκμηριώνεται αυτή;
- Πώς θα ασφαλιστούν οι «άμισθοι» όταν το Σύνταγμα και οι νόμοι απαγορεύουν την ανασφάλιστη εργασία και όταν η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται με βάση το μισθό;
- Τι θα γίνει όταν οι ενδιαφερόμενοι, αφού συνάψουν τις «άμισθες» συμβάσεις εργασίας, καταφύγουν στη Δικαιοσύνη διεκδικώντας τον «συνήθη μισθό» κατά τα οριζόμενα στον Αστικό Κώδικα (άρθρο 653); Υπάρχει περίπτωση να μη δικαιωθούν; Και αν δικαιωθούν, δεν θα επιβαρυνθεί τότε ο Προϋπολογισμός (άρα οι φορολογούμενοι) με πρόσθετα κονδύλια (έστω και μετά πενταετία);
- Γιατί δεν αναφέρονται στην Αιτιολογική Έκθεση και στην Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους παρατηρήσεις σχετικά με την «άμισθη» εργασία, αφού ο νέος αυτός «θεσμός» πρόκειται να έχει σοβαρές επιπτώσεις τόσο στην έννομη τάξη όσο και στα «μελλοντικά» οικονομικά του Κράτους;
- Γιατί δεν υπήρξε καμία αντίδραση για την «άμισθη» εργασία από τους θεσμικούς παράγοντες της Πολιτείας ή των εργαζομένων;
Είναι προφανές, ότι πριν ψηφισθεί το νομοσχέδιο, τα ερωτήματα για τις επιπτώσεις του δεν απασχόλησαν ούτε τους συντάκτες του, ούτε τους εισηγητές, ούτε τους νομικούς συμβούλους που συνέταξαν την αιτιολογική έκθεση, ούτε τα κόμματα και τους Βουλευτές που το ψήφισαν, ούτε τους Υπουργούς που το υπέγραψαν αλλά ούτε και κανέναν άλλον από όσους, θεσμικούς και μη, παράγοντες διατείνονται ότι προασπίζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Επί ένα μήνα (και μέχρι την περασμένη εβδομάδα), εκτός ίσως από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους, δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς.
Η ερμηνεία της σιωπής αυτής, και από τόσους πολλούς θεσμικούς παράγοντες, δεν μπορεί παρά να έχει δυο μόνο εκδοχές. Ή να πρόκειται για «συλλογική πρόθεση αποδοχής της άμισθης εργασίας» ή να πρόκειται για το «αθροιστικό αποτέλεσμα της ατομικής αμέλειας» που επέδειξαν όλοι οι θεσμικοί παράγοντες συγχρόνως. Με απλά λόγια: «ή το συμφωνήσανε όλοι μαζί ή κανένας δεν το πήρε χαμπάρι». Επειδή δε, είναι δύσκολο (αλλά όχι αδύνατο) να συνεννοηθούν τόσα πολλά άτομα με τόσα πολλά αντικρουόμενα συμφέροντα και μάλιστα σε ένα τόσο λεπτό αλλά και κραυγαλέο θέμα όπως η «άμισθη» εργασία, η δεύτερη ερμηνεία είναι η πιθανότερη. Θα ήταν ίσως περιττό να πει κανείς, ότι όποια ερμηνεία και αν ισχύει, τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη θεσμοθέτηση της «άμισθης» εργασίας είναι σοβαρότατα. Εάν δε, ισχύει το ότι «κανείς δεν το πήρε χαμπάρι», τότε, το ενδεχόμενο να συμβαίνει αυτό σε μεγαλύτερη έκταση, συνιστά μέγιστο κίνδυνο για τη λειτουργία των θεσμών του πολιτεύματος και της έννομης τάξης.
Μόλις σήμερα, το υπουργείο αναγκάστηκε να ανακοινώσει ότι για το άρθρο 22 του νόμου θα προβεί σε νέα νομοθετική ρύθμιση.
Το αν θα αναλάβει κανείς τις ευθύνες για την ανωμαλία που δημιουργήθηκε είναι άγνωστο. Εξάλλου, τι νόημα έχει όταν, ακόμα και αν «τις αναλάβει», ουσιαστικά δεν θα τις πληρώσει;
Τελικά, «Το κάπνισμα μπορεί να βλάψει σοβαρά την υγεία αλλά είναι βέβαιο ότι οι πρόσθετες νομοθετικές διατάξεις μπορεί να τη βλάψουν εξίσου».
************************************
(*) Ο Αστέριος Αγ. Τέρπος είναι Ιατρός Κυτταρολόγος, Διδάκτωρ Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης (ΜΔΕ) στην «Πληροφορική της Υγείας»
Σχετικό:
http://www.vimaideon.gr//Article.aspx?d=20081107&nid=10279015&sn=ΚΥΡΙΟ%20ΤΕΥΧΟΣ&spid=1478
Ιατρικός πληθωρισμός
Οι συνέπειες στην ποιότητα και το κόστος των υπηρεσιών Υγείας
Νίκος Μαρουδιάς
Διευθυντής ΕΣΥ
Δυστυχώς τα προβλήματα των φοιτητών ιατρικής δεν με αγγίζουν ποτέ. Αργά η γρήγορα θα καταλήξουν να κάνουν ένα ακριβοπληρωμένο “λειτούργημα”, χωρίς ΚΑΜΙΑ ουσιαστική ευθύνη βουτηγμένο στα φακελάκια και την φοροδιαφυγή. Γδύνουν το κράτος με “εφημερίες” και προκαλούν μονίμως με την συμπεριφορά τους. Το μόνο τους πρόβλημα είναι όταν αντιμετωπίζουν το συνάφι τους, και δεν μπορούν να βρουν χώρο για ειδικότητα.
@ noulo
Με ανάλογη συναισθηματική φόρτιση, ο καθένας από μας θα μπορούσε να πει τα ίδια για τους υδραυλικούς, τους ηλεκτρολόγους, τους δικηγόρους, τους πολιτικούς μηχανικούς, τους εφοριακούς κλπ. (πρόσθεσε όσα επαγγέλματα μπορείς να θυμηθείς).
***
Ο ιατρικός πληθωρισμός και οι συνθήκες εκπαίδευσης των ιατρών στη χώρα μας είναι ένα σοβαρότατο πρόβλημα που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με άναρχες διατάξεις όπως αυτές του παραπάνω νόμου.
Όσον αφορά στις λίστες αναμονής για ειδικότητα και αγροτικό το πρόβλημα είναι μαθηματικό. Και απορώ, πώς κανείς από τους αρμόδιους δεν σκέφτηκε να ζητήσει μια γνώμη από έναν μαθηματικό (ή να αναθέσει σε κάποιο πανεπιστήμιο ως project) τη διερεύνησή του. Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς τέτοια σοβαρά εθνικά θέματα δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με τη συνδρομή της επιστήμης.
***
Όμως, το ΚΕΝΤΡΙΚΟ σημείο του παραπάνω άρθρου δεν είναι ο ιατρικός πληθωρισμός.
Είναι η ευκολία με την οποία καταλύονται το Σύνταγμα και η έννομη τάξη και η ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε το θέμα “άμισθη” εργασία από όλους όσους συμμετείχαν στη διαδικασία από τη διατύπωση των διατάξεων μέχρι την ψήφισή του.
Ειδικά απορώ, πώς οι καθηγητές και οι άλλοι έγκριτοι νομικοί δεν επισήμαναν τα ελαττώματα της διάταξης πριν ψηφιστεί ο νόμος και υπέγραψαν.
Δείτε στη σελ. 11 (περί του άρθρου 23 παρ. 4) της Έκθεσης της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής εδώ: http://www.parliament.gr/ergasies/nomosxedia/EkthesiEpistimonikis/P-ANHL-EPIS.pdf (σημείωση: στα πρώτα κείμενα του νόμου πριν την ψήφισή του, το επίμαχο άρθρο 22 αναφέρεται με τον αριθμό 23).
Τα λοιπά έγγραφα του νόμου βρίσκονται εδώ: http://www.parliament.gr/ergasies/nomodetails.asp?lawid=633.
Η οριστική μορφή του νόμου εδώ: http://www.et.gr/view_publication/2008/1/262/svg?form.submitted=True
Αν, τελικά, είναι τόσο εύκολο να περνάνε οι διατάξεις των νόμων ανεξέλεγκτες, τότε το πολίτευμά μας είναι εντελώς απροστάτευτο και αυτό έχει σημασία για όλους μας. Τί νόημα έχει να συζητάμε για μεταρρυθμίσεις όταν δεν μπορεί να σταθεί όρθια ούτε η ελάχιστη κοινή συμφωνία που έχουμε μεταξύ μας (i.e. το Σύνταγμά μας);
Νομίζω είναι ένα μικρό “ρουσφετάκι” και το έκαναν έτσι γιατί σε κάποιους έλλειπε ένα εξάμηνο ειδίκευσης. Αντιγράφω από τον κ. Τέρπο
«Ιατροί που οφείλουν μέχρι έξι (6) μήνες χρόνο ειδικεύσεως, δύνανται, προς ολοκλήρωση του οφειλόμενου χρόνου, με αίτησή τους στην αρμόδια υπηρεσία των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων να τοποθετηθούν ως άμισθοι υπεράριθμοι σε κατάλληλη για τον οφειλόμενο χρόνο κλινική ή εργαστήριο. Ο οφειλόμενος χρόνος δύναται να αφορά είτε το εισαγωγικό είτε το κύριο μέρος της ειδικότητας. Ο αριθμός αυτών των άμισθων υπεραρίθμων ειδικευομένων ανά κλινική ή εργαστήριο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δυο (2).».
Αρα το “άμισθοι” κόλησε για ευνοήτους λόγους!!!
Τα άλλα θέματα με την εκπαίδευση και τον πληθωρισμό των γιατρών στη χώρα μας είναι πολύ σοβαρά για να σχολιασθούν εδώ.
Επειδή ασχολήθηκα με το θέμα πριν ακόμα κατατεθεί το νομοσχέδιο στη Βουλή στο μόνο που έχω καταλήξει είναι πως στη χώρα μας συντάσσονται νομοσχέδια από νομικούς που αγνοούν ακόμα και το σύνταγμα.
Εκτός του άρθρου για την άμισθη εξάμηνη ειδικότητα μεγάλα προβλήματα δημιούργησε και το επόμενο άρθρο για την υπηρεσία υπαίθρου η οποία και θα τροποποιηθεί σύντομα.
Τέλος θα ήθελα να συγχαρώ και δημοσίος τον συνάδελφο Αστέριο Τέρπο για το άρθρο του.
Αναστάσιος Γ. Θεοδωρίδης
Ειδικευόμενος Ιατρός
Nέα νομοθετική ρύθμιση για τις προσλήψεις
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΤΗΛ 2105205291
2105200738
Ενόψει της εφαρμογής του νέου συστήματος οργάνωσης και λειτουργίας της Ιατρικής Υπηρεσίας στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, το Υπουργείο Υγείας, δεν θα προβεί στην πρόσληψη υπεράριθμων ειδικευόμενων ιατρών ως αμίσθων και θα προβεί σε νέα νομοθετική ρύθμιση για την τελική επίλυση του ζητήματος με την απόσυρση του αρθ.22 Ν3730/2008 . Ορίστηκε δε συνάντηση με την Πολιτική Ηγεσία την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009 ώρα 13.00 μμ.
http://www.yyka.gov.gr/nea-nomothetiki-rythmisi-gia-tis-proslipseis
Ωραία εξέλιξη αυτή.Αντε να δουμε…
Συγχαρητήρια για το άρθρο
Λογάριαζα να ανεβάσω σχετικό ποστ, αλλά έψαχνα πού και πώς να το στηρίξω. Τώρα, με το δικό σου άρθρο, έχω κάπου να πατήσω και μάλιστα γερά.
Η ενορχηστρωμένη απαξίωση (από ΜΜΕ και κόμματα) του ιατρικού λειτουργήματος, που μερικοί το συρρίκνωσαν σε “επάγγελμα”, στη συνείδηση του κόσμου, μοιάζει τώρα να έγινε προσχεδιασμένα…
–>> κάτι για μερικούς σχολιαστές: Οι νέοι γιατροί που αντιστέκονται στη… φαρμακολαγνεία και στην ιδιωτικοποίηση της Υγείας, χρειάζονται υποστήριξη. Για τουτο, καλό είναι πριν απαξιώνουμε συλλήβδην το γιατρό, να σκεφτόμαστε λιγουλάκι. Υπάρχει η παροιμία “κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά”…
–>> Σχετικά με την άμισθη εργασία που μπαίνει από το… παράθυρο, νομίζω ότι θα εγκατασταθεί γερά στη πραγματικότητά μας και σύντομα μάλιστα -δυστυχώς. Πόση εκμετάλλευση πια;
Θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι δεν είναι οι μόνοι άμισθοι ειδικευόμενοι. Υπάρχουν και άλλοι είναι και οι εξειδικευόμενοι στην λοιμωξιλογία. Αυτά προς ενημέρωση και μόνον
Συντομότερη εκδοχή του κειμένου στην Καθημερινή:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_60_28/01/2009_301065
@ Νέαρχος Γαλανάκης
Προφανώς θα βρούμε πολλούς άμισθους ιατρούς σε πολλά ιδρύματα (π.χ. υπάρχουν πολλοί που είναι μεν άμισθοι αλλά πληρώνονται από ερευνητικά προγράμματα – και ελάχιστα ίσως) αλλά δεν μπορεί να είναι ειδικευόμενοι.
Αυτοί στους οποίους αναφέρεσθε, είναι άμισθοι ειδικευόμενοι;
Το ρωτάω διότι πριν τον παραπάνω νόμο ίσχυε το Προεδρικό Διάταγμα 84/86 σύμφωνα με το οποίο σύμφωνα με τις Οδηγίες της ΕΕ προέβλεπε:
“3. Η ειδίκευση των ιατρών, πραγματοποιείται κατά πλήρη απασχόληση σε καθοριζόμενους
από το Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων φορείς και σε ειδικά
αναγνωρισμένες από αυτό θέσεις, δεόντως αμειβόμενες, προϋποθέτει δε τη συμμετοχή του
ιατρού στο σύνολο των ιατρικών δραστηριοτήτων του τμήματος όπου πραγματοποιείται η
εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένων και των εφημεριών.”
και συνεπώς αν ήταν άμισθοι θα ήταν άμισθοι παράνομα.
ΥΓ
Το νόημα του σχολιασμού του νόμου στο παραπάνω άρθρο επικεντρώνεται στην ευκολία με την οποία καταλύεται το Σύνταγμα και το θεσμικό πλαίσιο.
Σε άλλες εποχές, η θεσμοθέτηση της “άμισθης εργασίας” θα έβγαζε τον κόσμο στο δρόμο. Σήμερα απλά παρακολουθούμε.
Οπωσδήποτε, τα άρθρα 22 και 23 του παραπάνω νόμου άπτονται και πολλών άλλων θεμάτων που αφορούν α) στον ιατρικό πληθωρισμό και την κατανομή των ειδικοτήτων, β) στην ποιότητα εκπαίδευσης (με τους υπεράριθμους που προβλέπει) κλπ. που δεν ήταν του παρόντος.
.
@AAT
Κατανόησα πλήρως το νόημα του άρθρου, απλώς ήθελα να σας πληροφορήσω ότι υπάρχει και άλλη κατηγορία αμίσθων ειδικευομένων είναι μεν μικρή περίπου 11-12 αφορά εξειδίκευση αναγνωρισμένη και γίνεται σε αναγνωρισμένα κέντρα. Δεν γνωρίζω το νομικό πλαίσιο με βάση το οποίο γίνεται η εξαίρεση τους από τις γενικές διατάξεις περί ειδικοτήτων,αλλά γεγονός είναι ότι γίνεται
Σχόλιο κατά τη μετακόμιση:
pap
Submitted on 2009/06/24 at 8:09pm
Έχει ανάψει η συζήτηση στο http://nosmokingingreece.blogspot.com με δύο πλευρές. Η μία των καπνιστών ειρωνεύεται και απειλεί. Νομίζει ότι οι μη καπνιστές, για να παραπονεθούν για το κάπνισμα στο διπλανό τραπέζι του καφενείου που τους ενοχλεί πρέπει να απευθυνθούν πρώτα στο γκαρσόνι που αδειάζει τα τασάκια, μετά να παραπεμφθούν στον ιδιοκτήτη και τελικά στους φουσκωτούς που θα τους χαρακώσουν αυτούς και τα αυτοκίνητά τους, για να μην τα χαλάσουν με τους καλούς πελάτες τους καπνιστές.
Η άλλη πλευρά έχει έτοιμο ένα παράθυρο καταγγελίας που μπορεί να γίνει από οπουδήποτε, ακόμα και από ένα ιντερνετ καφέ στο δρόμο της επιστροφής, την ώρα που τα ρούχα του ταλαίπωρου μη καπνιστή θα βρωμάνε από τα τσιγάρα των θαμώνων του εστιατορίου, ενώ η Αστυνομία στο εστιατόριο θα φτάνει όταν θα είναι σβησμένα τα τσιγάρα και δεν θα διαπιστώνει τίποτα.
ΜΑΘΑΤΕ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΕ? ΜΕ ΡΩΤΑ ΕΝΑΣ ΑΝΗΨΙΟΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΕΛΛΑΔΑ…….
@ john smith
Έλαβα την εξής απάντηση
Η παράγραφος 4 του άρθρου 22 του νόμου δεν ισχύει.
Η μόνη αλλαγή που έγινε στο θέμα με τις ειδικότητες είναι η πρόσληψη συναδέλφων σε προσωποπαγή θέση.
http://www.isathens.gr/SKMBT_C65009051411380.pdf
Αναστάσιος Γ. Θεοδωρίδης
ΥΓ
για περισσότερα, επικοινώνησε με τον ίδιο στο Greek Meds
http://www.greekmeds.gr/forum/index.php?showuser=15626
(για να στείλεις pm χρειάζεται εγγραφή)
@ john smith
Μόλις έστειλα μια απάντηση αλλά μάλλον είναι σε moderation.