Greek University Reform Forum

Εγώ θεωρώ ότι επιστολές όπως αυτή κατά της κας Ιορδανίδου, με όλα τα ελαττώματά τους, είναι καλό να δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο. Επίσης θεωρώ ότι η καλύτερη επιλογή για αυτόν που θίγεται είναι να απαντήσει στις καταγγελίες. Αυτή είναι μια στάση που θα οδηγήσει στην εξυγίανση της ελληνικής κοινωνίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, και την εμπέδωση της αξιοκρατίας, στα πανεπιστήμια και παντού.

Η μετατροπή του διαδικτύου σε λαϊκό δικαστήριο δε νομίζω ότι βοηθά σε τίποτα – μα τίποτα απολύτως.

Αν ο συντάκτης της καταγγελίας είχε τηρήσει τις αρχές της δεοντολογίας, δεν θα μπορούσε να του πει κανείς τίποτα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρεπε να απαντήσει η κυρία Ιορδανίδου. Μην υπερβάλλουμε, όμως, για τη δυσκολία αυτών των κριτηρίων. Είναι τόσο δύσκολη η διάκριση είδησης – σχολίου, η παράθεση στοιχείων που από το κείμενο ο συντάκτης αφήνει να φανεί ότι είχε πρόσβαση, η χρήση πιο ήπιας γλώσσας και μη σεξιστικού λόγου; Είναι σαφές ότι ο σκοπός δεν είναι ούτε η διαφάνεια, ούτε η ενημέρωση ούτε τιποτα. Είναι η ενάσκηση βίας, όπως όταν σπανε κάποιον στο ξύλο.

Αν και γενικά συμφωνώ με την απάντηση του e-lawyer περί δεοντολογίας, η κατακλείδα του είναι χαρακτηριστική μιας κατά τη γνώμη μου φοβικής και συντηρητικής νοοτροπίας που βλάπτει ουσιωδώς την ελευθερία του λόγου και περισσότερο τη διαφάνεια της κοινωνίας μας.

Η διαφορά έχει διαπιστωθεί και από άλλους: Στα ελληνικά λέμε “η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει” (παρόμοια υπάρχουν και στους Άραβες) και αυτό επαναλαμβάνει και ο e-lawyer. Οι αγγλοσάξωνες λένε “Sticks and stones may break my bones but words can never hurt me”….
Και εκεί μάλλον εδράζεται η διαφωνία.

Έταιρος αγγλοσάξωνας όμως είχε ρωτήσει αντίπαλό του: Never pick a fight with someone who buys ink by the barrel.

Οι επισημάνσεις του elawyer στο θέμα αυτό ορθές. Αλλα προϋποθέτουν συνθήκες που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, δυστυχώς.

Ο συγγραφέας «Π. Πετράκης» αποδυνάμωσε την καταγγελία του επειδή ακριβώς δεν την στήριξε σε δεδομένα ούτε και τεκμηρίωσε τα επιχειρήματά του. Απένταντι σε τεκμηριωμένες καταγγελίες η κ. Ιορδανίδου θα είχε δύο επιλογές: ή να τις αποκρούσει δημοσίως και με ισχυρή τεκμηρίωση ή να τις αγνοήσει ελπίζοντας να ξεχαστεί το θέμα.

Ο «Π. Πετράκης» όμως προσφέρει άλλοθι στην κ. Ιορδανίδου να παραμερήσει ατεκμηρίωτες καταγγελίες. Δεν πιστεύω, τελικά, πως κίνητρο του «Π. Πετράκη» ήταν η διαφάνεια.

Στο παρελθόν είχα ανταλλάξει λίγα email με τον ΔεΜασάμεΡε. Μου είχε αφήσει εξαιρετική εντύπωση. Με δεδομένη την εντύπωση για τον ΔΜΡ, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως πρόκειται για τον συγγραφέα της «καταγγελίας» «Πετράκη».

Κανείς δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει με όσα θέτει ο e-lawyer στην τοποθέτησή του. Εξάλλου, η δεοντολογία και η τήρησή της είναι το ζητούμενο που όλοι επιθυμούμε να υπάρχει στην κοινωνία μας. Στα θεωρητικά συμφωνούμε.

Όταν όμως, στην “ψευδεπίγραφη” δημοκρατία μας (όπως τη βαφτίζουν πολλοί), η δεοντολογία τηρείται με 2 μέτρα και 2 σταθμά και η δικαιοσύνη (το ύψιστο αγαθό της δημοκρατίας και καταφύγιο του πολίτη) συχνά απονέμεται με αδιαφανή τρόπο, πώς μπορεί να περιμένουμε τάξη;

Εμείς είμαστε η δημοκρατία και η δικαιοσύνη. Και η διαφθορά και η διαπλοκή. Μην πάτε παραπέρα, καθένας έχει την ευθύνη που του αντιστοιχεί. Τα νοσηρά φαινόμενα όσο γενικευμένα κι αν είναι, παραμένουν οι αποκλίσεις από το δέον. Μην τα ταυτίζουμε λοιπόν με τους κανόνες.

Πάντως παιδιά το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο πρες-τζιαρ και αναδημοσιεύτηκε εδώ, ήταν τελείως ανθρωποφαγικό. Νομίζω ότι ο e-lawyer έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Αλλά υπάρχει ένα ηθικό ζήτημα σε τέτοιες περιπτώσεις: τι γίνεται με τα θύματα;

Μ-π

Δεν πιστεύω, τελικά, πως κίνητρο του «Π. Πετράκη» ήταν η διαφάνεια.

Ερχόμαστε λοιπόν στην προσωπική μου ένσταση. Τι εξυπηρετεί τελικά η ευρεία και άκριτη δημοσιοποίηση όλων των αντίστοιχων επιστολών, αδιακρίτως από το ύφος και το θέμα του αντικειμένου;

Οι ανώνυμες καταγγελίες δεν είναι αυτοσκοπός (ούτε πανάκεια), αλλά μέθοδος αντίδρασης η οποία έχει νόημα μόνο όταν χρησιμοποιείται σαν ύστατο μέσο και αποστέλλεται εκεί που πρέπει, και όχι οποιονδήποτε βασικά για δημιουργία εντυπώσεων. Αλλιώς, μια ανώνυμη επιστολή μπορεί πολύ εύκολα να στραφεί εναντίον του σκοπού που υποτίθεται πως εξυπηρετεί και να προάγει επικίνδυνες καταστάσεις (όρα λαϊκισμός, βία, «αυριανισμός», απαξίωση, κλπ).

Στην Ελλάδα κάποτε πρέπει να μπορέσουμε να διακρίνουμε τη διαφορά. Δεν είναι εύκολο βέβαια σε μιά χώρα στην οποία, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού χαιρόταν [με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που ο διαχειριστής του ιστολογίου εδώ ανήγγειλε πως "ο ΔΜΡ ξαναχτυπά"] για τους δήθεν αγνούς “τιμωρούς” της 17Ν — και αυτοί έκριναν και καταδίκαζαν ως άλλοι ημίθεοι. Σήμερα, βέβαια, δεν υπάρχει 45άρι — ευτυχώς! — αλλά κάποιες νοοτροπίες δεν αλλάζουν. Δυστυχώς για τη χώρα, ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών της (εντός αλλά και εκτός συνόρων) έχουν ακόμη μέλλον μπροστά τους μέχρι να συνειδητοποιήσουν την αξία περιφρούρησης και προστασίας των θεσμών και αντίδρασης μέσα από αυτούς.

@ e-lawyer
Στα θεωρητικά είπαμε ότι συμφωνούμε και ειδικά στο ότι “καθένας έχει την ευθύνη που του αντιστοιχεί” και ότι “Τα νοσηρά φαινόμενα όσο γενικευμένα κι αν είναι, παραμένουν οι αποκλίσεις από το δέον”. Τους περισσότερους πολίτες αν ρωτήσουμε τα ίδια θα πουν.
Στην πράξη όμως;

Στην πράξη γίνεται αυτό που άκουσα πριν λίγο καιρό σε κάποιο ραδιοσταθμό σχετικά με την οδηγική συμπεριφορά στη Νάπολη: “αλόκοτος και ‘παράνομος’ είναι αυτός που ΔΕΝ παραβιάζει το κόκκινο”.
Τελικά, οι νόμοι της επιβίωσης είναι ισχυρότεροι από τους πολιτισμικούς κανόνες και δυστυχώς ο τρόπος να επιβιώνεις εξαρτάται και από το περιβάλλον. Αν το περιβάλλον είναι διεφθαρμένο (και κυρίως το κεφάλι) δεν επιβιώνεις εύκολα χωρίς να διαφθαρείς.

Δηλαδή τι προτείνεις; Ανθρωποφαγία κατά βούληση;

Ωραία. Καταλήξαμε λοιπόν οτι ο καταγγέλων δεν είχε σκοπό τη διαφάνεια, αλλά να ταϊσει εμάς, τους ανθρωποφάγους και λαικιστές θεατές της αρένας, με αθώα θύματα.
Θα το δεχτώ.
Και θα περιμένω τους ακαδημαϊκούς δασκάλους που εμπλέκονται να μας αποδείξουν τη δική τους πίστη στη διαφάνεια και την ακαδημαϊκή αριστεία. Με έργα.

Νομίζω ότι στη συζήτηση γενικά χάθηκε η ποιο ουσιαστική παράμετρος που είναι η «νόμιμη αλλά ηθικά και ακαδημαϊκά απαράδεκτη λειτουργία του συστήματος». Ποια είναι αυτή? Τελευταία τη νοιώσαμε όλοι με τον πρωθυπουργό να δηλώνει στην Θεσσαλονίκη ότι αυτά που έκανε ο Βουλγαράκης δεν παραβίαζαν κανέναν νόμο και μερικές μέρες αργότερα να παραιτείται κρατώντας τα κότερα… Να είστε σίγουρα ότι ο Ρουσόπουλος, αν καταφύγει δικαστικά… μπορεί να πάρει μεγάλες αποζημιώσεις γιατί τίποτα δεν ήταν … παράνομο από ότι έκανε. …
Ο καθηγητής πανεπιστημίου που «καταφέρνει» να εξουδετερώσει ή να εκφοβίσει ή να εξαγοράσει όλους τους συνυποψήφιους του Γιού ή της κόρης του ή της γυναίκας του πριν την εκλογή και τελικά νόμιμα και οικειοθελώς αποσύρονται, κάνει μια «νομικά άψογη» εκλογή και τα όργανα εκλέγουν τον …… . Ερωτώ τους νομικούς…. Σε ποιες αρχές να στραφείς και για ποιο πράγμα? Ο πρύτανης που δίνει (νομικά άψογα) μια θέση στο τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας βάζει υποψηφιότητα η γυναίκα του (ενώ είναι πρύτανης) και παίρνει την θέση παμψηφεί… σε ποιο συνήγορο του πολίτη να πας και να μην χαρακτηριστείς «ανθρωποφάγος» (το περιστατικό είναι πραγματικό). Πιστεύουν ορισμένη ότι «οι έλληνες» δεν έμαθαν να χρησιμοποιούν νηφάλιες προσεγγίσεις και νόμιμες διαδικασίες για να διεκδικήσουν τα συμφέροντα τους… Τι λέτε βρέ παιδία είστε σοβαροί? Εργάζομαι στο ΑΠΘ 20 χρόνια και έχω παρακολουθήσει τέτοιες προσεγγίσεις να παίρνουν χρόνια χρήματα και στην πορεία να μην οδηγούνται πουθενά (ένας συνάδελφος στη μέση της δικαστικής στη πορείας έπαθε έμφραγμα) παρόλο που υπήρχε εξόφθαλμη αδικία αλλά νομικά απόλυτα «καλυμμένη».

Αν αφαιρέσετε την πολυλογία και τα σαχλά και προσωπικά που έγραφε στη επιστολή για την κ. Ιορδανίδη και κρατήσετε τα «κύρια» σημεία στοιχειοθετούν μια από τις δεκάδες περιπτώσεις που έχουμε ζήσει εδώ μέσα… με «καθηγητές προστάτες», με διαδικασίες που όταν δεν μας βγαίνουν όπως είχαν προγραμματιστεί ονομάζονται «μη νόμιμες για μη αιτιολόγηση της ψήφου» και τις επαναλαμβάνουμε με νέα τριμελή ή εκλεκτορικό σώμα. Όταν βαφτίζουμε τα άρθρα στον ημερήσιο τύπο επιστημονικές εργασίες και τα βιβλία στον Ιανό μονογραφίες κλπ.
Στο τέλος τα πρακτικά όταν ζητηθούν δεν παραδίδονται και το πρέπει να πάς στα δικαστήρια…. και στο συνήγορο του πολίτη…. θα τραβήξει η διαδικασία μερικά χρόνια μέχρι να έχουν όλοι βγει σε σύνταξη. Πάνω από όλα συμβουλεύουν όλοι οι «εκλέκτορες» (με ύφος προστατευτικό και πατρικό) τους νεαρούς συνυποψήφιους να αποφύγουν την δικαστική οδό γιατί θα χαρακτηριστούν σαν «μη συνεργάσιμοι» και θα καούν και στις άλλες εκλογές στα άλλα πανεπιστήμια που με το νέο νόμο συμμετέχουν τα ιδία πρόσωπα σε όλα τα εκλεκτορικά σώματα.
Στο πρώτο επίπεδο λοιπόν όλα νόμιμα ….σε ένα άλλο επίπεδο «ανθρωποφαγία από τα μέσα» και σε ένα τρίτο επίπεδο η αγαπημένη μου «σιωπηρή πλειοψηφία που γιγαντώνεται ε όλα αυτά στην στη Ελλάδα» και φοβάται την ανθρωποφαγία και το τι θα πει ο e-Lawyer!
Η τυπική Ελληνίδα Μητέρα μικροαστικής οικογένειας συμβουλεύει πάντα το γιό της «Εσύ αγόρι μου μη μιλάς… και θα βρεις το δίκιο σου, έτσι έκανε τις δουλειές του και ο μπαμπάς σου».
Ποιοι είναι τελικά οι ανθρωποφάγοι ?

Η προβλέψει…. του αστροφυσικού που σπούδασε πως λειτουργούν τα μεγάλα δυναμικά «συστήματα» στο ΑΠΘ είναι : «Η κ. Ιορδανίδου θα είναι μέχρι τα Χριστούγεννα Επίκουρος» και εσείς να πάτε όλοι στο συνήγορο του πολίτη. Με τόσο έργο … τα τι λες τώρα… ποιος να την σταματήσει, ούτε ικανοί να το κρίνουμε δεν είμαστε…..

Ο καθηγητής πανεπιστημίου που «καταφέρνει» να εξουδετερώσει ή να εκφοβίσει ή να εξαγοράσει όλους τους συνυποψήφιους του Γιού ή της κόρης του ή της γυναίκας του πριν την εκλογή και τελικά νόμιμα και οικειοθελώς αποσύρονται, κάνει μια «νομικά άψογη» εκλογή και τα όργανα εκλέγουν τον …… . Ερωτώ τους νομικούς…. Σε ποιες αρχές να στραφείς και για ποιο πράγμα?

Ερχόμαστε λοιπόν σε αυτό που λέω και ξαναλέω. Αν η Ελληνική κοινωνία δεν αποδιώξει το ραγιαδισμό και την αναξιοπρέπεια (διότι, όπως λες σε αυτό το παράδειγμα, κάποιοι εξαγοράζονται και εκφοβίζονται), τα φαινόμενα έντονης διαφθοράς θα παραμείνουν (αυτό σε βάθος χρόνου). Τώρα, στο συγκεκριμένο παράδειγμα υπάρχουν εμπλεκόμενοι (άμεσα ή έμμεσα). Έστω πως όλοι αυτοί δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους και είναι ανήθικοι (που δεν το πιστεύω). Υπάρχει Τμήμα, Σχολή, Πρυτανεία, άλλοι πανεπιστημιακοί. Αν θεωρείς πως η Ελλάς (ή το ελληνικό πανεπιστήμιο) έχει μετατραπεί σε μιά απέραντη Κόζα Νόστρα, τότε να βγούμε στο αντάρτικο. Επειδή όμως, παρά τα όποια προβλήματα διαφθοράς, δεν θεωρώ πως η Ελλάς είναι μιά απέραντη Κόζα Νόστρα, γι αυτό λοιπόν θεωρώ πως υπάρχει και επιβάλλεται η δυνατότητα στοχευμένων καταγγελιών στη βάση στοιχείων. Αλήθεια, πες μου, ο μέσος Joe Average, που θα λάβει την καταγγελία του κάθε ΔΜΡ μέσω Διαδικτύου έχει δυνατότητα να κρίνει επί της ουσίας; Τι μπορεί να προσφέρει για την αποκατάσταση της όποιας νομιμόμητας και τάξης; Τι αποκομίζει όταν διαβάζει την καταγγελία;

@live your myth in greece

για τα λίγα περιστατικά που μιλάμε εδώ η συμπεριφορά πλησιάζει τους κανόνες της “Κόζα Νόστρα”. Η στατιστική μου είναι (1) 10% συμπεριφέρεται τους νόμους Κόζα Νόστρα, (2) 80% σιωπά και (3) το 10% βρίσκεται σε πλήρη αδιέξοδο και κάνει «άστοχες και άκομψες κινήσεις χωρίς αποτέλεσμα.»

Εσύ προτείνεις “Αν Ελληνική κοινωνία δεν αποδιώξει το ραγιαδισμό και την αναξιοπρέπεια (διότι, όπως λες σε αυτό το παράδειγμα, κάποιοι εξαγοράζονται και εκφοβίζονται), τα φαινόμενα έντονης διαφθοράς θα παραμείνουν (αυτό σε βάθος χρόνου)”

Αν…. τότε θα συμφωνούσαμε, αλλά αν όχι… Το θέμα είναι ότι εσύ κάνεις μια υπόθεση και χτίζεις έναν θεωρητικό πύργο … εγώ βλέπω τι συμβαίνει στην πράξει καθημερινά.. χωρίς το ΑΝ… Το πείραμα θα οδηγήσει την θεωρία η θεωρία και η υποθέσεις θα οδηγήσουν την θεωρία… τι προτιμάς?

(Θέλω να δηλώσω δημόσια ότι με πονάει αυτό το θέμα και εκτιμώ αυτά που γράφεις, σε πολλά σημεία και με άλλες προϋποθέσεις σε μια κοινωνία που ψάχνουμε θα τα έγραφα και εγώ τα ίδια αλλά παλι ΑΝ…οι Έλληνες …)

@ e-lawyer
Μάλλον με παρεξήγησες.
Δεν πρότεινα τίποτα. Διαπιστώσεις και προβλέψεις έκανα (όπως και τόσοι άλλοι παραπάνω). Εξάλλου αυτά δεν προτείνονται. Απλά γίνονται.

Στην απελπισία του ο άνθρωπος (ακόμα και ο πιο λογικός) μπορεί να γίνει και «ανθρωποφάγος» (με την ευρεία έννοια – όπου περιλαμβάνεται και η λάσπη, η άδικη επίθεση κ.ά.). Εάν το ζητούμενό μας είναι το πότε και υπό ποιές συνθήκες κάποιος αποφασίζει να τραβήξει τη σκανδάλη (ή να γίνει «ανθρωπογάγος»), αυτό είναι εξαιρετικά πολύπλοκο για να αναλυθεί και να βγει συμπέρασμα (άβυσσος η ψυχή). Σε γενικές γραμμές πάντως, όταν κινδυνεύεις να σε «φάνε» (ή έστω «αισθάνεσαι» ότι κινδυνεύεις) και δεν υπάρχει θεσμός να ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ, γίνεσαι και «ανθρωποφάγος». Προς τα εκεί πάμε και είναι βέβαιο ότι, η κάθε μορφής, εγκληματικότητα θα αυξηθεί.

Νομίζω ότι σε αυτό το ζήτημα, εσύ είσαι πιό ειδικός να μας πεις, μια και η δουλειά σου σχετίζεται άμεσα με το έγκλημα, τις συνθήκες του και τα κίνητρά του και έρχεσαι σε επαφή με τους «εγκληματίες».

ΥΓ
Θα πρέπει να παραδεχθείς πάντως ότι το «νομικό σύστημα» και ο τρόπος που λειτουργεί ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών στη δικαιοσύνη. Οι «τεχνικές» υπεράσπισης του αδικήσαντα έχουν εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό που μπορούν να αδρανοποιήσουν ακόμα και «ατράνταχτα στοιχεία» (από πού να το πιάσεις; Αντιπερισπασμοί, ψευδομάρτυρες, αναβολές, παρατυπίες στα δικόγραφα, «τυχαίες» παραλείψεις σε δικαστικές αποφάσεις που στέλνουν την υπόθεση στην παραγραφή;).
Προσωπικά, για παράδειγμα, έχω στοιχεία για να καταγγείλω λογοκλοπή σε βάρος μου. Κατά τη γνώμη των δικηγόρων τα στοιχεία είναι ατράνταχτα. Από την άλλη όμως, όσα άκουσα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η υπόθεση (ακόμα και να γυρίσει σε βάρος μου π.χ. με αντιπερισπασμό), το πότε και το αν θα δικαιωθώ ποτέ καθώς και το πόσα θα ξοδέψω, μάλλον με αποθάρρυναν. Αν δεν κάνω τίποτα, η πίκρα θα μείνει (και προφανώς θα ξεσπάσει κάπου αλλού όσο και αν ως «πολιτισμένος» προσπαθώ να συγκρατηθώ). Άλλος όμως στη θέση μου, θα «καθάριζε» με άλλους τρόπους (και το μόνο ίσως που θα χρειαζόταν θα ήταν «καλούς συνηγόρους»).

Ωραία. Αυτό το 10% που κάνει «άστοχες και άκομψες κινήσεις χωρίς αποτέλεσμα» ας προσεταιριστεί αυτό το 80% και να δημιουργήσουν σαφέστατη πλειοψηφική δυναμική σε μάκρος χρόνου.

Επίσης, η εντύπωσή μου (από όσα συζητώ με τους εν Ελλάδι) είναι πως στο ελληνικό πανεπιστήμιο αυτό που συχνά θεωρούμε σαν παρατυπία (και πιθανώς είναι) δεν είναι ξεκομμένο και από την άγνοια. Έχω γνωρίσει αρκετούς (κυρίως παλαιότερης γενιάς) πανεπιστημιακούς οι οποίοι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τι σημαίνει ποιοτικό έργο (με βάση τα διεθνή χαρακτηριστικά). Και όμως, αυτοί κρίνουν σε εκλογές, βγάζουν διδακτορικούς, κ.ο.κ. Η ανάδειξη λοιπόν του τι πραγματικά σημαίνει ποιότητα στο επιστημονικό έργο είναι εκ των ων ουκ άνευ. Με κατάλληλη βούληση από την Πολιτεία (ή/και από τα Πανεπιστήμια), θα μπορούσε να υπάρξει αξιολόγηση, audit των κρίσεων μελών ΔΕΠ, συμμετοχή ξένων πανεπιστημιακών, κ.ο.κ.

Βλέπεις, προτείνω πράγματα που οδηγούν σε λύσεις σε μάκρος χρόνου διότι θεωρώ πως αντί να υπάρχουν άκομψες αντιδράσεις (που δεν αλλάζουν τίποτα επί της ουσίας), είναι σαφέστατα πιο χρήσιμο να υπάρχει στρατηγική που θα αποδώσει σε μάκρος χρόνου. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους ανθρώπους και τις συνήθειές τους από τη μιά μέρα στην άλλη.

Απο εκεί και πέρα, σε τυχόν εξώφθαλμα περιστατικά, κάποιος μπορεί (και επιβάλλεται εφόσον είναι σε θέση να γνωρίζει — αλλιώς, αν γνωρίζει και σιωπά, φέρει μέρος της ευθύνης) να κινητοποιείται στο πλαίσιο του συστήματος. Όμως (και είμαι σίγουρος πως θα συμφωνήσεις μαζί μου), δεν μπορούμε να μιλάμε για το μέσο Joe Average ή/και τους bloggers που θα κάνουν συγκέντρωση για να αποτρέψουν (ή για να διαμαρτυρηθούν για) την εκλογή ενός μέλους ΔΕΠ (παρεμπιπτόντως, το υπόμνημα επιστημονικού έργου στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει πουθενά στο Διαδίκτυο;). Μιά τέτοια συγκέντρωση θα ήταν η αποκορύφωση του λαϊκισμού, ενέργεια εφάμιλλη της δράσης των κουκουλοφόρων. Η χώρα έχει καταταλαιπωρηθεί (και ταλαιπωρείται) από όλες αυτές τις νοοτροπίες, γι αυτό και η επιμονή μου στα πρώτα σχόλια περί λαϊκισμού.

Τράβαω τα μαλλιά μου από αυτά που διαβάζω από τον e-lawyer και σία.
Δε με ενδιάφερει γιατί έγινε η καταγγελία, δε με ενδιαφέρει αν είναι ανώνυμη. Άν ήμουνα στην Ελλάδα και πλήρωνα φόρους θα ήθελα να διερευνηθεί, επίσης θα ήθελα να γίνει μια συστηματική έρευνα από το κράτος για το καθεστώς των προσλήψεων και προαγωγών στα πανεπιστήμια, και αν είναι αλήθεια όλα αυτά που λένε για κάποια συγκεκριμένα τμήματα και ειδικά για τις ιατρικές (προσωπική μου άποψη από αυτά που ξέρω και όχι από αυτά που διαβάζω εδώ: είναι και παρά είναι, και δεν είναι απλά κατασπατάληση δημοσίου χρήματος, είναι η πιο ξεδιάντροπη ξεφτίλα βασισμένη στο ‘αυτοδιοίκητο’ και στο δεν μπορούμε να κρίνουμε και να μετρήσουμε και να αξιολογήσουμε τίποτα). Υπάρχουν πολλά, μικρά και μεγάλα συμφέροντα και είναι δύσκολο να σπάσει ο κύκλος της (επίσημης) σιωπής και της συνωμοσίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν με ενοχλούν οι συγκεκριμένες τακτικές καταγγελίας. Αφού αν κάνεις τα επίσημα θα γίνει ακριβώς ότι λέει ο Λουκάς. Δεν είμαι αισιόδοξος για την κάθαρση από τη ξεδιάντροπη ξεφτίλα σύντομα, ποιός θα την κάνει όταν ακούω ‘ποιος θα μας αγγίξει εμάς που δώσαμε πτυχίο στη γυναίκα του;’. Αλλά παραδέχομαι οτί καμιά φορά γίνονται οι πιο απροσδόκητες κινήσεις από τα πιο ακατάλληλα άτομα (και όχι απαραίτητα για τους καλύτερους λόγους). Το όχι το είπε ο Μεταξάς….

Να σας διηγηθώ μια ενδιαφέρουσα (πραγματική) ιστορία. Όταν μείνω για πάνω από ένα μήνα στο εξωτερικό, αρχίζω και γίνομαι αισιόδοξος. Βλέπω τα «καλά που δεν έβλεπα πριν» συναντώ πολύ αξιόλογους έλληνες, με πιάνει η νοσταλγία (γιατί λατρεύουμε όλοι αυτή την χώρα) και αρχίζω να ονειρεύομαι… βλέπω αυτά που γράφει ο «Λουκάς Βλάχος» μίζερα χωρίς προοπτική και σκέφτομαι δεν μπορεί σιγά- σιγά θα βελτιωθούν τα πράγματα. Σκέπτομαι «Αν γύριζαν όλοι αυτοί οι δραστήριοι Έλληνες από το εξωτερικό πίσω?», “αν καταλαβαίναμε σαν λαός τι χάνουμε που κολλήσαμε στο πάτο?” Και μετά ξυπνάω… και το χειρότερο σε τρεις ώρες είμαι στη Θεσσαλονίκη και λέω στο ταξιτζή που περιμένει αγώι για Χαλκιδική να με πάει άνω Τούμπα και αρχίζει να βρίζει μιλώντας σε άλλους ταξιτζήδες του για την γκαντεμιά που τον κυνηγάει στη ζωή του …. αυτά.

@ Λουκά Βλάχο

Σου αντιγράφω σχόλιο αναγνώστη από άλλο (πολιτικό) blog για το “περί προοπτικής” που λες:

“…είμαι ένας από τους κοψοχέρηδες που ψήφισε ΝΔ (συμβασιούχος ακόμη περιμένω μονιμότητα) παιδιά κακά τα ψέματα θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ με βαριά καρδιά γιατί νοιώθω ριγμένος από τη κοροιδία, ας ελπίσουμε ότι κάτι καλύτερο θα κάνουν…”

Χ..ε ψηλά κι αγνάντευε δηλαδή κι ασ’τα να πάνε Λουκά…

“. Αυτό το 10% που κάνει «άστοχες και άκομψες κινήσεις χωρίς αποτέλεσμα» ας προσεταιριστεί αυτό το 80% και να δημιουργήσουν σαφέστατη πλειοψηφική δυναμική σε μάκρος χρόνου.
”

Τι μας λες ρε φίλε!; Ό,τι μπορεί κάνει το 10%, και όπως μπορεί, με προσωπικό κόστος. Δεν μπορείς να του φορτώνεις στην καμπούρα του την ευθύνη να … αλλάξει τη στάση του 80%.
Καλό θα ήταν να του πεις κανένα ευχαριστώ.

Τι μας λες ρε φίλε!; Ό,τι μπορεί κάνει το 10%, και όπως μπορεί, με προσωπικό κόστος. Δεν μπορείς να του φορτώνεις στην καμπούρα του την ευθύνη να … αλλάξει τη στάση του 80%.
Καλό θα ήταν να του πεις κανένα ευχαριστώ.

Δηλαδή, θεωρείς πως για το 90% κυριαρχεί λογική Κόζα Νόστρα; Ας ξεκαθαρίσουν κάποιοι τι πιστεύουν και ας το δηλώσουν, διότι οι αντιφάσεις εδώ μέσα δίνουν και παίρνουν.

Επί της ουσίας, είναι γνωστή η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να κάνει ανάλυση σε βάθος και ψύχραιμα, χωρίς προσφυγή σε ακρότητες, υπεραπλουστευτικά (χολυγουντιανού τύπου) δίπολα (από εδώ οι “καλοί” και από εκεί οι “κακοί”) και κραυγές (είτε εδώ, είτε στα τηλεδικαστήρια). Θα περίμενα, ωστόσο, πως τουλάχιστον κάποιοι πανεπιστημιακοί θα ήταν σε θέση να το κάνουν. Φαίνεται όμως πως, εδώ μέσα, οι πανεπιστημιακοί που γράφουν είναι μικρή μειοψηφία — ίσως όχι άσχετο με το λαϊκίστικο ύφος που επέλεξε να δώσει στο ιστολόγιο ο διαχειριστής του.

@live your myth in greece

αδυνατώ να σε παρακολουθήσω, λυπάμαι για το ύφος σου και τα σχόλια σου, απλά σου χαρίζω αυτό και σταματώ εδώ.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=952483&lngDtrID=244

Διαφωνώ με το ύφος (για την πραγματικότητα δεν ξέρω) των λόγων του δεμασαμερε στη συγκεκριμένη περίπτωση (με την επιστολή προς την Παναγιωταρέα ήμουν απολύτως σύμφωνος).

Εδώ συνεπώς θα συμφωνήσω με e-lawyer ότι πρόκειται για ανθρωποφαγία. Όσο για το τι μπορεί να εκφέρεται δημόσια, άσχετα με το τι λέει το θετό δίκαιο και το πως εφαρμόζεται αυτό στην πράξη, πιστεύω στις διαδικτυακές κοινότητες και την ικανότητά τους να απορροφούν άδικες συμπεριφορές.

Έτσι και εδώ, η κ. Ιορδανίδου δημοσίευσε απάντηση, με την οποία “ξεμπρόστιασε” κατά κάποιο τρόπο (ή τουλάχιστον στάθηκε ανώτερη από) τον δεμασάμερε, ενώ το γεγονός ότι για το θέμα γίνεται ανοιχτός διάλογος εδώ και αλλού αποδεικνύει την παραπάνω ικανότητα της μπλογκόσφαιρας, που ανέφερα.

Αυτή η κουλτούρα ελευθερίας έρχεται σε αντίθεση με την κουλτούρα καταπίεσης, η οποία συνοδεύει την επιβολή του νόμου. Θα θυμήσω την υπόθεση blogme, όπου ένας άνθρωπος ακόμη διώκεται και σέρνεται στα δικαστήρια, ενώ πέρασε και κάνα δυο βράδια στη ΓΑΔΑ, επειδή ο Λιακόπουλος άσκησε το νόμιμο δικαίωμά του σε μία αστήρικτη μήνυση.

Στο όνομα λοιπόν μίας έωλης μεταφυσικής ότι όλοι αποδεχόμαστε το σημερινό σύστημα δικαιοσύνης θα πρέπει να αντιταχθεί η δυνατότητά μας να αναζητάμε ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο καθώς και να λειτουργούμε ως κοινότητες με όσο το δυνατό πιο ανοιχτές διαδικασίες, που να αποκαθιστούν κάθε φορά το πληγέν από άδικες συμπεριφορές αίσθημα δικαίου.

Όσοι θεωρούν πως οι συνθήκες στο ελληνικό πανεπιστήμιο προσομοιάζουν με Κόζα Νόστρα (κάτι το οποίο, προσωπικά, το θεωρώ υπερβολή) ας διαβάσουν την ιστορία της πραγματικής Κόζα Νόστρα. Ειδικότερα, σε σχέση με το πως επιτεύχθηκαν τα πρώτα πλήγματα στα τέλη της δεκαετίας του 80 (με τις μάξι δίκες του Παλέρμο).

1) Μέσα από το υπάρχον σύστημα και τους θεσμούς, παρά τη διαφθορά του (όχι με οργανώσεις τύπου 17Ν, οι ανθρωποφάγοι του Τιμπουκτού, κλπ, κλπ)

2) Με μεθοδική και σε βάθος δουλειά (διαβάστε για την ανάλυση τραπεζικών κινήσεων που έγινε, τον εντοπισμό καταδοτών, κλπ)

3) Με απαράμιλλο θάρρος (όπου οι δικαστικοί οι οποίοι ήταν επικεφαλής ήξεραν πως τελικά θα πληρώσουν με τη ζωή τους, όπως κι έγινε)

Τίποτα από τα τρία δεν βλέπω να απαγγέλεται εδώ από τους διαμαρτυρόμενους για τη διαφθορά στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αντίθετα, έχουμε κραυγές (όπως έχουμε σε κάθε δελτίο ειδήσεων το βράδυ), καλέσματα για αντίστοιχες της 17Ν εξωθεσμικές διαδικασίες, και πάει λέγοντας, προς δόξα της διαιώνισης της ελληνικής τσαπατσουλιάς.

@Λουκάς Βλάχος και όχι μόνον

Το άρθρο στο οποίο παραπέμπετε στο προηγούμενο σχόλιο αφορά στη διαφθορά. Ξέρετε, εγώ και μερικοί άλλοι πριν λίγο καιρό φτιάξαμε ένα μπλογκ ακριβώς με προτάσεις ενάντια στη διαφθορά στο οποίο κατατέθηκαν πολλές και πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις οι οποίες συζητήθηκαν, ξανασυζητήθηκαν και ματαξανασυζητήθηκαν αλλά χωρίς κάποιο απτό αποτέλεσμα. Απλώς, παραμένει στο απέραντο σύμπαν που λέγεται διαδίκτυο ένας μικρός πλανήτης με το όνομα ‘Προτάσεις ενάντια στη διαφθορά’. Και ερωτώ: εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε υποβάλλατε ποτέ κάποια αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη καταγγέλλοντας φαινόμενα διαφθοράς; Κάνατε κάποια καταγγελία στην Κομισιόν – όπως έχει δικαίωμα να κάνει κάθε Ευρωπαίος πολίτης – ή κάποια προσφυγή στο ΣτΕ ή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;

Τι θέλω να πω… μήπως θα οφείλαμε – ΑΝ μάλιστα επιθυμούμε να δράσουμε ριζικά και όχι απλώς εντυπωσιοθηρικά και επιπλέον έχουμε και τη δική μας φωλιά πε-ντα-κά-θα-ρη – να έχουμε εξαντλήσει ΟΛΑ τα θεσμικά μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας όχι μόνο εναντίον της διαφθοράς αλλά και γενικότερα, πριν προσφύγουμε στην εύκολη λύση που λέγεται διαδίκτυο; Λέω ‘μήπως’ χωρίς να θέλω να γίνω κατηγορηματικός. Απλώς, εκφράζω έναν προβληματισμό.

Στο προ-προηγούμενο σχόλιό σας μιλήσατε και περί επιστροφής Ελλήνων – νέων επιστημόνων πιθανότατα – του εξωτερικού: δείτε αν θέλετε κι αυτό…

Λουκά, έχω πει κάτι διαφορετικό; Να αντιγράψω και την ουσία από το κείμενο όπου παραπέμπεις:

«Η Ελλάδα υπολείπεται ακόμη του μέσου όρου στην καταπολέμηση της διαφθοράς και βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις από τα μέλη της ΕΕ στη σχετική λίστα»

Η καταπολέμηση της διαφθοράς όμως: (i) δεν σημαίνει πως καταργούμε ή προσπερνάμε τους θεσμούς (αλλιώς μπορεί να οδηγηθούμε σε επικίνδυνες καταστάσεις) — (ii) θέλει μεθοδική δουλειά (όχι επιπόλαιες κραυγές και μετά πάμε για φραπέ και “επιστημονικού” τύπου ανάλυση για το πως λειτουργούν τα “δυναμικά” συστήματα του πανεπιστημίου) — και (iii) θάρρος (όπου ο καθένας που βλέπει την παρανομία στο περιβάλλον του δεν σκέφτεται ‘δεν θα μιλήσω διότι αλλιώς δεν θα με κάνουν ποτέ Λέκτορα’). Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τίποτα από τα τρία αυτά δεν είδα εδώ να υποστηρίζεται, πολύ περισσότερο να είναι πλειοψηφική τάση — αντίθετα, κυριαρχεί ο μηδενισμός και η ισοπέδωση, οι κραυγές, κ.ο.κ.

Παρά την τεράστια διαφθορά στην ελληνική κοινωνία και τα όποια προβλήματα, ας μην τα μηδενίζουμε όλα. Η απαξίωση των πάντων και η πόλωση έχουν φέρει τεράστιες καταστροφές σε αυτό τον τόπο. Η Ελλάς είναι κράτος δικαίου που λειτουργεί στο πλαίσιο δημοκρατικών κανόνων και στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό επίπεδο και ας δούμε τι κάνουμε, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σε αυτό το πλαίσιο.

@gerasimos

Λυπάμαι ειλικρινά γιατί δεν καταλαβαίνετε (και δεν έχετε κανένα λόγο να το καταλάβετε) σε τι συνθήκες εργάζεται ένας Έλληνας καθηγητής που αγαπάει την ερευνητική του δουλεία, προσπαθεί να βρει ερευνητικά κονδύλια, ενδιαφέρεται για τους φοιτητές του και προσπαθεί να κάνει και ένα αξιοπρεπές μάθημα. Του ζητάτε παραπάνω :

«Και ερωτώ: εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε υποβάλλατε ποτέ κάποια αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη καταγγέλλοντας φαινόμενα διαφθοράς; Κάνατε κάποια καταγγελία στην Κομισιόν – όπως έχει δικαίωμα να κάνει κάθε Ευρωπαίος πολίτης – ή κάποια προσφυγή στο ΣτΕ ή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;»

Έλεος… ούτε το γραφείο του Λυκουρέζου να είχα …δεν θα τα κατάφερνα. Απλά μου λέτε, αφού δεν τα έκανες δεν δικαιούσαι να ομιλείς… πιθανά να έχετε δίκιο και πάλι ο σωστός ακαδημαϊκός πρέπει να καταφεύγει στη ΣΙΩΠΗ.

Συγγνώμη, Λουκά, αλλά το να γράψεις ένα τεκμηριωμένο γράμμα, μιά καταγγελία με στοιχεία, πόσο χρόνο παίρνει; Τρεις ώρες, ένα απόγευμα, ένα σαββατοκύριακο; Είναι τόσο δύσκολο; Αντί αυτών όμως, αυτό που γίνεται είναι κραυγές των πέντε λεπτών επί χίλια και μετά διαμαρτυρόμαστε πως δεν αλλάζει τίποτα. Εμ βέβαια, με κραυγές γενικώς και αδιακρίτως πως να αλλάξουν τα πράγματα…

@ Λουκάς Βλάχος

Φοβάμαι ότι δεν αντιληφθήκατε στο παραμικρό όσα με πολλή συμπάθεια σας είπα και ζητώ ειλικρινά συγνώμη για τον χρόνο που σας ανάγκασα να σπαταλήσετε αποκρινόμενος.

“…αλλά το να γράψεις ένα τεκμηριωμένο γράμμα, μιά καταγγελία με στοιχεία, πόσο χρόνο παίρνει;…”

Ρε lymig εσυ δεν είσαι απλώς άπειρος, είσαι δραματικά εκτός τόπου, χρόνου και καθημερινής ζωής.

Ρε έχεις πάει σε κανένα δικαστήριο, έχεις ιδέα του τι λες. Αυτοί που κάνουν παρανομίες ανάλογα με τις πλάτες που έχουν μπορεί να σε σταυρώσουν σήμερα στην Ελλάδα εαν κάνεις έστω και ένα μικρό λάθος στην καταγγελία που θα γράψεις εσύ σε ένα απόγευμα.

Δεν μπορεί ένας κατ’ουσίαν δημόσιος υπάλληλος να συγγράφει καταγγελίες με την ευκολία που αναφέρεις.

Δεν καταλαβαίνεις την σοβαρότητα των πραγμάτων στα οποία αναφέρεσαι. Ζεις στον δικό σου ιδεατό κόσμο._

Είναι σαφές ότι οι γνώμες εδώ είναι διχασμένες.

Εγώ αναρωτιέμαι το άλλο. Η κα Ιορδανίδου απευθύνθηκε στη μπλογκόσφαιρα και έθεσε ένα ερώτημα. Μέχρι στιγμής απάντησαν σε αυτό ο e-Lawyer και ο υποφαινόμενος, με διαφορετικές απόψεις. Οι άλλοι μπλόγκερς δεν έχουν γνώμη;

“Δηλαδή, θεωρείς πως για το 90% κυριαρχεί λογική Κόζα Νόστρα; Ας ξεκαθαρίσουν κάποιοι τι πιστεύουν και ας το δηλώσουν, διότι οι αντιφάσεις εδώ μέσα δίνουν και παίρνουν.”

Όχι βέβαια. Κι εγώ, όπως κι εσύ, υιοθέτησα τη διάκριση του Λουκά Βλάχου: 10% ενεργοί απατεώνες, 80% αδιάφοροι και “ο,τι μας βολεύει”, 10% να προσπαθούν σαν τους μ**ες κάτι να κάνουν, ενάντια συχνά στο προσωπικό και συντεχνιακό συμφέρον τους, προς όφελος μιας κοινωνίας που συχνά τους στραβοκοιτάζει, είτε γιατί … δεν είναι κομψοί, είτε γιατί χαλάνε τη βολή τους είτε γιατί θίγονται εμμέσως.

Και σε αυτό το 80% βάζεις την ευθύνη στο 10% να … τους προσεταιριστεί. Στον ελεύθερο χρόνο του βέβαια, καθότι τα πρωινά έχουμε κι άλλη δουλειά. Είναι που είναι “κορόιδα” δηλαδή αυτό το 10%, εσύ θέλεις να αφήσουν και το βιοπορισμό και να ασχοληθούν μόνο με την ψυχή τους…

Εγώ πιστεύω ότι μόνο η συνεχής δημοσιοποίηση των κακώς κειμένων μπορεί τελικά να ενεργοποιήσει αυτό το 80%. Θα αναγκαστούν έτσι να πάρουν θέση: με αυτούς ή με μας.

@ lymig
Το να γίνεις whistleblower δεν είναι απλό ούτε στην εσπερία με δομές και μηχανισμούς, φαντάσου στην Ελλάδα με φεουδάρχες, παράγοντες κλπ. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, όταν ζεις με ένα μισθό να τα βάλεις με τα συνασπισμένα μεγάλα και μικρά συμφέροντα… αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό τι να πω.

@ Θέμης

Θα προσέθετα:

“μόνο η συνεχής, προσεκτικά τεκμηριωμένη και με στοιχεία, δημοσιοποίηση των κακώς κειμένων μπορεί τελικά να ενεργοποιήσει αυτό το 80%”

Όποιος έχει τα απαιτούμενα νεύρα, χρόνο, ενέργεια και οικονομική ανεξαρτησία ας προχωρήσει. Αλλιώς ας το ξεχάσει. Προσωπική μου άποψη.

Έστω και καθυστερημένα, συγχαίρω τον live your myth in greece για το ποστ νο 8 και το σχετικό με αυτό νο 24.

Προσθέτω, ότι στη δεκαετία ’70-’80 το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (το αλησμόνητο PCI) έβγαζε 1.000.000 κόσμο στους δρόμους ενάντια στους κουμπουροφόρους των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Τι θλιβερή αντίθεση με την καθ’ ημάς ανατολή!!!

Έχω γράψει αρκετές φορές (μάταια?) σε αυτό το μπλογκ για “…την αξία περιφρούρησης και προστασίας των θεσμών και αντίδρασης μέσα από αυτούς.”

Τίποτα δεν μας διδαξε ο διαφωτισμός σ’ αυτή τη χώρα?

ΥΓ κ. Μιχαηλίδη η παρατήρησή μου δεν αφορούσε στα εισαγωγικά, αλλά στα ορθογραφικά λάθη. Αν και φυσικός, εξηγώ:

Ονομαστική: το κράτος
Γενική; του κράτους
Δοτική: τω κράτει (και όχι “τω κράτη”)

εξ’ ου και ‘κράτος εν κράτει’

Σχετική με το θέμα μας ήταν η συζήτηση περί τεκμηρίου αθωότητας:

http://greekuniversityreform.wordpress.com/2008/05/22/ανομία-και-ατιμωρησία-στο-πανεπιστήμ/

Παρόμοια διχογνωμία υπήρξε και τότε.

Μου κανει τεραστια εντυπωση οτι σ αυτο το εσχατο σταδιο παρακμης που βρισκεται η Ελλαδα σημερα υπαρχουν ανθρωποι που πιστευουν οτι αν μπορουσαμε να απομονωσουμε αυτο το κακο 10% τοτε ολα θα ηταν καλα Κατ αρχην να πω οτι το 10% εγω το θεωρω οτι ειναι στην πραγματικοτητα 90%, και το προβλημα ειναι οτι εγινε 90% τα τελευταια χρονια με καθεστως πληρους ελευθεριας, με σθεναρη οικονομικη αναπτυξη και εχοντας momentum απο τις καπως πιο αισιοδοξες συνθηκες που δημιουργησε η πτωση της χουντας. Ποσο πιο καλες συνθηκες περιμενουμε για να αλλαξουν τα πραγματα; Γνωμη μου ειναι οτι το καθεστως της σαπιλας εχει επεκταθει τοσο πολυ, που ειναι πια δυσκολο για τους περισσοτερους να συνειδητοποιησουν οτι υπαρχει και μια αλλη πραγματικοτητα αλλου.
Κατω απο αυτες τις συνθηκες, η μια επιλογη ειναι οντως η σιωπη. Η αλλη ειναι ο καταγγελτικος λογος, χωρις βεβαια προσωπικες αιχμες. Νομιζω οτι το blog πρεπει να εξακολουθησει να ειναι καταγγελτικο.

Αν υποτεθεί ότι ένα ποσοστό της τάξης του 100% οικογενειοκρατίας – νεποτισμού τεκμηριώνει αδιαμφισβήτητα της τακτικές που αναφέρονται (Καμόρα, Κόζα νόστρα κτλ). Ποιό ποσοστό κατά την γνώμη σας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένδειξη ή αποχρώσα ένδειξη? Ας το ορίσουμε και ας αρχίσουμε. Επαναφέρω την πρότασή μου που είχα κάνει πρόσφατα.

“Προτείνω στο Θεμη και σε όποιον άλλο έχει χρόνο και διάθεση, να ανεβάσει την λιστα των ονομάτων των μελών ΔΕΠ των Ελληνικών Πανεπιστημίων (εύκολο από τις ιστοσελιδες τους)και δίπλα να υπάρχει το πεδίο συγγένεια. Και όποιος μπορεί και ξέρει κατι να το συμπληρώνει.Για να δούμε επιτέλους ποιο είναι το ποσοστό οικογενειοκρατίας.
Δεν ξέρω αν είναι εφικτό. Ευχαριστώ.”

Δεν έχω τεχνικές γνώσεις να το κάνω, αν κάποιος ξέρει και αν συμφωνείτε να προχωρήσουμε με ονόματα.
Επίσης να ρωτήσω, αν γράψω το τάδε μέλος ΔΕΠ του Ταδε Πανεπιστημίου, πχ “Ο Βασίλης ….επίκουρος της Νομικής του ΑΠΘ είναι γαμπρός του καθηγητή Κώστα … και η Κατερίνα …λέκτορας της Ιατρικής ΑΠΘ είναι κόρη του Πάνου …. καθηγητή, – τα ονόματα και οι θέσεις είναι υποθετικά- διαπράττω κάποιο αδίκημα? Περιμένω την απάντηση των νομικών, την απαντηση του Θέμη στην πρόταση και την απάντηση αν τεχνικά γίνεται αυτό (Μιά ιδέα κατι σαν Wiki όπου ο διαχειριστής να μπορεί να κάνει διορθώσεις και αυτός που ανέβασε την πληροφορία να αναγράφεται έστω με nickname.)

K. Καλογήρου, η σύγκριση ενός (ή πολλών) post σε blog (ή και άρθρων σε εφημερίδα) με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες είναι γελοία. Η ελευθερία του λόγου είναι δικαίωμα, η ελευθερία του … πυροβολείν και θανατώνειν δεν υφίσταται.

Αν.ώνυμος λέει:
“K. Καλογήρου, η σύγκριση ενός (ή πολλών) post σε blog (ή και άρθρων σε εφημερίδα) με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες είναι γελοία. Η ελευθερία του λόγου είναι δικαίωμα, η ελευθερία του … πυροβολείν και θανατώνειν δεν υφίσταται.”

Μάλλον δεν καταλάβατε τίποτα από ότι έγραψα. Απλώς έσπευσα να δηλώσω την απόλυτη συμφωνια μου με το παρακάτω απόσπασμα του live your myth in greece (ποστ 8):

“Στην Ελλάδα κάποτε πρέπει να μπορέσουμε να διακρίνουμε τη διαφορά. Δεν είναι εύκολο βέβαια σε μιά χώρα στην οποία, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού χαιρόταν [με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που ο διαχειριστής του ιστολογίου εδώ ανήγγειλε πως "ο ΔΜΡ ξαναχτυπά"] για τους δήθεν αγνούς “τιμωρούς” της 17Ν — και αυτοί έκριναν και καταδίκαζαν ως άλλοι ημίθεοι. Σήμερα, βέβαια, δεν υπάρχει 45άρι — ευτυχώς! — αλλά κάποιες νοοτροπίες δεν αλλάζουν. Δυστυχώς για τη χώρα, ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών της (εντός αλλά και εκτός συνόρων) έχουν ακόμη μέλλον μπροστά τους μέχρι να συνειδητοποιήσουν την αξία περιφρούρησης και προστασίας των θεσμών και αντίδρασης μέσα από αυτούς.”

Και τόνισα το γεγονός ότι το μεγαλύτερο αριστερό κόμμα της Ευρώπης (πρώτο κόμμα στην Ιταλία με 36% στις εκλογές του 198κάτι) κινητοποιούσε προς τιμήν του εκατομμύρια κόσμου εναντίον της τρομοκρατίας. Δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ αυτό στην Ελλάδα.

Τώρα, τι καταλάβατε εσείς και σε τι απαντάτε δεν έχω ιδέα.

Η κα Ιορδανίδου απευθύνθηκε στη μπλογκόσφαιρα και έθεσε ένα ερώτημα. Μέχρι στιγμής απάντησαν σε αυτό ο e-Lawyer και ο υποφαινόμενος, με διαφορετικές απόψεις. Οι άλλοι μπλόγκερς δεν έχουν γνώμη;

Ρε Θέμη, τι θες να πούμε δηλαδή;

Κι εγώ έχω blog αλλά τι να κάνω; Να αναπαράγω με τη σειρά μου το ανυπόγραφο και ανώνυμο κείμενο που τα χώνει στην κυρία Ιορδανίδου; Ούτε πρόσωπα ξέρω ούτε καταστάσεις ούτε πως στο καλό θα μπορέσω να εξακριβώσω την αλήθεια των κατηγοριών.

Το είχα γράψει και παλιότερα για τις βολές ενάντια στους Καραμπάτσο, Τσιλιμπάρη, κλπ. Τί νόημα έχει όταν είναι έτσι «ασύμμετρες»; Δικό σου “playground” είναι το GURF αλλά πώς μπορείς να ζητάς απ’τους υπόλοιπους να πάρουν μέρος σ’ένα επαίσχυντο μπλογκοδικείο; Ο μόνος που είχε δικαίωμα (και έννομο συμφέρον) να εκφραστεί για την ώρα ήταν ο Λουκάς Βλάχος που επώνυμα και ως λειτουργός του εν λόγω ιδρύματος έγραψε ένα τεκμηριωμένο κείμενο με τις εξηγήσεις που ζητάει.

Πώς να μη συμφωνήσω με τον live your myth in greece εδώ πέρα; Είμαι υπέρ της διαφάνειας αλλά όχι κατά της ανθρωποφαγίας αυτού του είδους. Όποιος θέλει να εκφράσει μια ακαδημαϊκή αδικία ή μια νοσηρή συνεχόμενη κατάσταση (πχ ιστορία κας Φλώρου) μπορεί κάλλιστα να το κάνει, γιατί όμως να πρέπει να κατασπαράζουμε εμείς τους «υπόπτους»; (γιατί αθώα μπορεί να μην είναι, αλλά σίγουρα όχι ακόμα ένοχη)

Το κείμενο του ΔΜΡ για μένα θα ήταν σωστό να «αναμεταδοθεί» μονάχα αν κάποιος το ξεκοκάλιζε απ’τις δεκάδες υβριστικές του καταγγελίες. Ας άφηνε μονάχα τα σημεία που όντως θα μπορούσαν να αποτελούν ύποπτες κινήσεις foul play. Γιατί όμως όλο το δράμα, ιδιαίτερα όταν γνωρίζουμε όλοι μας πως στις περισσότερες περιπτώσεις η άμυνα ενός ανθρώπου είναι να σιωπήσει. Η σιωπή δε σημαίνει απαραίτητα όμως ενοχή.

Και γιατί να λογοδοτήσει σε μας δηλαδή; Φανταστείτε να πρέπει να απαντήσει στο κοινό του ιστολογίου blog που θα αναρτήσει το κείμενο…

Εν ολίγοις, όποιος έχει αδιάσειστα στοιχεία για την υπόθεση ας κάνει το ρεζουμέ της (χωρίς τα βρισίδια) και μετά να δούμε πώς μπορούμε να απευθυνθούμε στα όργανα της δικαιοσύνης ή των ευρύτερων ΜΜΕ.

—

Ορέστη,

τα εισαγωγικά ήταν μια συμβουλή (που μάλλον θα το ξέρει) για τον Βύρωνα στο πως να ψάχνει συνδεδεμένες λέξεις στον Γούγλη. Όσο για τη Δοτική έχεις δίκιο, αλλά γενικώς τα ορθογραφικά δύσκολα διορθώνονται όταν δεν έχεις edit.

Υπάρχει κάποια σχέση των γραφομένων σας με το θέμα του post και του νήματος συζήτησης; Αν ναι, ποιά είναι αυτή; Αν όχι, και απλά γράφετε για την τρομοκρατία (σε θέμα σχετικό με τα ανώνυμα σχόλια blogs) γιατί σας αγγίζει ως θέμα, λάθος μου που το σχολίασα.

Το κείμενο του lymig όμως είχε συσχέτιση: Έκανε τη γελοία συσχέτιση μεταξύ της τρομοκρατίας (και της ιδεολογικά χρεωκοπημένης υπεράσπισής της σε μια δημοκρατική κοινωνία) και της υπεράσπισης του δικαιώματος να κρίνουμε δημοσίως … την ποιότητα ενός διδακτορικού ή την ύπαρξη πελατειακών σχέσεων! Όπως είχε η 17Ν τα κουμπούρια, μας λέει, έτσι τώρα μερικοί ανώνυμοι/απρόσωποι (σαν τη 17Ν, σωστά;) “κραδαίνουν” τα πληκτρολόγια και “δολοφονούν”. Το λέει καθαρά, στο κομμάτι που αντιγράφετε.

Ε, αυτή η συσχέτιση είναι ΓΕΛΟΙΑ. Στο βαθμό που την υιοθετείτε, το σχόλιο αυτό πάει και στο δικό σας post. Μπορεί όμως και να κατάλαβα λάθος.

ΥΓ Για υβριστικά κείμενα υπάρχουν ήδη διέξοδοι. Οι νόμοι για εξύβριση και δυσφήμιση στην Ελλάδα είναι μάλλον αυστηροί.

Έφερα δύο νέα στοιχεία στην κουβέντα που πάνε πέρα από το DEMASAME και την κ. Ιορδανίδη.

1. Τι γίνεται με εκείνους που δεν αφήνουν ορατά «ίχνη» στο έγκλημα για να κάνουμε καταγγελίες στα όργανα. ΠΧ συνεδριάζει μυστικά μια μικρή ομάδα εκλεκτόρων πριν από την Γενική Συνέλευση και προ αποφασίζει τι θα ψηφίσει και πους θα επηρεάσει και μετά όλα εξελίσσονται νόμιμα.
2. Η διαδικασία της «ποινικοποίηση των αποφάσεων των οργάνων» (έστω και λανθασμένων) και η προσφυγή από τους αδικημένους στα δικαστήρια είναι γενικά μη παραδεκτό μέσο διεκδίκησης της δικαιοσύνης. Σχεδόν όλα τα μέλη ΔΕΠ θεωρούν ότι είναι «λάθος» ταχτική από τους θιγόμενους να προσφύγουν στη δικαιοσύνη και δεν θα οδηγήσει πουθενά. Όσοι εργάζονται σε Ελληνικό ΑΕΙ γνωρίζουν τι εννοώ, ρωτήστε τους αυτό και όχι αν σέβονται γενικά και αόριστα τους θεσμούς και τα όργανα.

Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα καταστάσεων, αν η περίπτωση της κάθε κ. Ιορδανίδη (δεν με αφορά ειδικά η. κ Ιορδανίδη) κινείται σε αυτό το μήκος κύματος το θέμα έχει τελειώσει και τα Χριστούγεννα (έχει δεν έχει τα προσόντα) θα είναι επίκουρος καθηγήτρια και κανένας συνυποψήφιος δεν θα «τολμήσει» να την κουνήσει.

Πως ανατρέπεται αυτή η κατάσταση? ;Oχι δικαστικά αλλά με το να καταλάβει κάθε μέλλος ΔΕΠ (και η σιωπηρή πλειοψηφία) ότι αυτά θα γυρίσουν εναντίον τους και με σταδιακή αλαλαγή νοοτροπίας και δεοντολογίας. Πως γίνεται αυτό? Μακάρι να μπορούσα να απαντήσω αυτό το ερώτημα έτσι απλά.

Όσα γράφονται για τρομοκρατία, 17 Νοέμβρη κατάλυση των θεσμών, ανθρωποφαγίες και διάφορα άλλα φαιδρά που κινούνται σε’αυτό το μήκος κύματοςακούγονται ωραία αλλά δεν καταλαβαίνω και εγώ ποιό σκοπό έχουν στη συζήτηση αυτή!

Το κείμενο του lymig όμως είχε συσχέτιση: Έκανε τη γελοία συσχέτιση μεταξύ της τρομοκρατίας (και της ιδεολογικά χρεωκοπημένης υπεράσπισής της σε μια δημοκρατική κοινωνία) και της υπεράσπισης του δικαιώματος να κρίνουμε δημοσίως … την ποιότητα ενός διδακτορικού ή την ύπαρξη πελατειακών σχέσεων!

Δεν κατάλαβες τίποτα λοιπόν. Για τη βοήθειά σου παραθέτω ξανά όλο το κείμενο μήπως και κατανοήσεις όλο το σκεπτικό. Ξαναδιάβασέ το και πες μου που σου αφαιρώ το δικαίωμα να κρίνεις δημοσίως την ποιότητα ενός διδακτορικού. Μήπως θα έπρεπε να βάλεις ένα καθρέπτη μπροστά από τους χαρακτηρισμούς που τόσο πρόχειρα εκτοξεύεις;

Οι ανώνυμες καταγγελίες δεν είναι αυτοσκοπός (ούτε πανάκεια), αλλά μέθοδος αντίδρασης η οποία έχει νόημα μόνο όταν χρησιμοποιείται σαν ύστατο μέσο και αποστέλλεται εκεί που πρέπει, και όχι οποιονδήποτε βασικά για δημιουργία εντυπώσεων. Αλλιώς, μια ανώνυμη επιστολή μπορεί πολύ εύκολα να στραφεί εναντίον του σκοπού που υποτίθεται πως εξυπηρετεί και να προάγει επικίνδυνες καταστάσεις (όρα λαϊκισμός, βία, «αυριανισμός», απαξίωση, κλπ).

Στην Ελλάδα κάποτε πρέπει να μπορέσουμε να διακρίνουμε τη διαφορά. Δεν είναι εύκολο βέβαια σε μιά χώρα στην οποία, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού χαιρόταν [με παρόμοιο τρόπο με αυτόν που ο διαχειριστής του ιστολογίου εδώ ανήγγειλε πως "ο ΔΜΡ ξαναχτυπά"] για τους δήθεν αγνούς “τιμωρούς” της 17Ν — και αυτοί έκριναν και καταδίκαζαν ως άλλοι ημίθεοι. Σήμερα, βέβαια, δεν υπάρχει 45άρι — ευτυχώς! — αλλά κάποιες νοοτροπίες δεν αλλάζουν. Δυστυχώς για τη χώρα, ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών της (εντός αλλά και εκτός συνόρων) έχουν ακόμη μέλλον μπροστά τους μέχρι να συνειδητοποιήσουν την αξία περιφρούρησης και προστασίας των θεσμών και αντίδρασης μέσα από αυτούς.

Όσα γράφονται για τρομοκρατία, 17 Νοέμβρη κατάλυση των θεσμών, ανθρωποφαγίες και διάφορα άλλα φαιδρά που κινούνται σε’αυτό το μήκος κύματοςακούγονται ωραία αλλά δεν καταλαβαίνω και εγώ ποιό σκοπό έχουν στη συζήτηση αυτή!

Οι θεσμοί έχουν να κάνουν με το πως δομούνται κοινωνίες με κανόνες Λουκά. Αυτό που υποτίθεται κι εσύ θες, αλλά δεν έχεις ιδέα πως να το πετύχεις και στενοχωριέσαι.

Οι ανθρωποφαγίες έχουν να κάνουν με το πόσο εύκολα αστήρικτες κατηγορίες μπορούν να καταστρέφουν τη ζωή ατόμων. Πρότεινα την “χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ” σε άλλο σημείωμα. Κανείς δεν το σχολίασε. Φαίνεται πως έχω υπερτιμήσει το επίπεδο του μπλογκ.

Αν εσύ, Λουκά, τα θεωρείς αυτά φαιδρά, μείνε στις κραυγές σου και τα συναισθηματικά σου ξεσπάσματα, που το μόνο που κάνουν είναι να διαιωνίζουν τη θλιβερή πραγματικότητα της στασιμότητας και της αδράνειας.

@ Λουκάς Βλάχος

Πολύ σωστά τοποθετείτε το ερώτημα:

“Πως ανατρέπεται αυτή η κατάσταση? ;Oχι δικαστικά αλλά με το να καταλάβει κάθε μέλλος ΔΕΠ (και η σιωπηρή πλειοψηφία) ότι αυτά θα γυρίσουν εναντίον τους και με σταδιακή αλαλαγή νοοτροπίας και δεοντολογίας. Πως γίνεται αυτό? Μακάρι να μπορούσα να απαντήσω αυτό το ερώτημα έτσι απλά.”

Και πολύ σωστά το έχει απαντήσει ο lymig από νωρίς:

“Δυστυχώς για τη χώρα, ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών της (εντός αλλά και εκτός συνόρων) ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΜΕΛΛΟΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ περιφρούρησης και προστασίας των θεσμών και αντίδρασης μέσα από αυτούς.”

Επειδή η ζωή είναι μικρή και επειδή δεν “τους παίρνουν όλους τα σκάγια”, το πιθανότερο είναι, η σιωπηλή πλειοψηφία να συνεχίσει να ανέχεται την αδικία με τη σκέψη: “εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;” Μέχρι λοιπόν να συνειδητοποιήσουν όλοι αυτοί …., θα κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι.

Επιπλέον, υπενθυμίζω ότι η ανοχή/παράλειψη σε παρανομία/παρατυπία είναι εξίσου μεμπτή με την ίδια την πράξη (και σε πολλές περιπτώσεις προβλέπεται η τιμωρία της από τη νομοθεσία και τους νομικούς κανόνες). Υπό αυτό το πρίσμα, η “σιωπηλή πλειοψηφία” είναι εξίσου ένοχη.

Προσωπικά, δεν βρίσκω και μεγάλη διχογνωμία στη συζήτηση. Εαν υπάρχει (διχογνωμία) νομίζω ότι αυτή εστιάζεται κυρίως στη διαφορά μεταξύ του “είναι” και του “πρέπει” και στο πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τη μετάβαση από το ένα σημείο στο άλλο.

ΥΓ
Τα όσα λέχθηκαν περί “ανθρωποφαγίας” ήταν αλληγορικά (τουλάχιστον από εμένα – που έκανα και τη διευκρίνιση του τί εννοώ) για να χαρακτηρίσουν μια όψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Εγώ πάντως, υπό αυτό το πρίσμα, δεν θα τα χαρακτήριζα φαιδρά.

Απο εκεί και πέρα, σε τυχόν εξώφθαλμα περιστατικά, κάποιος μπορεί (και επιβάλλεται εφόσον είναι σε θέση να γνωρίζει — αλλιώς, αν γνωρίζει και σιωπά, φέρει μέρος της ευθύνης) να κινητοποιείται στο πλαίσιο του συστήματος.

Αναφέρετε συνεχώς ακαδημαϊκά παραδείγματα – ας μου επιτραπεί να παρουσιάσω μια διαφορετική κατάσταση: κατά την διάρκεια της θητείας μου κατήγγειλα έναν αξιωματικό που κατά δική του ομολογία έκανε παράτυπα καψόνια σε στρατιώτη μη-χριστιανό. Το αποτέλεσμα όπως μπορείτε να φανταστείτε ήταν μηδενικό, με προσωπικές συνέπειες για μένα.

Ας μην βιαστεί κανείς να θεωρήσει οτι “ο στρατός είναι αλλιώς” – αντίθετα, εκεί αντιμετώπισα περισσότερες εγγυήσεις σε σχέση με την κοινωνία.

Ο e-lawyer έχει απόλυτο δίκιο ηθικά και νομικά. Απλώς το πρόβλημα είναι οτι υπάρχει και η πραγματικότητα η οποία ελαφρώς αρνείται να συμμορφωθεί.

Λοιπόν, επειδή πράγματι υποστηρίζω την (γελοία κατά τον Αν.ώνυμος) – (φαιδρή κατά τον φίλο μου Λουκά) συσχέτιση μεταξύ του “αγνού τιμωρού” ΔΜΡ και των “αγνών τιμωρών” της 17Ν εξηγούμαι.

Υποστηρίζω, οτι ο θεσμός π.χ. του Συνήγορου του Πολίτη έλυσε πολλά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ενώ η εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου ή του κ. Ευαγγελάτου δεν έλυσε κανένα.

Υποστηρίζω με άλλα λόγια, ότι ο Ρομπέν των Δασών, ο εθνικός τιμωρός, ο οποιοσδήποτε αυτόκλητος σώτήρας, μπορεί να ικανοποιεί τα κουτσομπολίστικα ένστικτά μας δεν λύνει όμως κανένα πρόβλημα της κοινωνίας μας.

Μιας κοινωνίας που σε ανάμνηση του λήσταρχου Νταβελη, ασκεί συλλήβδην το σπορ της φοροδιαφυγής, ασελγεί συλλήβδην στο φυσικό και δομημένο περιβάλλον, σπεύδει συλλήβδην στον οποιονδήποτε πολιτικάντη για το ρουσφέτι στο γυιο, στην κόρη… και ύστερα σηκώνει το δάχτυλο.

Μιας κοινωνίας που είναι βαθύτατα αντιθεσμική και ύστερα γυρεύει τα ρέστα.

Υποστηρίζω, ότι αντί να απαξιώνουμε τους θεσμους, αντί να ασπαζόμαστε το “όλοι ίδιοι είναι”, αντί να υπονομεύουμε θεσμούς, όπως η δικαιοσύνη ή το πανεπιστήμιο, καλλίτερο είναι να αγωνιζόμαστε για την ενίσχυση των θεσμών, για την θωράκισή τους για τη διαρθρωτική μεταρρύθμιή τους.

Κάποιες κοινωνίες στήριξαν την θεσμική τους οργάνωση στην ιστορική φράση του βερολινέζου αγρότη, που αγέρωχος, με πίστη στους θεσμούς τόλμησε να αντιπαρατεθεί στον γερμανό αυτοκράτορα λέγοντας του “Κάιζερ, υπάρχει δικαστής στο Βερολίνο”.

Ισχυρίζομαι λοιπόν ότι οι κοινωνίες που αντικατέστησαν τον Ρομπέν των Δασών με τον “δικαστή στο Βερολίνο” κέρδισαν. Δεν ξέρω αν μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο κοινωνίες που συνεχίζουν να στηρίζονται στο παραμύθι του Ρομπέν των Δασών.

“Οι ανθρωποφαγίες έχουν να κάνουν με το πόσο εύκολα αστήρικτες κατηγορίες μπορούν να καταστρέφουν τη ζωή ατόμων. ”

Και τι παράδειγμα τέτοιας “ανθρωποφαγίας” έχετε ακριβώς; Ποιός άνθρωπος “φαγώθηκε” με μια blogοανακοίνωση; Δεν πιστεύω να μου αναφέρετε το… Βουλγαράκη…