Απάντηση στον e-Lawyer
Με αφορμή την επιστολή-επίθεση κατά της κας Ιορδανίδου, ο αγαπητός elawyer κατέθεσε τις σκέψεις του στο εξής άρθρο:
http://elawyer.blogspot.com/2008/10/blog-post_28.html
Βρίσκω εξαιρετικά γόνιμη αυτή τη συζήτηση (πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια την ημερίδα στο Τελλόγλειο). Θα πω λοιπόν και τη δική μου άποψη. Διευκρινίζω φυσικά ότι δεν είμαι νομικός. Γράφω με βάση την εσωτερική μου αίσθηση του δικαίου. Λέω λοιπόν εξαρχής ότι έχω αντιρρήσεις για το υπάρχον νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη μου, μόνο η συκοφαντική δυσφήμιση θα έπρεπε να είναι ποινικό αδίκημα (πλημμέλημα), ούτε η απλή δυσφήμιση ούτε η εξύβριση ούτε η «προσβολή της προσωπικότητας». Υποστηρίζω την αναθεώρηση του ελλληνικού ποινικού κώδικα προς την κατεύθυνση αυτή, την ενίσχυση δηλαδή της ελευθερίας του λόγου κατά τα αμερικανικά δεδομένα.
Η κα Ιορδανίδου ρώτησε την κοινότητα των μπλογκερς, και είναι προς τιμήν της αυτό:
Ζητώ τη γνώμη σας για το είδος της άμυνας που μπορεί να αναπτύξει ένας πολίτης που δέχεται μια τόσο επιθετική στο ύφος και ατεκμηρίωτη στο περιεχόμενο επιστολή.
Η απάντηση του elawyer ήταν:
Ο θιγόμενος από ένα τέτοιο κείμενο δεν έχει ηθική, δεοντολογική ή νομική υποχρέωση να “ανταποδείξει” σε περίπτωση που παραβιάζονται οι παραπάνω κανόνες, καθώς ένα τέτοιο κείμενο δεν εμπίπτει στην έννοια του έγκυρου δημόσιου λόγου.
Οι 9 προϋποθέσεις που βάζει ο elawyer για την εγκυρότητα του δημόσιου λόγου είναι γενικά ορθές, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι κάθε κείμενο που δεν πληροί όλες αυτές τις προϋποθέσεις δεν πρέπει να δημοσιοποιείται. Διαφωνώ με την πρόταση «Αν ο λόγος κάθε πολίτη, συνεπώς και ο δημοσιογραφικός λόγος, δεν είναι τεκμηριωμένος, απλώς δεν πρέπει να εκφέρεται δημοσίως» που παρέθεσε ο elawyer από απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικίου Αθήνας. Φυσικά η κ. Ιορδανίδου δεν έχει καμιά υποχρέωση να απαντήσει. Αλλά αν ήμουν εγώ στη θέση της θα απαντούσα γιατί δεν θα ήθελα να αιωρούνται εναντίον μου υποψίες.
Λέει μετά ο elawyer για την επιστολή:
Κανένας δεν θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη αυτό το κείμενο το οποίο, πολύ απλά, δεν θα έπρεπε να είχε δημοσιευθεί στο Διαδίκτυο.
Όπως είπα παραπάνω, διαφωνώ στο δεύτερο. Όσο για το πρώτο, θα έλεγα κάτι διαφορετικό: ότι θα πρέπει να διαβάσουμε το κείμενο με μεγάλη επιφύλαξη γιατί δεν γνωρίζουμε τη βασιμότητα των πληροφοριών που παρατίθενται. Όταν και αν τις διερευνήσουμε και τις επαληθεύσουμε ή τις διαψεύσουμε, τότε μπορούμε να σχηματίσουμε άποψη.
Όπως είπα και στο διάλογο με τον σεβαστό Νίκο Ξυδάκη, πρέπει να δούμε τα ζητήματα αυτά μέσα στο σημερινό ελληνικό περιβάλλον. Όπως έγραψε και ο «Γοργίας» στο μπλογκ του elawyer, αν η Ελλάδα ήταν μια ευνομούμενη χώρα θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με αυτά που προτείνει ο e-lawyer. Η Ελλάδα όμως είναι μια χώρα βουτηγμένη στη διαφθορά και στις κλίκες όπου η δικαιοσύνη ΔΕΝ είναι αξιόπιστη. Ο πολίτης ΔΕΝ έχει την πίστη ότι θα βρει το δίκιο του (μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση υποθέσεων, εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας, κτλ). Είναι μια χώρα όπου η πρώην γενική επιθεωρήτρια περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη διώκεται για συκοφαντική δυσφήμιση επειδή κατήγγειλε την ολιγωρία της υπηρεσίας στην οποία εργαζόταν για τη μόλυνση του Ασωπού. Είναι μια χώρα όπου ο Στέφανος Τραχανάς ταλαιπωρούνταν για χρόνια στα δικαστήρια επειδή κατήγγειλε υπερτιμολογήσεις πανεπιστημιακών συγγραμμάτων. Κάποιοι απαιτούν τεκμηρίωση. Ξέρετε όμως τι τραβάει κάποιος που ζητάει πρακτικά εκλογής μελών ΔΕΠ από τα ΑΕΙ; (Δείτε εδώ). Ο αποστολέας της επιστολής μπορεί να μην είναι ο ΔΜΡ, αλλά ένα χαμηλόβαθμο μέλος ΔΕΠ στο τμήμα δημοσιογραφίας, κάποιος που γνωρίζει από μέσα τα πράγματα, και που ΔΕΝ μπορεί να πει αυτά που είπε επώνυμα γιατί θα βρει τον μπελά του. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, δεν μπορείς να απορρίψεις ασυζητητί τις ανώνυμες καταγγελίες, κι ας μην είναι πλήρως τεκμηριωμένες.
Εγώ θεωρώ ότι επιστολές όπως αυτή κατά της κας Ιορδανίδου, με όλα τα ελαττώματά τους, είναι καλό να δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο. Επίσης θεωρώ ότι η καλύτερη επιλογή για αυτόν που θίγεται είναι να απαντήσει στις καταγγελίες. Αυτή είναι μια στάση που θα οδηγήσει στην εξυγίανση της ελληνικής κοινωνίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, και την εμπέδωση της αξιοκρατίας, στα πανεπιστήμια και παντού.
@Καλογήρου: Αν δεν έχετε δει κανένα από τα φαινόμενα που εδώ κάμποσοι έχουμε αναφέρει, τότε μάλλον ζείτε σε άλλη χώρα. Αν τα έχετε δει και δεν έχετε κάνει τίποτα (διότι βέβαια δε θα έρθει με καταγγελίες η … μεταρρύθμιση), σας παραπέμπω στα σχόλια του lymig περί συνενοχής. Απλά είναι τα πράματα.
Επιπλέον, αν δεν έχετε δει τέτοια φαινόμενα, η μεταρρύθμιση που ζητάτε μάλλον πρέπει να έχει διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που κατά καιρούς συζητάμε και που κι εσείς προτείνετε.
Ο τρόπος διοίκησης ας πούμε, αν είναι χρηστός, αλλά αργός, θέλει διόρθωμα, όχι ριζική αλλαγή. Νόμιζα ότι μιλάγατε για την ανάγκη ριζικών αλλαγών. Άλλωστε για αυτό το λόγο στήθηκε και το blog στο οποίο συμμετέχετε — όχι γιατί υπάρχει ανάγκη διορθωτικών κινήσεων αλλά γιατί υπάρχει η ανάγκη ριζικών αλλαγών.
Φίλε Ορέστη στο ποστ 18 έγραφα
“Όταν μείνω για πάνω από ένα μήνα στο εξωτερικό, αρχίζω και γίνομαι αισιόδοξος. Βλέπω τα «καλά που δεν έβλεπα πριν» συναντώ πολύ αξιόλογους έλληνες, με πιάνει η νοσταλγία (γιατί λατρεύουμε όλοι αυτή την χώρα) και αρχίζω να ονειρεύομαι…”
Άρα να υποθέσω ότι αυτό
«Το Α.Π.Θ. με όλα τα προβλήματά του, τις αντιφάσεις του και τις αγκυλώσεις του, προσφέρει ανυπολόγιστο έργο στην ελληνική κοινωνία. Είμαι περήφανος που είμαι μέλος ΔΕΠ αυτού του ιστορικού πανεπιστημίου.»
είναι μέρος από το παραπάνω έργο…
Το ΑΠΘ είναι μέρος της Ελληνικής κοινωνίας και φυσικά δεν θα αμαυρώσουμε ολόκληρη την κοινωνία γιατί μερικά περιστατικά (στατιστικά σημαντικό δείγμα) είναι απαράδεκτα αλλά ούτε θα κάνουμε και τους τυφλούς λέγοντας «ουδέν πρόβλημα». Το ΑΠΘ χάνει κάθε μέρα που περνά μέρος από την μεγάλη του αίγλη και βυθίζεται στις διεθνής κατατάξεις, (το γεγονός ότι κάποιοι παράγουν διεθνώς ανεγνωρισμένο έργο σε αντίξοες συνθήκες δεν αλλάζει την εικόνα) η σύνδεση του με την οικονομική ανάπτυξη της Βόρειας Ελλάδας είναι πολύ μικρή ως ανύπαρκτη και όσοι δεν τα βλέπουν αυτά δεν βοηθούν στη λύση των προβλημάτων, απλά τα προσπερνούν αδιάφορα με περηφάνια. Δεν είναι τα πράγματα καλλίτερα σε άλλα πανεπιστήμια αλλά αυτό δεν αποτελεί αφορμή για να εφησυχάσουμε.
1. Το επόμενο σχόλιο ήταν καιρός να γίνει επιτέλους (είχε ήδη καθυστερήσει αρκετά θεωρώ) — long overdue!
—
2. Σχετικά με το επόμενο “υποθετικό” παράδειγμα Λουκά — έχω δει να γίνονται παρόμοια περιστατικά σε πανεπιστήμια σαφώς καλύτερα του AΠΘ.
—
3. Xωρίς να θεωρώ πως τα πράγματα είναι ρόδινα, το επόμενο το βρίσκω κάπως υπερβολικό (ή έστω απαισιόδοξο, που θα μπορούσε να γραφεί και με αισιόδοξο τόνο).
@ Ορέστης Καλογήρου
Δε θα διαφωνήσω καθόλου για το έργο που επιτελεί του ΑΠΘ αλλά μιλάμε για προσλήψεις εδώ και το ποσοστό ενδογαμίας που αν θυμάμαι καλά ήταν (είναι;) 80% για το φυσικό ΑΠΘ (από αξιολόγηση του Θέμη). Ένα τέτοιο συστηματικό bias δεν είναι φυσιολογικό. Δεν το πίστευα όταν το είδα αλλά δεν είδα να το αμφισβητεί κανείς. Φανερώνει βαθύ συστημικό και συντρηπτικό πρόβλημα σε βάθος χρόνου, αρρώστια πραγματική, μεγάλη απειλή για το μέλλον του τμήματος και άμεση ανάγκη για αλλαγές. Δεν απαξιώνω κανένα, ο εσωτερικός υποψήφιος δε σημαίνει οτί δεν μπορεί να είναι πολύ καλός αλλά αν δεν υπάρχει εξωστρέφεια σε ένα τμήμα, δεν ανανεώνεται με καινούριες ιδέες, διαφορετικές νοοτροπίες, μακροπρόθεσμα θα υπάρξει εκφυλισμός.
>>>Το Α.Π.Θ. με όλα τα προβλήματά του, τις αντιφάσεις του και τις αγκυλώσεις του, προσφέρει ανυπολόγιστο έργο στην ελληνική κοινωνία.
Οταν εμενα μου ερχονται εδω για διδακτορικο αποφοιτοι του ΑΠΘ που δεν εμαθαν ποτε να χρησιμοποιουν το διαδικτυο για να κανουν μια εργασια, που δεν πηραν ποτε e-mail account μεσα στο πανεπιστημιο, που δεν ξερουν να χρησιμοποιουν μια υπερφυγοκεντρο γιατι σπανιζει το ειδος σε ολοκληρο το ΑΠΘ, που οι συστατικες επιστολες που παιρνω (αν παρω) απο καθηγητες τους θα μπορουσαν να ειχαν γραφει απο ενα ρομποτ, συγγνωμη αλλα τα υπολοιπα τα ακουω με ελαφρυ χαμογελο. Και στον Τιτανικο φανταζομαι οι περισσοτεροι ευχαριστημενοι ηταν μεχρ το τελος, αλλα τουλαχιστον αυτοι ειχαν τη δικαιολογια της εκπληξης.
@ Nέαρχος Γαλανάκης
@ gerasimos
Δεν καταλαβαίνω το σχόλιο σας για το φύλο των αναγνωστών. Παρακαλώ γίνεται πιο σαφής
Συζητάμε την διαδικτυακή επίθεση ενός άνδρα εναντίον μιας γυναίκας και έχουμε 104 σχόλια από άνδρες. Το πρόβλημα εδώ θα έλεγα ότι μοιάζει με το πρόβλημα, το παράδοξο του παρόντος forum. Πρόκειται για ένα forum για την αναμόρφωση, την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου (το οποίο έχει χρεία ευρύτερων αλλαγών και όχι εκ των έσω πρωτοβουλιών) στο οποίο – κι εδώ εντοπίζω το απίστευτο του πράγματος – συμμετέχουν ως επί το πλείστον πανεπιστημιακοί. Σαν να έχουμε δηλαδή φτιάξει ένα forum για την βελτίωση των ελληνικών ταξί στο οποίο να συμμετέχουν ως επί το πλείστον ταξιτζήδες. Ε, δε θα βγουν και τα πιο ρηξικέλευθα συμπεράσματα απ’ αυτούς τους ανθρώπους διότι έχουν τα ξεχωριστά τους – ο καθένας – κεκτημένα συμφέροντα να υπερασπιστούν. Στην Αρχαία Αθήνα όταν συζητούνταν ας πούμε στην εκκλησία του δήμου εργασίες στα τείχη της πόλης αποκλείονταν απ’ αυτές και από την λήψη των σχετικών αποφάσεων οι πολίτες που ζούσαν πλησίον των τειχών διότι είχαν ατομικά θα λέγαμε σήμερα συμφέροντα που θα θόλωναν την κρίση τους. Σήμερα όμως, στις κοινωνίες των lobbies και των hobbies που θα ‘λεγε κι ο Καστοριάδης αλλά και της ιδιωτικοποίησης των πολιτών που δεν θα πολυκοιτάξουν να δουν τι γίνεται πέρα απ’ τον καναπέ τους ο κόσμος να γκρεμίζεται, οι μόνοι που φαίνονται να ενδιαφέρονται για την τύχη του ελληνικού πανεπιστημίου και την αλλαγή του δεν είν’ άλλοι από τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Διότι ούτε στην αρχαία Αθήνα βρισκόμαστε ούτε πολυενδιαφέρουν κανένα στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια, πέραν κάποιων που ζουν απ’ αυτά. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αυτό το πράγμα δεν παραμένει λάθος και θλιβερό.
“…θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…”
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=53106368
@ live your myth in greece
5 χρόνια μετά για την πρωτόδικη απόφαση! (πόσες αναβολές να είχε;)
Έχει μέλλον η υπόθεση (στόχος του καθηγητή: η παραγραφή στα 8 χρόνια).
Για-να-δούμε και το Εφετείο της Θεσσαλονίκης.
********
- Απορώ πώς δέχθηκαν τη μαγνητοφώνηση στο δικαστήριο (προφανώς ήταν καθαρός εκβιασμός).
- Αναρωτιέμαι επίσης αν διδάσκει ακόμη ο καθηγητής καθώς και το αν και πώς πήραν οι φοιτήτριες πτυχίο (ξαναέδωσαν το μάθημα;)