Τρία άρθρα για την αξιολόγηση
Το πρώτο του Μίμη Ανδρουλάκη:
http://mimisandroulakis.blogspot.com/2007/11/o.html
Το δεύτερο είναι μιά πολύ κατατοπιστική (για μένα) αναδρομή της ιστορίας των προσπαθειών να εισαχθεί η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών τα 25 τελευταία χρόνια. Η οπτική γωνία είναι αυτή των αντιπάλων της αξιολόγησης. Γράφτηκε το 2000:
http://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/11/20/Αξιολόγηση-και-εκπαίδευση-σήμερα/
Το τρίτο είναι μιά ιδεολογική υπεράσπιση του αιτήματος της μη αξιολόγησης:
http://msovolos.blogspot.com/2007/11/blog-post_18.html
Δεν έχω χρόνο να αναλύσω και να απαντήσω διεξοδικά στα δύο τελευταία. Είδα αρκετά πάντως για να καταλάβω ότι είμαι κάθετα αντίθετος.
Categories: Γενικά
Μέρος από το τρίτο άρθρο:
“Ας επιχειρήσουμε μια πρώτη σύντομη προσέγγιση:
Όταν ένας εκπαιδευτικός διδάσκει ένα θέμα, η διδασκαλία του (ως περιεχόμενο και τρόπος παρουσίασης και ανάλυσης) έχει «διαμορφωθεί» από τους εξής, μεταξύ πολλών άλλων, παράγοντες, που λειτούργησαν πριν απ’ αυτόν για διευκόλυνση ή δυσχέρανση του έργου του:
· Το συντάκτη του ωρολογίου προγράμματος, που έδωσε ώρες τόσες …
· Το συντάκτη του αναλυτικού προγράμματος, που πρόβλεψε να διδάσκονται εκείνα τα θέματα που συγκινούν τις συνειδήσεις των νέων ή τις αφήνουν αδιάφορες.
· Το συγγραφέα του σχολικού βιβλίου, που έγραψε βιβλίο διδάξιμο, ευδίδακτο, μη διδάξιμο ή και ανιαρό ή απωθητικό.
· Τον υπεύθυνο για την οργάνωση και λειτουργία του σχολείου, ώστε ο δάσκαλος να έχει άνετο ή βασανιστικό χρόνο διδασκαλίας (ως προς τους αντικειμενικούς όρους διδασκαλίας αίθουσα καθαρή και φωτεινή, την αναγκαία επίπλωση, τα αναγκαία εποπτικά μέσα διδασκαλίας σε λειτουργική ετοιμότητα, συνολική εικόνα αισθητικά ελκυστική ή έστω μη απωθητική, ατμόσφαιρα γαλήνης στο χώρο του σχολείου χωρίς ενοχλητικούς θορύβους και διακοπές).”
Με βάση αυτά τα δεδομένα (που είναι σωστά) προσπαθούν να πουν ότι “δεν φταίμε μόνο εμείς, φταίει και η πολιτεία, ας φτιάξει η πολιτεία τις δικές της αρμοδιότητες, και μετά ας έρθει να μας ζητήσει αξιολόγηση” Κούνια που σας κούναγε…
Άσχετο. Βρήκα και αυτό το μπλογκ που περιέχει προτάσεις για την παιδεία:
http://efakeloi.blogspot.com/
“… Κούνια που σας κούναγε…”
Η έκφραση αυτή δεν θυμίζει εκπαιδευτικό, δεν θυμίζει διανοούμενο, μα ούτε μαλλον πολιτικό.
Εμενα αδελφέ το μυαλο μου πήγσε στον “Μιν Λάντεν”..
Γεια σας.
Διάβασα μέρη από τα άρθρα 2 και 3. Οι αφετηρίες τους και οι συλλογιστικές τους είναι τόσο διαφορετικές από τη δική μου, που νομίζω ότι δε μπορεί να γίνει καμμία σύνθεση απόψεων.
Φαντάζομαι ότι αν συζητούσα με τους ανθρώπους αυτούς, η κουβέντα θα έμοιαζε με τηλεοπτικό διάλογο μεταξύ αστρονόμων και αστρολόγων. Είτε μεταξύ παπάδων και σαϊεντολόγων. (Αδιάφορο ποια πλευρά θα αντιστοιχούσε στον κάθε ρόλο. Θέλω απλά να δείξω το μέγεθος της ασυνεννοησίας.)