Greek University Reform Forum

Δεν διαφωνώ σε καμία απο τις προτάσεις του κυρίου Μουτσόπουλου για την ιατρική προ- και μεταπτυχιακή εκπαίδευση.
Οι ιατρικές σχολές -και δή της Αθήνας- αποτελούν απο τα πιό κλειστά και βρώμικα ακαδημαϊκά συστήματα εξουσίας εν μέρει λόγω της γενικότερης έντονα συντεχνιακής νοοτροπίας -και κακώς νοούμενης αλληλεγγύης- των ιατρών καθώς και των τ ε ρ α σ τ ι ω ν απολαβών που επιτρέπει το σύστημα να να νέμονται-διαχειρίζονται οι πανεπιστημιακοί ιατροί.
Ο νεοποτισμός αποτελεί τραγελαφικό φαινόμενο των ιατρικών σχολών. Γάμοι που διαλύονται όταν ο γαμπρός πάρει την προίκα-έδρα, διδακτορικές διατριβές και θέσεις επιστημονικών συνεργατών “άμα τή εκδόσει” του πτυχίου για τους ομοαίματους και φυσικά φωτογραφικές προκηρύξεις θέσεων για παιδιά, ανίψια, εγγόνια…
Δεν λείπουν βέβαια εξωπανεπιστημιακές παρεμβάσεις απο κόμματα, πρεσβείες και “άλλου τύπου” οργανώσεις…
Τα γνωρίζω στην διαχρονική τους εξέλιξη
-βλέπετε άν πάρω το πτυχίο, θα αποτελώ την τρίτη γενιά γιατρών της οικογένειας (δυστυχώς όχι πανεπιστημιακών)- και οφείλω να πώ οτι κάπως έχουν καλυτερέψει τα πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες.
Παρ’ όλη όμως την (σπάνια για γιατρό-καθηγητή) καταγγελτική διάθεση και ρητορεία εναντίων των κακώς κειμένων ούτε και ο κύριος Μουτσόπουλος καταγγέλλει τα συγκεκριμένα περιστατικά στα αρμόδια όργανα και τον τύπο και φαντάζομαι οτι εάν τελικά αποφασίσει να αντιταχθεί σε φαινόμενα παρακμής περιορίζεται σε πιέσεις μέσω εσωτερικών άτυπων μηχανισμών εξουσίας-επιρροής και εν γένει εξωθεσμικές παρεμβάσεις.
Δεν λύνονται όμως έτσι τα προβλήματα, καλά τα βιβλία, αλλά χρειάζεται πρώτα απ’ όλα το παράδειγμα…

…διδακτορικές διατριβές και θέσεις επιστημονικών συνεργατών “άμα τή εκδόσει” του πτυχίου για τους ομοαίματους…

Μουαχααχαχ…
Τρελή ατάκα. Να με συμπαθάτε, ξέρω πως δεν είναι για γέλια η κατάσταση. Btw, και Θεσσαλονίκη τα ίδια γίνονται.

Δεν λύνονται όμως έτσι τα προβλήματα, καλά τα βιβλία, αλλά χρειάζεται πρώτα απ’ όλα το παράδειγμα…

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο…

Πράγματι, η πρόταση κoυ Μουτσόπουλου για δημιουργία “μη κερδοσκοπικής” ιατρικής σχολής (σε συνεργασία με ξένο ιδρύμα) seems the way to go!.. Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο υπάρχει ήδη (το ιδιωτικό Υγεία, που είναι και associated με το Harvard Medical). Τα έξοδα (franchising του Harvard και των παχυλών μισθών των καθηγητών, των μελών των ΔΣ κλπ) όλο και κάποιο κονδύλι του κρατικού προϋπολογισμού θα τα καλύψει, ίσως και το ΕΣΥ ή το ΙΚΑ μέσω αγοράς υπηρεσιών.. Υπάρχει τέλος και η δυνατότητα αφορολόγητου – φαίνεται ότι κάτι τέτοιο έχει επιτύχει και ο έτερος συγγραφέας ενός εκ των “θαρραλέων” άρθρων (βλ. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=518118)

Το διάβασα. Χρειάζομαι περισσότερα στοιχεία για να διαμορφώσω γνώμη. Π.χ., λαμβάνει μισθό ο κ. Ρούσσος από αυτό το ίδρυμα; Τι είδους εισοδήματα έχει, οι ασθενείς πληρώνουν; Η απαλλαγή από τη φορολογία των δωρεών είναι λογικό μέτρο, κάτι που ζητούσαμε και για τα πανεπιστήμια.

Ο κ. Ρούσσος έχει 443 δημοσιεύσεις στο WoS, h=46, και 9088 αναφορές. Αυτά προς απάντηση των ερωτημάτων που έθεσε το άρθρο στο Indymedia.

“Mήνες πολλούς καθυστερεί η υλοποίηση μιας δωρεάς ύψους πάνω από 4 δισεκατομμύρια δραχμές, για την κατασκευή Μονάδος Εντατικής Θεραπείας στο Νοσοκομείο Κεφαλονιάς, με κίνδυνο να χαθεί, γιατί ο υπουργός Οικονομικών θέλει να τη φορολογήσει με 10%”

Χά!Δεν μπορώ να ξέρω για την εγκυρότητα των καταγγελομένων αλλα αν λάβουμε ως δείκτη αξιοπιστίας τα καταμαρτυρούμενα για την κεφαλλονιά το άρθρο είναι για πέταμα…

Η δωρεά Βεργωτή δεν κινδυνεύει να χαθεί -είναι όμως σε δολάρια και χρονοτριβώντας η άνοδος της ισοτιμίας έχει μειώσει την αγοραστική τους αξία-.
Η πραγματικότητα είναι οτι επιχείρησε η τράπεζα να την φάει αμφισβητώντας τον “τύπο” της πράξης δωρεάς -και κατα συνέπεια αφου δεν θα θεωρούνταν δωρεά να τα φορολογήσει και το κράτος-.
Εντατική ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να ιδρυθεί σε επαρχιακό νοσοκομείο -είναι τέτοια τα λειτουργικά έξοδα που δεν ανοίγουν τα κρεββάτια ούτε στην Αθήνα- και εκτός αυτού στις μελέτες που προωθήθηκαν ο καθένας έβαζε το μακρύ του και το κοντό του με αποτέλεσμα να αναθεωρηθούν αρκετές φορές και να παγώσει το όλο ζήτημα…

Το πρόβλημα λύθηκε συνολικά πιά για την φορολόγηση των δωρεών:
(Νικήτας Κακλαμάνης)
Εδώ, όμως, θα ήθελα, δράττοντας της ευκαιρίας, και επειδή ο Δημήτρης ο Σιούφας μετέχει στην κυβερνητική επιτροπή, να πω ότι αφού προσυπογράφω τα όσα είπε για τους ευεργέτες γενικότερα και ειδικότερα στον χώρο της υγείας, ότι πρέπει να εκσυγχρονιστεί το υπάρχον νομικό πλαίσιο.
Έχουμε βρεθεί εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου που είμαστε στο υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης να κληρονομήσουμε, μεταξύ άλλων, προσφορές και δωρεές και άλλων οικογενειών που έχουν σκαλώσει στο υπουργείο Οικονομικών. Διότι, άκουσον, άκουσον, πέραν αν θέλετε του υποχρεωτικού λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης ΦΠΑ που πρέπει να πληρώνει μία δωρεά, πληρώνει και φορολογία που πολλές φορές φτάνει το 20%.
Και έτσι δωρεές όπως αυτή της οικογένειας Βεργωτή, μπορώ να το πω δημόσια, 10 εκατομμύρια ευρώ για το νοσοκομείο Κεφαλονιάς στην ουσία να φτάνει στον τελικό αποδέκτη που είναι το νοσοκομείο για τον εκσυγχρονισμό του, με αυτά που σας είπα, ΦΠΑ και φόρο, περίπου 6,5 με 7 εκατομμύρια ευρώ. Να χάνονται, δηλαδή 3 εκατομμύρια ευρώ.
Αυτό, νομίζω, λοιπόν, ότι δεν είναι κίνητρο για να βρεθούν και άλλοι εθνικοί ευεργέτες είτε για τον χώρο της υγείας, είτε και αλλού. Και νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο πρέπει να το δούμε.

Υπάρχει και αυτή η κριτική του βιβλίου του κ. Μουτσόπουλου στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής από τον καθηγητή Νίκανδρο Μπούρα:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_23/09/2007_242243

Hannibal Ante Portas Says: (September 24th, 2007 at 9:40 pm)
“Παρ’ όλη όμως την (σπάνια για γιατρό-καθηγητή) καταγγελτική διάθεση και ρητορεία εναντίων των κακώς κειμένων ούτε και ο κύριος Μουτσόπουλος καταγγέλλει τα συγκεκριμένα περιστατικά στα αρμόδια όργανα και τον τύπο”

Μήπως διότι ο κύριος καθηγητής (παρότι αξιόλογος) έχει κάνει και αυτός μερικά λαθάκια?

******
Hannibal Ante Portas Says: (September 25th, 2007 at 3:28 am)
“….εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου που είμαστε στο υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης….”

Συγνώμη, αν επιτρέπετε και αν γνωρίζετε (αν και δεν γνωρίζω τη σχέση σας με το υπουργείο), έχει στρατηγικό σχέδιο-πρόγραμμα ο Αβραμόπουλος για την υγεία και που είναι δημοσιευμένο να το βρεί κανείς?

ΥΓ προς Θέμη
“Όπως φαίνεται, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να υλοποιήσει, ή έστω να μελετήσει, τις προτάσεις αυτές. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε οι βουλευτές, ούτε η διοίκηση των πανεπιστημίων. Η χώρα τελεί σε αφασία. Η μήπως πρόκειται για κώμα;”

Δεν φαίνεται. Έτσι είναι (το απόλυτο κώμα). Όσα εξαγγέλλονται σήμερα ότι πρόκειται να γίνουν στον τομέα της υγείας (όπως και στο ασφαλιστικό)έχουν επισημανθεί από το 1976 (μελέτες του ΚΕΠΕ) και έχουν επαναληφθεί από επιτροπή ξένων εμπειρογνωμόνων το 1994 (Brian Abel-Smith et al). Αμφιβάλω αν τα έχει διαβάσει κανείς απο αυτούς που έπρεπε να τα διαβάσουν.
Δεν απορώ όμως. Όταν στην ηγεσία του υπουργείου είναι ένας υπουργός ανέπαφος ο οποίος έχει τοποθετήσει να το “τρέχουν” 3 γενικούς και μια ειδική γραμματέα που επίσης είναι ανέπαφοι, δεν μπορεί να περιμένει κανείς και πολλά πράγματα.

Όσον αφορά την εκπαίδευση των ιατρών, μόνο όταν φθάσουν τις 100.000 θα αναρωτηθούν κάποιοι τι γίνεται εδώ πέρα. Πού είναι ο προγραμματισμός της εκπαίδευσης; Που θα απορροφηθούν οι νεότεροι γιατροί όταν το σύστημα έχει ήδη 57.000; Το ΕΣΥ άντε να πάρει άλλους 3.000 και να φθάσει τους 27.000. Οι άλλοι τί θα κάνουν; Και θέλουν όλοι να κάνουν την ειδικότητα της υποειδικότητας (που θα σώσει την ανθρωπότητα). Αυτό είναι ένα απο τα πιό καυτά ζητήματα σήμερα (που επηρεάζει και το κόστος της περίθαλψης). Το έχει συνειδητοποιήσει ο κ. Αβραμόπουλος; Και αν ναι, τι έχει προγραμματίσει γι’ αυτό;

Όσον αφορά τα χάλια και τη διάβρωση του συστήματος υγείας (δημόσιου και ιδιωτικού) μπορεί να φταίνε οι πολιτικοί που δεν πήραν μέτρα αλλά φταίει και σύσσωμο το ιατρικό σώμα (και να σκεφθεί κανείς ότι προέρχονται εκ των αρίστων αποφοίτων -θα το λέω πάντα αυτό!).

“….εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου που είμαστε στο υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης….”

Συγνώμη, αν επιτρέπετε και αν γνωρίζετε (αν και δεν γνωρίζω τη σχέση σας με το υπουργείο), έχει στρατηγικό σχέδιο-πρόγραμμα ο Αβραμόπουλος για την υγεία και που είναι δημοσιευμένο να το βρεί κανείς?

στρατηγικό σχέδιο-πρόγραμμα o κύριος Αβραμόπουλος; Πλάκα μου κάνετε, το μόνο στρατηγικό σχέδιο που μπορεί να διαθέτει είναι εντατικοποίησης των δημοσίων σχεσεών του…

@ Hannibal Ante Portas :
Ξέρω ότι είναι ανέπαφος αλλά λόγω της φράσης “… εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου που είμαστε στο υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης …” είπα μήπως έχετε κάποια θέση και ξέρετε κάτι παραπάνω (είπα μήπως έχει γίνει και κανένα θαύμα).

Αγαπητέ κ Λαζαρίδη
Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του καθηγητού κ Μουτσόπουλου. Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή την κριτική σας όπως και εκείνη του καθηγητού κ Νίκανδρου Μπούρα στην Καθημερινή,επίσης έχω διαβάσει με ιδιαίτερη προσοχή όλα τα άρθρα του καθηγητή τα οποία αναφέρετε . Σας διαβεβαιώνω ότι προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να μετάσχω στην συζήτηση μιας και δεν έχω προσωπική αντίληψη των γραφομένων από τον κ Μουτσόπουλο. Επειδή έχω εμπιστοσύνη σε εσάς και στον κ Μπούρα πιστεύω ότι τα αναγραφόμενα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα , θα προσπαθήσω μακρυά από τις απόψεις που εκφράζει, να σας δώσω μερικές μου σκέψεις για την ιατρική εκπαίδευση. Νομίζω ο΄τι η 20χρονη πανεπιστημιακή θητεία και η 12ετής θητεία μου ως διευθυντού στο ΕΣΥ( δηλαδή μεταπτυχιακός εκπαιδευτής κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα) μου επιβάλει να προβώ στην ενέργεια μου αυτή.
Σίγουρα ο καθηγητής Μουτσόπουλος είναι από τους πιο καλά διεθνώς καταξιωμένους Έλληνες γιατρούς και η γνώμη του έχει μεγάλη βαρύτητα. Δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει μαζί του στη κατάργηση της επετηρίδας για την επιλογή ειδικευόμενων γιατρών, το κοινό πρόγραμμα σπουδών, και τις εθνικές εξετάσεις για την απόκτηση ειδικότητας. Ούτε για την ανάγκη αναδιοργάνωσης του συστήματος υγείας.
Διερωτώμαι όμως αν σωστά το Βήμα απέρριψε άρθρο του μετράει την αναγνωρισιμότητα των καθηγητών και αναπληρωτών καθηγητών Παθολογίας στην Ιατρική Αθηνών μέσω του Citation Index. Μάλλον θα βρεθώ απέναντι σας πιστεύω ότι το Βήμα μάλλον σωστά έκανε διότι η αξιοκρατία στην επιλογή δεν καθορίζεται νόμον από την συμμετοχή στο Citation Index ή οποία μόνο ως δείκτης ερευνητικής και συγγραφικής δραστηριότητας μπορεί να θεωρηθεί, ,αλλά εξαρτάται και από άλλους παράγοντες όπως την διδακτική ικανότητα, το ακαδημαϊκό ήθος και προκειμένου περί κλινικών μαθημάτων και από την κλινική ικανότητα. Για την διδακτική ικανότητα ο προηγούμενος νόμος προέβλεπε τρόπο αξιολόγησης που ποτέ δεν εφαρμόστηκε, άγνωστο για ποιούς λόγους(δεν εκδόθηκαν τα προεδρικά διατάγματα). Για την αντικειμενικοποίηση των δυο άλλων παραμέτρων τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και χρειάζεται συζήτηση, ίσως μια βάση θα ήταν τα κριτήρια του ΕΣΥ βελτιωμένα όμως.
Τα λέω όλα αυτά γιατί αν το κριτήριο ήταν η ερευνητική-συγγραφική δραστηριότητα μόνο προ ολίγων ετών θα είχε εκλεγεί αναπληρωτής καθηγητής χειρουργικής που είχε κατηγορηθεί για ερευνητική απάτη. Ο δε ερευνητικός-συγγραφικός οίστρος των φιλόδοξων νεαρών ιατρών για το οποίο υπεύθυνος είναι μέχρις ενός βαθμού και ο καθηγητής Μουτσόπουλος, έχει οδηγήσει σε τραγελαφικές καταστάσεις, άρνηση ή στην καλύτερη περίπτωση ελλιπής εκπλήρωση των άλλων τους καθηκόντων, άμιλλα για μεγάλο αριθμό δημοσιεύσεων που αρκετές φορές διπλές ή και τριπλές δημοσιεύσεις κλπ . Σχετικά πρόσφατα είδα editorial μεγάλου περιοδικού να κατηγορεί για διπλή δημοσίευση πολυγραφότατο νέο επιστήμονα.
Έχω ακόμη επιφυλάξεις έχω ακόμη και και για το όραμα της ιδιωτικής Ιατρικής Σχολής δεν μπορώ όμως να πω κουβέντα πριν διαβάσω το βιβλίο. Η κριτική σας επικαιροποιεί παλιό μου ποστ http://ngalanakis.blogspot.com/2007/02/blog-post.html

Προφανώς η συγγραφική δραστηριότητα και η διεθνής αναγνώριση είναι απαραίτητη αλλά όχι ικανή συνθήκη.

διότι η αξιοκρατία στην επιλογή δεν καθορίζεται νόμον από την συμμετοχή στο Citation Index ή οποία μόνο ως δείκτης ερευνητικής και συγγραφικής δραστηριότητας μπορεί να θεωρηθεί

Και όχι μόνο είναι ένας δείκτης, αλλά δεν είναι ούτε καν Ο δείκτης, δηλαδή ο μοναδικός εκείνος παράγοντας που θα μας έδινε μια απόλυτα αντικειμενική εικόνα της ποιότητας της έρευνας. Η αλήθεια είναι πως υπάρχει μια συσχέτιση μεταξύ αναγνωρισιμότητας και αναφορών (πιό έντονη σε συγκεκριμένους τομείς και επιστήμες), αλλά δεν είναι αυτό το ένα και μοναδικό κριτήριο από το οποίο μπορούν να καταταχθούν οι ερευνητές. Η ευκολία δε, με την οποία τα ποσοτικά δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία κατατάξεων μπορεί να οδηγήσει σε εξόχως παραπλανητικά συμπεράσματα και αυτός, κατ’εμέ, είναι ο λόγος που πρέπει να αποφεύγονται ή να χρησιμοποιούνται μόνο σε συνδυασμό ποιοτικών αναλύσεων.

Ο δε ερευνητικός-συγγραφικός οίστρος των φιλόδοξων νεαρών ιατρών
Από μόνο του αυτό δεν είναι κακό. Το πρόβλημα ξεκινά όταν χρησιμοποιούνται ποσοτικά διατυπωμένοι δείκτες για να εκφράσουν ποσοτικά τη συνολική απόδοση. Στην περίπτωση αυτή, με δεδομένο πως ο στόχος (για τη βελτίωση της απόδοσης) είναι η μεγιστοποίηση μιας τιμής, ο καθένας θα στραφεί προς την παράμετρο εκείνη που μεγιστοποιεί την απόδοση. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω κατ’επανάληψη αντιδράσει (και όχι μόνο εδώ) στην άκριτη χρήση τέτοιων ολιστικών δεικτών για την κατάταξη επιστημόνων, πανεπιστημίων, κ.ο.κ. Πιό απλά, όταν ξέρω πως θα κριθώ με βάση τη φόρμουλα 100*Χ+10*Υ+Ζ, θα στραφώ πρωτίστως στη μεγιστοποίηση της απόδοσής μου κατά Χ και μάλλον θα αδιαφορήσω για το Ζ.

Συμπερασματικά, κάθε προσπάθεια να σταθμιστούν διαφορετικές παράμετροι σε κοινό δείκτη, έχει την παρενέργεια πως διαμορφώνει προτεραιότητες. Για να το επεκτείνω λίγο: αν το ζητούμενο ήταν η ολιστική ποσοτική αποτύπωση της έρευνας, τότε να ενισχυθεί μόνο η έρευνα σε Ιατρικές επιστήμες (highly-cited) και να κλείσουν οι μαθηματικές και οι θεωρητικές σχολές (low-number-of-citations). Δεν είναι όμως έτσι.

Νομίζω ότι με τις εγγραφές 12,13 είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος δεν έχω τίποτε να προσθέσω

Αγαπητέ κύριε Γαλανάκη,
Ως απόφοιτος της Ιατρικής σχολής Αθηνών και ως νέος γιατρός, με απαίτηση για μια καλύτερη ποιότητα εκαίδευσης και για ένα αξιοκρατικό πανεπιστήμιο που θα έχει τη δυνατότητα και τη βούληση να παράγει έργο, θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια πάνω στη δημοσίευση σας στο παρόν forum.
Πράγματι, η κατάσταση αυτή τη στιγμή στο Πανεπστήμιο δεν είναι η καλύτερη. Τα φαινόμενα νεποτισμού και αναξιοκρατίας παρατηρούνται σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό και η ποιότητα της εκπαίδευσης που λαμβάνουμε είναι μάλλον μέτρια, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Εκτός αυτού, λίγοι είναι εκείνοι σε αυτό το εκπαιδευτικό ίδρυμα που έχουν να επιδείξουν αξιόλογη ερευνητική δραστηριότητα και παργωγή νέας γνώσης.
Πώς όμως θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα παραπάνω, αν όχι με κάποιο σύστημα αξιολόγησης ;
Όσον αφορά τη διδακτική ικανότητα, την κλινική ικανότητα και το ακαδημαικό ήθος των Πανεπιστημιακών δασκάλων, θα ήθελα να σχολιάσω τα εξής: Ασφαλώς και τα προαναφερθέντα αποτελούν στοιχεία της αξιολόγησης. Όμως, δεν υπάρχει βούληση για την αξιολόγηση της διδακτικής ικανότητας. Εκτος βέβαια του οτι μια τέτοια αξιολόγηση θα ήταν εξαιρετικά υποκειμενική. Απο την άλλη, η κλινική ικανότητα και το ακαδημαικό ήθος, (αρετές που είναι ή θα έπρεπε να είναι συνυφασμένες με την έννοια του γιατρού και του ακαδημαικού δασκάλου) μπορούν να κριθούν μόνο με υποκειμενικό τρόπο. Τέτοιες κρίσεις, θεωρώ αυτονόητο πως κάνει ο καθενας μας όταν μπαίνει σε διαδικασία αξιολόγησης άλλου προσώπου.
Πέρα όμως από τις παραπάνω ικανότητες και αρετές που πρέπει να έχει ο ακαδημαικός δάσκαλος, είναι σαφές οτι πρέπει να έχει να επιδείξει και ένα αξιόλογο ερευνητικό συγγραφικό έργο. Για την αξιολόγηση αυτού του έργου, διαθέτουμε, αντικειμενικούς δείκτες. Ένας απο αυτούς είναι και η αναγνωρισιμότητα του Γιατρού μέσα από το Citation index. Ο δείκτης αυτός έχει τα μειονεκτήματά του, που όμως μπορούν να απαλειφθούν εαν κανείς είναι λίγο προσεκτικός στην ανάγνωσή του. Άρα,δεδομένου οτι αξιολόγηση σημαίνει αντικειμενικότητα, δεν μπορώ να φανταστώ γιατί η αναγνωρισιμότητα των Ιατρών μέσα απο το citation index να μην είναι ένας από τους κυριότερους δείκτες αξιολόγησης.
Τέλος, όσον αφορά εμάς τους νέους συναδέλφους, θα ήθελα να υπογραμμίσω τα εξής: ο καθηγητής Χ.Μ. Μουτσόπουλος, αποτελεί φάρο αισιοδοξίας για το φοιτητή που έχει δίψα για μάθηση,που έχει θέληση για προσφορά και εχει πίστη οτι το Πανεπιστήμιο επιβραβεύει τους άριστους και όχι αυτούς που προσπαθουν να ανέλθουν με άλλα μέσα. Ο καθηγητής Μουτσόπουλος είναι απο τους λίγους ακαδημαικους δασκάλους που κατα τη διάρκεια της 6 ετούς φοίτησής μας στην Ιατρική σχολή μας δίδαξε τις έννοιες του Ακαδημαικού ήθους και της Αξιοκρατίας. Είχαμε την τύχη, να βλέπουμε αυτά που μας δίδασκε να τα εφαρμόζει πρώτος ο ίδιος κάθε μέρα, αφού όχι μόνο φρόντιζε πάντα να είναι ακριβοδίκαιος και αξιοκράτης, άλλα πάντα καυτηρίαζε τόσο με τα αρθρα και τις ομιλίες του, όσο και σε επίπεδο προσψπικών συζητήσεων τα θλιβερά φαινόμενα νεποτισμού, κομματικών ή άλλων παρεμβάσεων που φθειρουν τα Πανεπιστήμια μας. Παράλληλα μας ενέπνευσε, ώστε να προωθήσουμε την επιστήμη μας μέσα από την έρευνα και να ασχοληθούμε σε βάθος με το αντικιμενό μας, να αφοσιωθούμε δηλαδή στην Ιατρική και στον Ανθρωπο. Όταν βέβαια αναφέρομαι σε έρευνα, εννοώ έρευνα σοβαρή και σε βάθος, αφού ο καθηγητής, ποτέ δε μας άφησε να δημοσιεύσουμε paper, τα οποία δε θα είχαν κάτι πρωτοπόρο να πουν. Ο ίδιος ασχολείται πολλές ώρες διωρθόνοντας σχολάστικά όλες τις εργασίες που δημοσιεύονται από το εργαστήριο ή την κλινική του. Προφανώς λοιπόν καμία σχέση δεν έχουν τα φαινόμενα στα οποία αναφέρεστε, με το καθηγητή Μουτσόπουλο.
Όλοι όσοι ειμαστε μαθητές του, αισθανόμαστε πραγματικά τυχεροί…

Υ.Γ: όλοι όσοι ζούμε μέσα σε αυτό το Πανεπιστήμιο, γνωρίζουμε και κατακρίνουμε τις πρακτικές και τα άτομα, που και εσείς καταγγέλετε κύριε Γαλανάκη, και που πραγματικά υποβαθμίζουν την επιστήμη και το Πανεπιστήμιο…

@PGS
Μάλλον παρανοήσατε τα λεγόμενα μου, κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι ο καθηγητής Μουτσόπουλος δεν έχει όλες τις αρετές που αναφέρετε και εάν δεν κινδύνευα να χαρακτηριστώ άσχημα πράγμα όχι και τόσο κολακευτικό για ηλικία μου θα έλεγα ότι τα αναφερόμενα από σας μάλλον είναι λίγα για να δώσουν το μέγεθος του επιστήμονα. Όπως και αρχικά δήλωσα δεν έχω διαβάσει το βιβλίο για να έχω γνώμη. Εκείνο το οποίο με διαφοροποιεί τόσο από σας όσο και από τον καθηγητή είναι ότι δεν πιστεύω οι βαθμολογίες του Citation index είναι το μοναδικό αντικειμενικό κριτήριο αξιοκρατίας για τις θέσεις των ακαδημαϊκών δασκάλων αλλά πρέπει να συνεκτιμούνται και άλλες παράμετροι πχ η διδακτική επάρκεια( εδώ υπάρχει διεθνής εμπειρία στην αξιολόγηση της) Για τα υπόλοιπα κριτήρια (ήθος κλινική επάρκεια) όντως υπάρχει υποκειμενική εκτίμηση θα μπορούσε όμως να γίνει μια προσπάθεια δημιουργίας κριτηρίων. Μη μου πείτε αγαπητέ συνάδελφε ότι έχει ακαδημαϊκό ήθος ο δάσκαλος που εγκαταλείπει το σπουδαστήριο, την αίθουσα διδασκαλίας, το εργαστήριο για να ασχοληθεί με το ιδιωτικό του επάγγελμα ή έχει ακαδημαϊκό ήθος εκείνος που την ερευνητική εργασία την σπάει στα τρία ή στα δύο για να αυξήσει τον αριθμό των δημοσιεύσεων του.
Ούτε διαφωνώ με την διαρκή αξιολόγηση όλων ασχέτως βαθμίδας αλλά προς όλες τις παραμέτρους και όχι μόνο την ερευνητική- συγγραφική δραστηριότητα. Εδώ θα έπρεπε να εκτιμάται επιπλέον και η οργανωτική επάρκεια. Θα πρότεινα μάλιστα όλες οι αξιολογήσεις να είναι εξωτερικές. Μάλλον θα είδατε ότι συμφωνούμε σχεδόν σε όλα και χαίρομαι ιδιαίτερα με τις διαπιστώσεις του υστερόγραφου σας.

Όλα παίζουν ρόλο. Και όλα πρέπει να προσμετρούνται. Ακόμα και το ακαδημαϊκό ήθος όπως το ορίζει πολύ σωστά ο κύριος Γαλανάκης. Απλά θα προτιμούσα να είναι σημεία που κάνουν τη διαφορά όταν σε όλα τα υπόλοιπα (βιβλιομετρικά) υπάρχει ισοβαθμία. Γιατί ακριβώς είναι δύσκολο ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΔΥΝΑΤΟ να μετρηθεί η διδακτική επάρκεια.

Απλά στο συγκεκριμένο:

δεν πιστεύω οι βαθμολογίες του Citation index είναι το μοναδικό αντικειμενικό κριτήριο αξιοκρατίας για τις θέσεις των ακαδημαϊκών δασκάλων

οφείλω να πω πως από τα αντικειμενικά κριτήρια που ποσοτικοποιούνται σχετικά εύκολα και μάλιστα υπάρχει σαφής εντολή απ’το νόμο (πχ για την θέση Καθηγητή εκεί που απαιτεί τυπικό προσόν: «το έργο τους να έχει αναγνωρισθεί και χρησιμοποιηθεί από άλλους επιστήμονες») o δείκτης αναφορών κάνει τέλεια δουλειά.

Δείχνει την αξία των δημοσιεύσεων, ότι δεν είναι απλά χαρτοπόλεμος. Μόνο ο αριθμός δημοσιεύσεων δεν φτάνει.

@ Μιχαηλίδη
Πιστεύω ότι κάποτε πρέπει να καταπιαστούμε και να αρχίσουμε μετρούμε ή καλύτερα να βρούμε τρόπους να μετρούμε τα δύσκολα. Αν θέλουμε η χώρα πάει μπροστά

Η δικιά μου εμπειρία λέει οτί η ερευνητική δραστηριότητα μετριέται σχετικά εύκολα (βιβλιομετρικά), η διδακτική όχι πολύ εύκολα. Φυσικά και οι δυο είναι σημαντικές και θα πρέπει να λαμβανονται υπόψη σε προαγωγές, όπως και η συνεισφορά στη λειτουργία του τμήματος. Αυτά περί ήθους τα ακούω βερεσέ. Αυτά κι αν δεν είναι δύσκολο να μετρηθούν. Λες και ο Νewton, ήταν το καλό παιδί υπόδειγμα ήθους. Παραθυράκια για να βάζουμε μέσα ημέτερους και να βγάζουμε απ’έξω τους ενοχλητικούς μου ακούγονται και έτσι θα λειτουργήσουν. Στη φυσική μετράς αυτό που μπορείς και εκεί που μπορείς και έτσι βγάζεις έμμεσα συμπεράσματα για αυτά που δεν μπορείς να μετρήσεις. Δεν λέω οτί υπάρχει ένα προς ένα αντιστοιχία, αλλά είναι δικαιότερο να δίνεις μεγαλύτερη σημασία σ’αυτό που μπορείς να μετρήσεις αξιόπιστα. Για μένα κοινή λογική. Από την άλλη δε θα έδινα κριτήρια με φοβερή αυστηρότητα αλλά όπως και να το κανουμε, πρώτη βαθμίδα με h-index κάτω από 10 σε σχολή θετικής κατεύθυνσης βγάζει μάτια, όσο ήθος και να έχει!
Τα βιβλιομετρικά δεδομένα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, πως να το κάνουμε…

@ Basil
Χωρίς να αντικρούω όσα λέτε:

Μπορεί το “όπως και να το κανουμε, πρώτη βαθμίδα με h-index κάτω από 10 σε σχολή θετικής κατεύθυνσης βγάζει μάτια, όσο ήθος και να έχει!” να είναι σωστό από την άλλη όμως και το “να είναι κάποιος 30 και κάτι χρονών με διακόσιες δημοσιεύσεις επί παντός επιστητού θέματος και να γίνεται καθηγητής πρώτης βαθμίδας (επειδή ο μπαμπάς του είναι καθηγητής ή επειδή για κάποιο λόγο τον σπρώχνει όλο το σύστημα)” δεν βγάζει μάτι;

ΑΑΤ,
εντελώς. Και ξέρω τέτοιες και παρόμοιες περιπτώσεις. Για τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά τα βιβλιομετρικά δε λένε τίποτα ή λένε πολύ λίγα. Αλλά ακριβώς γι αυτά είναι και οι ομιλίες και οι συνεντεύξεις, εκεί μπορεί κάποιος να διερευνήσει τέτοια θέματα και κατά πόσο οι δουλειές κάποιου είναι πραγματικά δικές του. Για αυτό τα βιβλιομετρικά δεν πρέπει να μεταχειρίζονται με εντελώς απόλυτο και αυτόματο τρόπο.

@ κ Λαζαρίδη
Μάλλον σας δημιούργησα άθελα μου πρόβλημα. Ίσως δεν ήμουν όσο θα έπρεπε σαφής και έτσι σε κάποιους από τους σχολιαστές σας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι είμαι κατά το βιβλιομετρικών δεδομένων. Μακρυά από μένα τέτοια σκέψη. Εκείνο που υποστήριξα και υποστηρίζω είναι ότι τα δεδομένα αυτά δεν είναι πανάκεια για την αξιολόγηση των ακαδημαϊκών δασκάλων, αλλά θα πρέπει να αξιολογούνται και άλλοι παράγοντες (διδακτική επάρκεια κλπ). Όντως η αντικειμενικοποίηση των παραγόντων αυτών είναι πιο δύσκολη,αλλά είναι από ότι γνωρίζω δυνατή. Δεν είναι δυνατή μόνο η μέτρηση των αριθμητικών δεδομένων όπως διδάσκουν οι φυσικές επιστήμες, αλλά και στάσεων και συμπεριφορών όπως διδάσκουν οι κοινωνικές επιστήμες, και εδώ πρέπει να κατατείνουν οι μελλοντικές μας προσπάθειες.Ο basil με την έκφραση του ” Αυτά περί ήθους τα ακούω βερεσέ. Αυτά κι αν δεν είναι δύσκολο να μετρηθούν”. Μου δημιούργησε αλγεινή εντύπωση διότι κατά την γνώμη μου επιστήμη άνευ ήθους είναι επικίνδυνη για να μην πω αυτό που έλεγε κάποιος δάσκαλος μου “επιστήμη άνευ ήθους είναι αγυρτεία”

« τα δεδομένα αυτά δεν είναι πανάκεια για την αξιολόγηση των ακαδημαϊκών δασκάλων, αλλά θα πρέπει να αξιολογούνται και άλλοι παράγοντες (διδακτική επάρκεια κλπ).»

Συμφωνώ απόλυτα. Η αξιολόγηση του διδακτικού έργου θα μπορούσε να γίνει με τους παρακάτω τρόπους: α) να αρχίσει επιτέλους να γίνεται παντού αξιολόγηση διδασκόντων από τους φοιτητές με ανώνυμο ερωτηματολόγιο στο τέλος κάθε μαθήματος και να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα στο διαδίκτυο, αντί να μπαίνουν σε κάποιο συρτάρι. β) θα μπορούσαν να θεσπιστούν πανελλήνιες εξετάσεις ΜΕΤΑ την αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο. Οι εξετάσεις αυτές, διαφορετικές σε κάθε κλάδο, θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σε διάφορους σκοπούς: θα μπορούσαν π.χ. να αντικαταστήσουν τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ και να χρησιμοποιηθούν ως ένα επιπλέον κριτήριο για την αποδοχή σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Στην περίπτωση των επαγγελματικών σχολών (Ιατρική, Πολυτεχνείο, Νομική) θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για την απόκτηση άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων των εξετάσεων αυτών θα μας επέτρεπε να αποτιμήσουμε και το εκπαιδευτικό έργο του κάθε πανεπιστημιακού τμήματος σε σχέση με την ποιότητα των φοιτητών που εισήχθησαν. Αυτή η ανάλυση μπορεί να γίνει και σήμερα σε κάποιο βαθμό με τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Οι συγκεντρωτικές επιδόσεις των αποφοίτων κάθε ιδρύματος θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού τους έργου. γ) οι επιτροπές εξωτερικής αξιολόγησης που θα επισκεφτούν σύντομα τα τμήματα και θα εξετάσουν το πρόγραμμα σπουδών, τα χρησιμοποιούμενα συγγράμματα, το επίπεδο των εργαστηρίων κτλ θα μπορούσαν να ποσοτικοποιήσουν την αξιολόγησή τους έτσι ώστε να μπορεί να γίνει σύγκριση και κατάταξη των ομοειδών τμημάτων.

Κύριε Γαλανάκη,
Αν έδωσα την εντύπωση οτί κάποιος δεν πρέπει να έχει ήθος είναι λάθος. Δεν ήθελα να πω αυτό. Αλλά είναι λίγο επικίνδυνο υπό την έννοια οτί μπορεί να χρησιμοποιηθεί λίγο υποκειμενικά. Π.χ. λέτε ‘εκείνος που την ερευνητική εργασία την σπάει στα τρία ή στα δύο για να αυξήσει τον αριθμό των δημοσιεύσεων του’. Αν ένα σύστημα ευνοεί τον αριθμό είναι μάλλον κατανοητό και όχι απαραίτητα ανήθικο να σκέφτεται κάποιος έτσι. Έτσι κι αλλιώς αυτό δε θα βοηθήσει ιδιαίτερα το h-index. Εγώ έχω δει πολύ, πολύ χειρότερα που δε λαμβάνονται υπόψη και πταίσματα που λαμβάνονται όταν δε μας αρέσει κάποιος. Οπότε είμαι λίγο υποψιασμένος… Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός. Σαφώς και υπάρχουν και ξεκάθαρες περιπτώσεις έλλειψης ήθους αλλά συνήθως είναι (σχεδόν) παραβατική συμπεριφορά. Π.χ. το να μην εμφανίζεσαι στις παραδόσεις είναι breach of contract πρώτα απ’όλα και αιτία για disciplinary action.

Η σχεδόν “ψύχωση” (no offense) με την “αντικειμενική” μέτρηση της ποιότητας των ερευνητών και των διδασκόντων έχει κυρίως να κάνει με την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης στους ανθρώπους (τους φίλους μας, συναδέλφους μας, συνεργάτες μας) που συμμετέχουν σε διαδικασίες κρίσης.

Στις ΗΠΑ (για να τις ξανα-αναφέρουμε για πολλοστή φορά) τις κρίσεις αξιολόγησης για μονιμοποίηση διενεργεί επιτροπή σε επίπεδο σχολής, και εν συνεχεία επιβεβαιώνει (ή, σχετικά σπανίως, ανατρέπει) επιτροπή σε επίπεδο πανεπιστημίου, αποτελούμενη από καθηγητές εγνωσμένης αξίας. Οι επιτροπές αυτές σε κάποια πανεπιστήμια (ειδικά η σε επίπεδο πανεπιστημίου) έχουν *μυστική* σύνθεση. Τα κριτήρια της κρίσης δεν καταγράφονται (μόνο ανεπισήμως και από στόμα σε στόμα γίνονται γνωστά), πρακτικά δεν δημοσιοποιούνται. Είναι δε γνωστό ότι σημαντικότατο ρόλο στις κρίσεις παίζουν, ειδικά στα καλύτερα των ερευνητικών πανεπιστημίων, τα γράμματα από τρίτους, κριτήριο ελάχιστα υποκείμενο σε “κανονικοποίηση”.*

Παρά ταύτα, σπανια υπάρχει αμφισβήτηση των κρίσεων, και σπανιότατα ακολουθούνται διαδικασίες ενστάσεων — οι δε περιπτώσεις που το θέμα φτάνει σε δικαστήριο είναι απειροελάχιστες.

Ακόμα πιο “αδιαφανή” είναι τα κριτήρια για τις ετήσιες μισθολογικές αυξήσεις.

Είναι φανερό ότι για να κρίνει σωστά κανείς πρέπει να ξέρει κιόλας ποιά είναι τα κριτήρια, και να έχει μια ιδέα περί μεθόδων αξιολόγησης για τα υπό κρίση αντικείμενα. Υπό αυτή την έννοια, είναι σημαντικό οι καθηγητές να ξέρουν περί δεικτών, και να ξέρουν για το τι λέει η επιστημονική θεωρία για την αξιολόγηση του αντικειμένου τους, της έρευνας και της διδασκαλίας. Τελικά όμως τις κρίσεις τις κάνουν άνθρωποι, και γενικά δεν υπάρχουν φόρμουλες για το τελικό αποτέλεσμα (2log*Y+logX) > 1 σημαίνει προαγωγή.

Η συνεχής εξωθεσμική (και συχνά και θεσμική) συζήτηση περί κριτηρίων στην Ελλάδα αντανακλά περισσότερο την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης στα άτομα και λιγότερο την ανάγκη επιλογής των σωστών αντικειμενικών κριτηρίων. Την ίδια έλλειψη εμπιστοσύνης επιδεικνύει και το νομικό πλαίσιο. Δυστυχώς συχνά οι επιτροπές δικαιολογούν την έλλειψη εμπιστοσύνης. Πως σπάει ο φαύλος κύκλος δεν ξέρω.

Ενδιαφέρουσα ιστορία αποτελεί η επιλογή του διευθυντή του ΙΤΕ (δείτε πχ http://www.sci.ccny.cuny.edu/~themis/greekuniversityreform/Gousetis.pdf) Στην εν λόγω επιτροπή σημειωτέον ότι συμμετείχαν γνωστότατοι επιστήμονες από το εξωτερικό (αριθμητικά είχαν την πλειοψηφία…)

Η έλλειψη εμπιστοσύνης από τη μια, και η έλλειψη πνεύματος αξιοκρατίας απο την άλλη δεν υποκαθίσταται από αυστηρά, ή καλά σχεδιασμένα κριτήρια παρά μόνο εν μέρει.

*Στις ιατρικές η κατάσταση είναι διαφορετική και χρησιμοποιούνται και άλλες μέθοδοι κρίσης και κριτήρια. Το να προσπαθούν οι ειδικές ανάγκες της ιατρικής εκπαίδευσης να καλυφθούν μέσα από τις γενικές διατάξεις για τα πανεπιστήμια είναι μια ακόμα ελληνική πρωτοτυπία.

Αυτά περί ήθους τα ακούω βερεσέ. Αυτά κι αν δεν είναι δύσκολο να μετρηθούν. Λες και ο Νewton, ήταν το καλό παιδί υπόδειγμα ήθους.

Χμμ, αυτές τις εξαιρέσεις τις έχουμε ξανασυζητήσει. Εδώ μιλάμε για τις συμβατικές εκλογές-προαγωγές, όχι για εκκεντρικούς μαθηματικούς, αλλόκοτους φυσικούς, κλπ που μπορούν να έρθουν με τον μηχανισμό της μετάκλησης.

Όσο αφορά το χαρακτηριστό τού «ήθους» στο ΔΕΠ.

Ήθος δεν είναι ένας καθηγητής που επανειλλημένα έχει δηλώσει και αποδείξει πως προτιμά τους καλύτερους υποψήφιους και όχι τους «εσωτερικούς»; Ήθος δεν είναι ένας καθηγητής που αντίθετα απ’τον Αλαβάνο είναι πολέμιος της αντιγραφής, της μετριότητας, και του plagiarism; Ήθος δεν είναι ένας καθηγητής που δεν κάνει χαρτοπόλεμο αλλά δημοσιεύει μόνο αληθινά αποτελέσματα χωρίς να τα «μαγειρεύει» αν δεν του βγαίνουν;

—

Όλα τα παραπάνω προσμετρούνται. Καλώς ή κακώς με τις μεθόδους που υποστηρίζει ο κύριος Βασσάλος (που πλέον έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται και στις υπόλοιπες Δυτικές Χώρες που εκσυγχρονίζουν τα ακαδημαϊκά τους συστήματα) μπορεί επιτέλους να γίνουν σωστές κρίσεις.

Και ίσως είναι η μόνη θεραπεία για την επαναφορά της εμπιστοστύνης μεταξύ των ανθρώπων στο ακαδημαϊκό σύστημα.

αγαπητοί φίλοι,
χαίρομαι ιδιαίτερα που η βιβλικριτική του κυρίου Λαζρίδη προκάλεσε κάποιο διάλογο. Δυστυχώς ο διάλογος έγινε χωρίς να έχει μελετηθεί απο μερικούς το βιβλίο και μόνον με μερική θεώρηση πολλοί τοποθετήθηκαν. Το βιβλίο που συζητιέται ή και oi θέσεις του συγγραφέα αναλύθηκαν μονοσήμαντα. Θέλω να θυμήσω, οτι πολλές παράμετροι που είναι σημαντικές για την αξιολόγηση μελλοντικού Πανεπιστημιακού μέλους δεν είναι δυνατόν στη Ελληνική πραγματικότητα να εκτιμηθούν. Για παράδειγμα,
1) η διδακτική ικανότητα παραβλέπεται ή δεν εκτιμάται
α) διότι η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική και
β) διότι δυστυχώς οι φοιτητές δε δρουν ως άτομα-μελλοντικοί επιστήμονες, αλλά ως εκπρόσωποι κομματικών φορέων.
2) επιπρόσθετα, η κλινική ικανότητα δεν αξιλογείται ούτε εσωτερικά ούτε από εξωτερικούς κριτές. Παράμετροι που αντικειμενικά θα μελετούσαν την ικανότητα αυτή αγνωούνται παντελώς. Έτσι, η μόνη σχετικά αντικειμενική παράμετρος που εναπομένει για την αξιλόγηση μελλοντικού μέλους ΔΕΠ είναι η Διεθνής απήχηση του υποψηφίου όπως αυτή αναδεικνύεται από προσκλήσεις για παρουσίαση του έργου του υποψηφίου σε διεθνή fora, σημαντικά Πανεπιστήμια, συμμετοχή σε editorial board περιοδικών με υψηλό δείκτη απήχησης, χρηματοδοτήσεις του ερευνητικού έργου από διεθνείς οργανισμούς και οπωσδήποτε το citation index, το Impact και τον h παράγοντα. Η συλλογή “παλιόχαρτων” απο νεαρούς βλαστούς επωμύμων δασκάλων δεν είναι αποτέλεσμα της επιστημονικής νοοτροπίας του υπογράφοντα, αλλά αποτελεί βαρύ “προπατορικό αμάρτημα” της καθεστηκύιας ιατρικής τάξης. Δυστυχώς πρ’επει να παραδχθώ, όπως εξάλλου έχω πολλάκις καταγγείλλει έγγραφα, ούτε οι μετρήσιμοι αντικειμενικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη στις εκλογές για ανάδειξη καθηγητών.

Κωνσταντίνε,
Συμφωνώ και επαυξάνω σ’όλα σου τα παραδείγματα.
Κε Βασσάλε,
Στο ΗΒ (καλώς ή κακώς) κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Δεν υπάρχουν μαθηματικοί τύποι, ζητούνται οι γνώμες ειδικών απ’όλον τον κόσμο κλπ. υπάρχει σχεδόν τυφλή εμπιστοσύνη στις επιτροπές. Νομίζω ότι έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του αγγλοσάξωνα, μπορεί δε και σε άλλους ιστορικούς λόγους. Δε νομίζω τα πράγματα να είναι έτσι όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες (Γαλλία, Ιταλία κλπ.).

Θέμη,
Το β γενικά το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον και ταιριάζει με τις ιδιομορφίες της Ελλάδας.
Το γ επίσης είναι πολύ βασικό να γίνει.
Για το α, να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα στο διαδίκτυο δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνο για πολλούς και διάφορους λόγους. Π.χ. από την εμπειρία έχοντας δει πολλά στατιστικά ερωτηματολογίων και σχολίων, οι νέοι δάσκαλοι έχουν πολλές φορές πολύ κακές κριτικές που με την πάρωδο του χρόνου και τη συσσώρευση εμπειρίας γίνονται καλές και φτάνουν να είναι άριστες. Αν αυτά έβγαιναν στο διαδίκτυο στην αρχή της καριέρας τους θα ήταν εξαιρετικά επιζήμειο για την ψυχολογία τους. Έχω δει το άγχος που προκαλούν τα κακά αποτελέσματα στα ερωτηματολόγια στα νέα μέλη.
Στο δικό μας τμήμα, τα αποτελέσματα των ερωτηματολογίων συζητιούνται μαζί με άλλα θέματα (π.χ. πως πήγαν οι εξετάσεις και τα στατιστικά τους, υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι
αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) στο Board of Teaching Review (συμμετέχουν όλοι οι διδάσκοντες) στο τέλος της χρονιάς και μετά ο καθένας θα πρέπει να γράψει ένα report για το πώς πήγε το μάθημα και οι εξετάσεις, πώς απαντά στην κριτική των φοιτητών, πώς θα τη λάβει υπόψη, τί θα αλλάξει και γιατί και πολλά άλλα. Η όλη εξέλιξη σου ως δασκάλου και πως αντιδράς στην κριτική παίζει ρόλο στην επαγγελματική σου εξέλιξη, όχι η κριτική των φοιτητών μεμονωμένα.

Συγχαρητήρια στο Καθηγητή Μουτσόπουλο τόσο για την επιτυχημένη παρέμβαση του,πού εμένα τουλάχιστον με βρίσκει σύμφωνο σε όλα της σχεδόν τα σημεία, αλλά και για το ωραίο βιβλίο που με την ευκαιρία της βιβλιοκρισίας άρχισα να διαβάζω, αλλά πριν το διαβάσω και το διαβάσω ξανά δεν θα ήμουν έτοιμος για κρίση. Συγχαρητήρια και σε όλους σχολιαστές πού μας έδωσαν την χαρά μιας ζωηρής και ενδιαφέρουσας συζήτησης

Basil, ε ας μην τα δημοσιοποιούν μόνο για τους νεοπροσληφθέντες, π.χ. τα πρώτα 3 χρόνια. Φυσικά σου προκαλεί ψυχολογικό σοκ όταν λαμβάνεις αρνητικές κριτικές. Αυτό είναι που σε πιέζει να γίνεις καλύτερος.

Ο Καθηγητής Μουτσόπουλος είναι μέντορας για μιά ολόκληρη γενειά γιατρών και έχει δημιουργήσει σχολή. Υποστηρίζει με παρησία τις απόψεις του για αξιοκρατία και όχι “ενδογαμία” σtο πανεπιστήμιο. Το βιβλίο του πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι νέοι συνάδελφοι για να ξέρουν που πάνε…
ιδίως αν δεν ανήκουν στα δικά μας παιδιά (magni nominis umbra) ή δεν είναι από μεγάλο τζάκι (nullis majoribus ortus). Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της, λέει ο Ελύτης..
Ας είχαμε περισσότερους σαν τον κ ΧΜ.

Αγαπητοί φίλοι,
Ως νέος επιστήμονας αποδοκιμάζω την ανωνυμία, ειδικότερα όταν πίσω από αυτή σερβίρονται ανακρίβειες, για να μην πω, και κακεντρέχειες.
Ο κ. Hannibal αναφέρει ότι ο Καθ. Μουτσόπουλος δεν καταγγέλλει τα συγκεκριμένα περιστατικά όπως το νεποτισμό, την ενδογαμία, το χρηματισμό κ.ά., στα συγκεκριμένα όργανα. Ενδεχομένως, δε θα είχε ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσει τις θέσεις του Καθηγητή στις συνεντεύξεις του. Όσον αφορά στα συγκεκριμένα όργανα, οι μητριοκρατούντες την Ιατρική Σχολή τον έχουν αποκλείσει από αυτά. Ίσως, θα ήταν καλό για τον κ. Hannibal να διαβάσει μερικές από τις αγορεύσεις του Καθ. Μουτσόπουλου στις εκλογές που συμμετέχει. Ο Καθ. Μουτσόπουλος δεν έχει κανένα πρόβλημα να καταγγέλλει – το πρόβλημα απλά είναι ποιος τον ακολουθεί;.
Ο ίδιος συζητητής, επιπλέον, υποστηρίζει τη χρήση παραδειγμάτων. Πολύ θα το εκτιμούσα, εάν ανέφερε, γιατί το παράδειγμα του Καθ. Μουτσόπουλου δεν είναι διδακτικό για νεότερους και γηραιότερους συναδέλφους. Γνωρίζετε, κ. Hannibal, ο συγκεκριμένος Καθηγητής να έχει διορίσει συγγενείς του; Να προάγει συνεργάτες του αναξιοκρατικά; Ή να έχει δώσει διατριβές σε ξαδέρφια – ανίψια ή κουμπάρους του; Δεν παράγει το Τμήμα του, υπό την απόλυτη καθοδήγησή του, πρωτότυπο και πρωτοποριακό ερευνητικό έργο;
Ο κ. ΑΑΤ καταγγέλλει τα «λαθάκια» του Καθ. Μουτσόπουλου. Ουδείς αναμάρτητος!.. Και ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτο! Το κύριο λάθος του Μουτσόπουλου είναι ότι απαιτεί «την αριστεία» σε ένα Πανεπιστήμιο δυσλειτουργικό, νεποτιστικό, αναξιοκρατικό!..
Αυτά για την ώρα….

Με αφορμή την παραπάνω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση θα ήθελα να σας ενημερώσω για την παρουσιάση-συζήτηση του βιβλίου “Απόψεις…για αυτιά που δεν ακούν”. Ακολουθεί η πρόσκληση για αυτήν την εκδήλωση.

“Σας προσκαλούµε στην παρουσίαση του βιβλίου του Χαράλαµπου M. Μουτσόπουλου.

Θα πραγµατοποιηθεί την Τρίτη 4 Δεκεµβρίου 2007 και ώρα 19.30 στην Αρχαιολογική Εταιρεία Aθηνών, Πανεπιστηµίου 22.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Καθηγητής Λεωνίδας Ρεσβάνης.

Mε οµιλητές τους:

Γεώργιο Ευαγγελόπουλο Δικηγόρο – Πολιτικό Επιστήµονα

Ιωάννη Ιωαννίδη Καθηγητή Ιατρικής Σχολής Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων

Χαρίδηµο Τσούκα Καθηγητή Πανεπιστηµίου Warwick, UK “

Μνεία του βιβλίου από το Γιάννη Μαρίνο:

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15213&m=B67&aa=1

Επειδή κάποιοι σύνδεσμοι των άρθρων του Χ. Μουτσόπουλου, που παραθέτει ο Θέμης, δεν λειτουργούν πια, βάζω τους νεότερους:

Το Βήμα: Νεποτισμός: Τροχοπέδη στην ανάπτυξη του Πανεπιστημίου
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=178297&ct=6&dt=14/01/2007

Το Βήμα: Πανεπιστημιακός και απεργία
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=179865&ct=6&dt=25/03/2007

Δυστυχώς, τους υπόλοιπους 4 συνδέσμους του Βήματος δεν μπόρεσα να τους εντοπίσω διότι λείπουν οι τίτλοι.