Ο Rebel στο blog του έβαλε ένα κείμενο από το ΒΗΜΑ. Μπορεί να διαφωνήσει κανείς με τον συγγραφέα του;

———————————————–

Θα παραθέσω απλά παρακάτω μερικά από τα σχόλια το Ιωάννη Κ. Γάλλου από το Βήμα της 7/2/07. Τόλμησα να τα καρφιτσώσω σε ένα ταμπλώ κοντά στην είσοδο της σχολής, στα πλαίσια (ο αφελής!) της “ελεύθερης διακίνησης ιδεών”, που το άσυλο υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Μετά από μισή ώρα οι καταληψίες το κατέβασαν.

Μέσα σε λιγότερο απ’ ένα χρόνο το Τμήμα μου, όπως και τα περισσότερα πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας, παρέμεινε κλειστό με αλυσίδες για ~2,5 μήνες. Και έχει μέλλον αυτό το πανηγύρι. Κάθε τόσο, θλιβερές ομάδες φοιτητών, δρώντας ως πραιτοριανοί και παραβιάζοντας κάθε αίσθημα δικαίου –με την ανοχή και παρότρυνση πολιτικών κομμάτων και πανεπιστημιακών «δασκάλων»– αποφασίζουν να κάνουν «κατάληψη». Τα προσχήματα εύκολα βρίσκονται. Αν το κλείσιμο ενός σχολείου, οσονδήποτε κακού, με αλυσίδες δεν είναι μια από τις πιο αποτρόπαιες πράξεις σκοταδισμού, τότε τι είναι; Αν το να εμποδίζει ένας φοιτητής-μαθητής το δάσκαλό του να μπει στο σχολείο του, δεν αποτελεί εξευτελισμό για το δάσκαλο, τότε τι είναι;

…Όμως οι «καταλήψεις» είναι η κορυφή του παγόβουνου. Είμαστε πολύ μακριά από το να μας κάνουν υπερήφανους οι πανεπιστημιακές σπουδές στη χώρα μας. Για την ακρίβεια, πουθενά στον πρώτο, δεύτερο και τρίτο κόσμο δε συναντά κανείς τα φαινόμενα σήψης που σήμερα ενδημούν στην Ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πουθενά δεν διοικούν τα Πανεπιστήμια οι προπτυχιακοί φοιτητές, συμμετέχοντας καθοριστικά στην εκλογή των διοικητικών οργάνων τους. Μόνο εδώ…. Σε καμιά χώρα του πρώτου, δεύτερου και τρίτου κόσμου δε θα βρει κανείς πτυχιούχους που δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε μια αίθουσα διδασκαλίας ενός Πανεπιστημίου (που δεν είναι Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο). Φοβάμαι δε πως πουθενά αλλού δε θα συναντήσει κανείς τόσο πολλούς αγράμματους και ημιμαθείς πτυχιούχους, όσους στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

…Ένας φίλος –συνάδελφος στο Αριστοτέλειο– έχει αναπτύξει μια θεωρία, τη θεωρία του γεροπλάτανου: «Το Πανεπιστήμιο είναι ένα μεγάλο πλατάνι», λέει. «Στις φυλλωσιές και τη σκιά του χωρά πάρα πολύς κόσμος. Κάθε καρυδιάς, καρύδι. Ξέρεις πόσοι απ’ αυτούς που σιτίζονται από το Πανεπιστήμιο, δε θα ήταν σε θέση να κάνουν καμιά δουλειά έξω και θα ζητιάνευαν στα φανάρια για να βγάλουν το ψωμί τους»; Ειλικρινά, αυτό δεν το γνωρίζω. Γνωρίζω, όμως, πως το υπάρχον σήμερα επιστημονικό προσωπικό (μέλη ΔΕΠ) των Πανεπιστημίων της Χώρας, δε θα άντεχε –στο μεγαλύτερό του ποσοστό– σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς σοβαρή επιστημονική κρίση του ερευνητικού και διδακτικού του έργου και θα απορριπτόταν ως ακατάλληλο να κατέχει μια τέτοια θέση (δε βάζω τον εαυτό μου σώνει και καλά στους μη απορριπτέους). Κι αυτό είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη το σημαντικότερο πρόβλημα των Ελληνικών Πανεπιστημίων και μια από τις αιτίες της κακοδαιμονίας τους. Παραβλέπεται όμως τεχνηέντως και συχνά πολλοί αναλίσκονται σε βαρύγδουπες και ανούσιες «θεωρητικές» αναλύσεις που «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο».

…Ένα έντονο αίσθημα αποτυχίας με διακατέχει. «Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…», αγωνιούσε πριν από 80 χρόνια ο Καρυωτάκης. Πέθανε ο ίδιος. Σήμερα, θα μας αρκούσε μια παραίτηση, έστω μια! Τόσον καιρό, δεν είδα έναν από αυτούς που ορκίσθηκαν να διαφυλάττουν τη νομιμότητα και την εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων και των Τμημάτων τους –πρυτάνεις, κοσμήτορες, προέδρους Τμημάτων, μέλη των Συγκλήτων- να παραιτηθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας (ή από αηδία, όπως ζητούσε ο Καρυωτάκης), όταν ένα Πανεπιστήμιο κλείνεται με αλυσίδες. Να ομολογήσει μ’ αυτό τον τρόπο ότι απέτυχε σ’ αυτό που του ανατέθηκε. Θα ’ταν μια παρήγορη κίνηση, θα ’δειχνε πως φθάσαμε στον πάτο, δεν πάει πιο κάτω κι έχουμε ελπίδες για κάτι καλύτερο.
posted by Rebel@Work at 12:20 AM on Feb 15, 2007

https://www2.blogger.com/comment.g?blogID=3684125724301669360&postID=1094364133624439134

Οι πρυτανικές αρχές εκλέγονται από εκλεκτορικό όπου οι συντεταγμένες, κομματικά κατευθυνόμενες ομάδες αποτελούν πλειοψηφία, πχ οι προπτυχιακοί φοιτητές είναι το 80% του συνόλου των μελών ΔΕΠ, οπότε λόγω αποχής των τελευταίων συνήθως πλειοψηφούν. Άλλο 25% είναι το διοικητικό προσωπικό (δε θυμάμαι αν αυτό άλλαξε πρόσφατα), 5% οι μεταπτυχιακοί φοιτητές κλπ. Αντίστοιχα ορίζονται οι πρόεδροι των Τμημάτων. Αυτοί, μαζί με εκπροσώπους των φοιτητών, έναν από κάθε τμήμα (άρα όσοι και οι πρόεδροι), και άλλους πολλούς εκπροσώπους απαρτίζουν τη Σύγκλητο. Περιμένουμε από αυτό το Σώμα να πάρει αποφάσεις με κύριο γνώμονα τη προώθηση της έρευνας και την άνοδο του επιπέδου της εκπαίδευσης; Ή να ζητήσει την είσοδο αστυνομικών δυνάμεων όταν γίνονται κλοπές ή βανδαλισμοί; Ή να τιμωρήσει τους φοιτητές που το κρατούν αιχμάλωτο σε μια αίθουσα μέχρι να εκδοθεί η απόφαση που τους αρέσει; Το αστείο είναι ότι ο Ελληνικός λαός ακούει Σύγκλητος και φαντάζεται μεγαλοκαθηγητάδες που συνεδριάζουν, οπότε αναρωτιέται γιατί δεν παίρνουν τις αποφάσεις που πρέπει.

Είναι φυσικά και το θέμα των ευθυνών. Είναι δυνατόν να έχει μπει πλήθος αναρχικών στο ΕΜΠ και να μη βρίσκεται σε διαρκή συνεδρίαση τόσο η επιτροπή ασύλου όσο και η Σύγκλητος, ώστε να διατάξει την είσοδο της Αστυνομίας, τουλάχιστον όταν κάηκε το ιστορικό κτήριο της πρυτανείας, μαζί με ανεκτίμητα έργα τέχνης; Γιατί δεν αποδόθηκαν ευθύνες; Αν θυμάμαι καλά, ο εισαγγελέας είχε τολμήσει να καλέσει τον τότε πρύτανη κ. Μαρκάτο, και ξεχύθηκαν οι “προοδευτικές” δυνάμεις να τον φάνε. Τον εισαγγελέα, όχι τον κ. Μαρκάτο.

Το έχω γράψει και αλλού, το γράφω και τώρα: Η σύνθεση των σωμάτων διοίκησης και ο τρόπος εκλογής του είναι ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ διεθνώς και αποτελεί τη κύρια αιτία της κακοδαιμονίας των Πανεπιστημίων. Αν αλλάξει αυτό και επικρατήσουν λογικές ακαδημαϊκές, σύμφωνες με όσα η εμπειρία εκατοντάδων ετών έχει δείξει στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού, τότε μόνο υπάρχει ελπίδα. Τότε θα έχει έννοια να σκεφτούμε λύσεις σε επιμέρους προβλήματα, αν εξακολουθούν να υπάρχουν.