Πραγματικά, όποιος γνωρίζει τα τεκταινόμενα των προηγούμενων μεταρρυθμίσεων δε μπορεί παρά να ΜΗΝ ξαφνιαστεί απ’την προσπάθεια του Υπουργείου να βρει «συμμάχους» στους καθηγητές της Α’ βαθμίδας.

Η γνώμη μου είναι πως η οποιαδήποτε μεταρρύθμιση θα πρέπει να έχει κεντρικό άξονα την αξιολόγηση του παρεχόμενου έργου απ’τους επιστήμονες/καθηγητές, αλλιώς οι διοικητικού-ιεραρχικού χαρακτήρα αλλαγές θα κάνουν απλά μια τρύπα στο νερό.

Η εποχές της Έδρας με την έννοια “one professor to rule them all” έχουν φύγει ανεπιστρεπτί. Πλέον η έρευνα (αλλά και η διδασκαλία) είναι συλλογικές δραστηριότητες. Ακόμα και στη Γερμανία, παραδοσιακό τόπο της “Lehrstuhl”, η Έδρα έχει πλέον μονάχα το ρόλο της διευθυντικής θέσης, με διάφορους καθηγητές να επανδρώνουν τους επιμέρους τομείς του ερευνητικού αντικειμένου.

Και εντάξει στην κατάργηση (και μονιμότητα) μιας βαθμίδας, αλλά γιατί στην πάταξη των δικαιωμάτων και της ανεξαρτησίας των λεκτόρων; Γιατί το ελληνικό κράτος να καταπιέσει τους πιο ταλαντούχους νέους του (ηλικίες Postdoc); Πώς περιμένουν ν’ανεβεί η παραγωγικότητα του ερευνητικού έργου με τέτοια μέτρα;